Defne'den...

Evet... Hala Buradayız!

2011-06-02T12:36:00.001+03:00

Merhaba! Ankara'ya bir türlü gelemeyen baharın tam arkasından gelmesi gereken yaz eğer gelirse, işte o yazı ortasına kadar buralarda yaşamaya karar verdik Duru, babası ve ben. Kocam izin alıp gelecek, burada şenlik yapılacak 1 ay boyunca ve bizi de alıp götürecek o sıcak diyarlara.

Not: Öyle bir koşuşturmacanın içinde yazamadım ve de kimseleri takip edemedim uzun zaman; yine ısınma turlarındayım :).

Kısa kısa . . .

2011-03-05T00:04:00.002+02:00

* Ufak tefek hazırlıklar başladı ama şaşkın ördek misali, aklımızda başka ne kaldı yapmamız gereken sorularıyla geçiyor günlerimiz. Zaman nasıl da hızla akıp gidiyormuş meğer, bir bakmışsın Pazartesi sonra birden Cuma . Haftasonlarını ise gerçekten yaşıyor muyuz yoksa hayalden mi ibaret çözemedim.

* Kesinlikle kendime ve kızıma daha çok vakit ayırmak demek bu önümüzdeki birkaç yıl. Sağlık olursa ... Kitaplarımla hasret gidereceğim, kızımla bol bol aktivite yapacağım ve belki yeni yeni hobiler...

* "İyi" insanların karşıma çıkmasının verdiği naif ama neşeli bir keyif var üzerimde. Gizem ve Ferah ve henüz irtibat kurmadığım ama yeni görev yerimiz hakkında yardım ve bilgilendirme teklifini esirgemeyen Burcu... Can arkadaşım Filiz'in teyzesi Dilek Hanım... İçten teşekkürlerimi sunuyorum size! İlk üçte yer alan tatlı kadınlar, benimle maceranız henüz bitmedi, yeni başlıyor :)).

*Duru yine her haliyle bizi büyülemeye devam ediyor. Bu büyü olmasa o sabrınızı taşıran anlara tahammül etmek çok zor. Bakıcı felaketleri de bu yüzden yaşanıyor diye düşünüyorum. Senin sabrını taşıran onun cinneti oluyordur belki de. Hakkını vererek bakıcılık yapanları tenzih ettiğimi de belirteyim ki önyargılara teslim olmuş bir zihniyette olduğum düşünülmesin.

*İki sözcüklü cümleler yok daha. İlk defa geçen gün ""dede gel" dedi ama bir daha olmadı. Şubat sonu itibariyle 20.ay geride kaldı. 21. ayda Duru'nun kelime dağarcığı aşağıdaki gibidir : :))

çi veya çiçe(çiçek)
aya - ayak
dede
baba
anne
annianni-anneanne
abi
bu - bu (istediği şeyi uzaktan parmağıyla göstererek ve ne olduğunu anlamazsak ısrarla üstüste söylenerek... bu! bu! bu!... :)
mamma - mama
memme - meme
zıss - cıss ve sıcak
mmm - çok lezzetli :)
vemem - vermem
gimem - gitmem
imemm - yemem
annieeee - annenin şımarık şekilde söylenişi :)
bebe - bebek
Dyru - Duru
tama - tamam
adaa - evet
mer - ver
ooda - orada
ayre - daire (Kurabiye kavanozundaki daireyi kavanoza atarken...)
hiiii! - Yere birşey döküldüğünde veya yerde birşey gördüğünde...
vuuu - Elektrikli süpürgeyi gördüğünde...

ve daha pekçok şu anda aklıma gelmeyen Duru sözcükleri.

*Son üç seferdir artarak devam eden bir benden ayrılma korkusu başladı. Artık sabahtan anneanneye gidildiğinde benim onu bırakıp işlerimi halletmeye gideceğimi anlıyor ve kesinlikle ayrılmıyor yanımdan. Hiçbirşeyle kandıramıyorsunuz. Önceki gün işim sabahtan akşama sürünce ilk defa annemden başedemiyorum, ağlıyor, hırçınlık yapıyor telefonu aldım. Bu korkunun baş destekleyicisi de emiyor olması tabii. Akşam eve geldiğimde ilk 10 dakika yüzüme bakmayıp sonrasında ne sevimlilikler yaparak bana daha doğrusu memelere yanaştığını varın siz düşünün artık.

*Saçlarımı kestirdim. Epeyce uzundular ve kızıldan açık kumrala dönüş yaparken renk açma işlemi dolayısıyla çok yıpranmışlardı. Benimki gibi dalgalı, kalın telli ve hatırı sayılacak sayıda beyazla dolu saçların bakımı oldukça zor. Şöyle bir yıkayıp veya tarayıp çıkamıyorsunuz. İşte o yıpranmış saçlar makasın darbeleriyle ayrıldılar benden ve kuaförüme tam da istediği gibi özgürce kesme yetkisi verdim. Kafamda kocaman bir yükle dolaşıyormuşum yahu ben. Saçlarımı pek severim aslında, bakıldılar mı pek havalıdırlar :P ama o kadar saçı taşımak da zormuş hakikaten.

*Bir de şu bedendeki fazlalıklardan kurtulabilsem. Onlar makas darbeleriyle ortadan kaldırılamıyor malesef. Keşke öyle kolay olsaydı.

Yeni bir hayata doğru...

2011-02-20T13:36:00.003+02:00

Evet kesinlikle yeni bir hayata doğru yola çıkıyoruz yakında. Şu bahsettiğim yurtdışı görevi sonunda kesinleşti ve gideceğimiz yer Cidde (Suudi Arabistan). İlk şoku atlatalı oldu biraz. Sonra sonra araştırarak ve de orada yaşamışlardan dinleyerek anladık ki önyargılarımızmış bizi şoka sokan.

Tamam herşeyiyle farklı bir kültürü ve kadınlara hürmeti bol olup vatandaşlık hakkı bakımından cimriliği had safhada olan bir ülke orası kesin... Ama hiçbir kişi mi olumsuz konuşmaz yahu! Olumsuz konuşmadılar, hep ne kadar standartları yüksek ama buna rağmen çook ucuz (kiralar hariç) bir şehir olduğunu anlattılar. Sosyal hayatın da orada yaşayan yabancı ve de Türk nüfusun çokluğu nedeniyle pek bir hareketli olduğunu, yine yabancıların çokluğu nedeniyle onların sosyal hayatlarını kendi ülkelerindeymiş gibi devam ettirebilmeleri için her türlü imkanın verildiğini (Mesela plajlar, güvenlikli, havuzlu, kreşli, oyun parklı siteler), kadınlar için tam bir alışveriş cenneti olduğunu da eklediler.

Şu an için görünen en önemli iki sorunumuz geçmiş New Orleans deneyimimizden de tahayyül edebildiğim aşırı nem ve sıcak, bir de kadınların halk açık mekanlarda abaya denilen modernleştirilmiş ve hatta artık houte couture üretilen :P abayaları giymesi zorunluluğu. Ha şundan hiç bahsetmeyeceğim: kadınlar araba kullanamıyormuş. Böhüüüüü! Bunu her düşünüşümde veya dile getirişimde acı çekiyorum ama yapabileceğim arkada oturup ya bir şoför işe alıp, çalıştırmak ya da kocamın iş saatleri dışında gezmek, dışarı çıkmak. Hoş sıcaktan dolayı hayat zaten mesai saatleri dışında, akşamları yaşanabiliyormuş oralarda.

Aslında yazacak çok şey var ama orada görüp yaşayıp yazmak isterim. Onun için ayrı bir blog yazacak gibiyim. Bu arada sizlerden orada yaşamış olup bana tavsiyelerde bulunmak isteyen varsa seve seve kabul ederim.

Öküz okuyor ben bakıyorum!

2011-02-01T14:40:00.003+02:00

Nasıl özeniyorum bu öküze bir bilseniz. Nispet yapar gibi bana, okuyor da okuyor.

Ben ne yapabiliyorum? Hiçbirşey! Bana inat okudukça gıcık oluyorum ona. Oysa doya doya istediğim gibi ve istediğimi okuyabildiğim zamanlarda uluslararası hukuk masteri yapan kocama muziplik olsun diye aldığım bir armağandı. Taa Amerika kıtasından buralara sapasağlam gelmiş olabilirsin sevgili öküz ama böyle nispet yapmaya devam edersen olacaklardan sorumlu değilim...

Şaka bir yana ben dilediğimce kitap okuyabilme aşkıyla yanıyorum. Duru henüz yürüyemiyorken ve dolayısıyla ben ve o daha az yoruluyorken geceleri pamuk kızımın bana bahşetiği kadar olan uykumdan bile feragat edip okuyordum. Hem de kocaman bir keyifle.

Son aylarda is ben kitap okuyabilmek şöyle dursun, kızımız uyuduğu zaman ancak zorunlu ihtiyaçlarımı, dosya işlerimi, ve evimizin gereklerini hale yola koymaya çalışıyorum.

Bu arada okuduğum kitaplar kuzunun o cıvıl cıvıl, neşeli, eğitici ve de 0-2 yaş kitaparından ibaret :P. Kitaplarım tüm ihtişamıyla evin çeşitli köşelerinde karşıma çıkarken ben esaslı iç çekişlerimle eşlik ediyorum onlara.

Gidip şu öküzü ortadan kaldırayım... en iyisi...

NOT: Kendisi aynı zamanda bir müzik kutusudur :).

Rötarlı yazı!

2011-01-19T18:11:00.004+02:00

2011'in ilk gününden bu yana hastayım. Şunun şurasında iki gündür boğazımda hükümdarlığını ilan etmiş olan gıcık öksürükten de kurtuluyor gibiyim. Nasıl bir virüs ise artık, yapıştırdı resmen. Ha lafın gelişi yapıştırdı diyorum çünkü yatarak dinlenme fırsatım olmadı. Arkasından Duru kuzusu, sonra da kocam hastalandı. Kızım iki günde atlattı şükürler olsun ama kocam her zamanki gibi pek nazlıydı. Şu naz hanım bana neden uğramaz hiç ya da neden benim de naz etme-eyleme becerim yok. Hamileliğimde de uğramadıydı ya zaten :).
Bir de şu kocamın yurtdışı görevi nedeniyle gideceğimiz ülkenin belli olmayışı. Hoş beklentilerimizi en alt düzeyde tutmaya çalışıyoruz. Yok öyle sırtımızı dayayabileceğimiz kodaman aman yanlışlık oldu :P kocaman bir duvar. En kötüsü olacak olsa bile belirsizlik öldürüyor insanı.
Adı gibi Duru kızım son 1 aydır pek birşey yememiş olsa da (neyse ki emiyor), büyüyor. Mandalina, muz ve tatlı şeyler dışında demek daha doğru olur. Geçen hafta babası işten gelip o da kapıda karşıladığında babasının nasılsın sorusuna tam ve net olarak iyiyim diyerek anne babasını ağızları açık bırakan bir şeker o. Tesadüf mü diye ara ara sorulup birkaç kez daha aynı cevap alınınca tarafımızdan bunun bir tesadüf olmadığı da anlaşılmıştır. Arada "yemem, vemem, tamam, Du-yr-u gibi kelimeler de havada uçuşuyor.
Bir evin nasıl dağıtılabileceğine defalarca tanık olmaktayım şu sıralar. Ve de bir sandalyenin, çoğunlukla da tekli koltuğun üzerinde ayağa kalkıp bilimum akrobatik hareketlerin günde bıkmadan bilme kaç kere yapılabildiğine. Merdiven keçisi tırmanmaya ara verdi son günlerde. Akşam olunca tuş vaziyette kalakalıyorum, içinde hiç bitmeyen bir enerji topuyla yaşayan bir kızım var. Yok yok şikayet etmeyeyim, bir köşede biblo gibi oturan bir çocuk beni kesinlikle mutlu etmezdi.
Kuzenini görünce kıkırdamaya başlıyor. Sarılmalar, sokulmalar, dürtmeler, öpmeler geliyor arkasından. Bir de halasının sarı kuşu-kuzen kıskançlık krizlerini atlatabilse.
Son zamanlarda kızımla hiç fotoğraf çektirmediğimi farkettim, içim tuhaf oldu, canım acıdı sanki. Hep babasıyla çekmişim, hem de istekle, bayıla bayıla ama kıskandım sonra bakınca :D.

İşte bu kocaman belirsizlik ve de hastalık elimi kolumu bağladı, yazamadım 1 aydır. Hoş blogda hiçbirşeyin eskisi gibi olmadığını farkettim bu arada. Yorum bırakılması kaygım hiç olmadı da bu güne kadar, yine de nerelerdesin sorusunun muhatabı olmayı beklemişim herhalde ki merak edilmemiş olmak zaten hassas olan ruhumu birazcık etkiledi gibi. Bir dönem verdiğim uzun aranın götürdüklerinden biri de bu olsa gerek. Neyse paylaşmaya devam.
Kızımın kaç aylıktan beri pek hoşlandığı oyuncağı, mutfağımın kıymetlilerinden salata kurutucusu tam da karşımda bana bakıyor şu anda, hem de salonun ortasında.
Yarın antipatik duygular beslediğim icra dairelerinde işlerim var. Kendimi şimdiden telkin etmeye başlayayım bari. İcra müdürlükleri adliyenin en güzel mekanlarıdır diye hemen şimdi kendi kendime söylemeye başladım bile.
Kedilere gelince, ben onları biblolarda, kupalarda, çoraplarda falan seviyormuşum meğer. Bir de pencerenin diğer tarafında kızıma arkadaşlık yaptıklarında... Kötü müyüm ben, yoksa katı mı?

Huysuz ve tatlı keçi!

2010-12-16T15:24:00.005+02:00

Bıkıp usanmadan günde belki 100 defa üst kata çıkmak üzere merdivenlere koşarak yol alan ve izin verildiğinde merdivenleri kendinden beklenilmeyecek bir hızla tırmanan...

Cep telefonunun oyuncak olanının yüzüne hiç bakmayıp, gerçeğini (tabii ki kapalı) elinden düşürmeyen ve çok ciddi iş görüşmeleri yapan, arasıra da anneannesini arayan...

Şu sıralar en favori yemeği yumurtalı ıspanak kavurması olan...Mandalinasını kendi kendine soyup, bir güzel yiyen...

Beni seviyor musun diye sorduğumda başını göğsüme yaslayan..

...keçi bizim evde yaşıyor.

2011 !.. Mimledim seni ona göre!

2010-12-11T17:46:00.006+02:00

Ece'nin annesi Betül beni mimlemiş:

Yeni yıla nasıl ve kimlerle girmek istiyorsun?

Yakın bir zamanda yurtdışı tayinine gitme ihtimalimiz olduğunu düşünürşek yeni yılı ailemizle karşılamak yapılacak en iyi şeydir. Duru da kuzeniyle ortalığı birbirine katacaktır, bundan güzel yeni yıl karşılaması mı olurmuş? :)

Yeni yıldan beklentilerin neler?

Eğer bahsettiğim yurtdışı görevi gerçekleşirse; kızımın ve bizim sosyal hayatımız için olabilecek en iyi yer olmasını isterim dolayısıyla en büyük beklentim bu yönde ama önce sağlık olması kaydıyla.

Yeni yılda neler yapmak istiyorsun?

Duru 2 yaşına yaklaşırken onun sosyal ve fiziksel gelişimi için ne gerekiyorsa onu. Ve kendim için "yapmak istediklerim listesi"nde yer alan birkaç şeyi daha. Gerçekleştirince paylaşmak gerek sizinle. Bir de okumayı planladığım kitapların kokusunda kendimden geçmek istiyorum, ötesi yok.

Yeni yıl sence ne demek?

Yeni başlangıçlar...
Rakamların devir teslimi...
Kızımın buklelerinin biraz daha belirginleşip uzaması :)...
Biraz geçmişin muhasebesi, yanısıra geleceğin ön muhasebesi...
Çok sevdiğim 30'larımın sonuna doğru yol almak...
Yeni keşifler, belki yeni dostluklar, iyi kötü yeni havadisler ve de en değişmeyeni, yeni yeni hayaller...
...
demek.

Yeni yılda ne olursa çok mutlu olursun?

Ufak tefek şeyler beni mutlu eder zaten. Beklentlerin ne kadar büyürse hüsranı da o kadar yaralayıcı olabiliyor. Kızımın hip*hop'çılar (abartmıyorum) gibi dansetmeye devam edişi, kocamın benim için pişirdiği hamsi tava, daha bir sürü şey. Yok öyle gereğinden fazla para pul beklediğim, zaten çok zenginim ben :P.

Yeni yıla dair mesajın nedir?

Ne diyeyim, dilediğince geçirsin herkes yeni yılın her gününü. Her bakımdan bonkör bir yıl olsun 2011.

Sonbahara Veda Ettirildim.

2010-12-03T15:05:00.005+02:00

Evet evet tam da böyle oldu, tatlı bir el alıp süpürgeyi sonbaharın söz dinlemez sarı örtüsünü kaldırıverdi ortalıktan. Olması gereken buydu belki de, herşeyin bir zamanı vardı ve işte o vakit gelmişti. Bir türlü vedalaşmak istemeyen sonbaharı Duru usulü kovaladık ama... bana mısın demedi. Bugün, hatta şimdi Duru uykunun taa içindeyken giriverdi yine pencereden içeri yağmur sonrası güneşiyle. Isıttı beni. Pencereyi açtım sonuna kadar, ağaçların dallarına tutunmaya çalışan parlak yağmur damlalarını daha iyi görebilmek, kuşları daha iyi duyabilmek için.

Ve de baktım ki yine ortalık sapsarı. Görmesin benim adı gibi duru kızım, kışa hazırlık temizliğinin gitmemekte direnen ve bence çok da iyi eden sonbahar tarafından sabote edildiğini.

İtiraf ediyorum: Kızımın buklelerine aşığım!

2010-11-26T03:34:00.002+02:00

Dün evdeydik kızımla tüm gün, sadece bahçemize çıkıp hava aldık biraz. Kasımpatılarımızı sevdik. Fotoğrafları yüklemeye fırsat bulamadım ki nerede kasımpatılar sorunuza birkaç kare fotoğrafla cevap vereyim.
Yemek de yapmadım, sevgili kocam evin demirbaşı olmasına rağmen umduğunu değil bulduğunu yedi.
Yine dün, her haliyle ruhuma ipek etkisi yapan o güzel kadınla konuştum telefonda.
Gönlümce kitap okumayı delicesine özledim.
Yeni bir fotoğraf makinesi istiyorum. Günlük çekimlerden öte gitmeliyim, içimdeki canavar ama acemi fotoğrafçı böyle söylüyor :).
Parça bölük gece uykularından şikayet edersem emzirme yandaşlığımı kendim baltalayacağım, vazgeçtim.
2.5 yaşında akıllı, zeki, konuşma yeteneği yaşıtlarının çok çok üstünde gelişmiş ve esprili bir sarı kuşun halası olmaktan müthiş bir keyif alıyor ve haz duyuyorum.
Bahçemizdeki gazelleri süpürmüyorum, sonbahar bu değil mi zaten?
Her gün perdelerimi açıp önce içerideki her daim çiçekli menekşemi sonra bahçemde hala açmaya devam eden sardunyalarımı seviyorum. Ne yalan söyleyeyim; pencere demirine astığım sarımsakları da seviyorum.
Duru da komşulardan birinin olduğunu düşündüğüm, sıklıkla penceremizin cumbasında miskinlik yapan Minky'i seviyor pencerenin bu tarafından. Adı boynundaki tasmasında yazıyor.
Geçenlerde komşularımdan birine bu durumu adet haline getirdiğinden, kapıda ve evde danışma mercii (mesleki anlamda) olmadığımı olabildiğince kibar bir dille anlatmak zorunda kaldım.
Kocamın mesai saatleri belli bir memur olduğunu sanıyordum, yanılmışım. Son zamanlarda adam eve hiç saatinde gelemez oldu.
Her hafta hamsi günümüz var. New Orleans'ta yaşadığımız yıllarda yiyemedik ya acısını çıkarıyoruz... hala!
Uzun zamandır denemek istediğim kadayıflı muhallebili tatlıyı denedim ve ilk denemede Bingo!. Müthiş birşey bana göre ama sıklıkla yenmemeli. Bir ara paylaşmayı umuyorum.
Yazmak istediğim onca şey varken oturdum çıfıt çarşısı bir yazı yazdım. Oradan buradan karıştırdım, ortaya sundum. Neresinden tutrsanız tutun artık...

Uykuya teslim bayrağını çektim ama yine geleceğim.

16 buçuktan 17 aylık :)

2010-11-09T21:37:00.009+02:00

17. ayın tam ortasındayken ilk aklıma gelenler:

İstisnasız kendisine hitaben söylenen herşeyi anlıyor. Bu epeyce bir zamandır böyle. Geçenlerde kocamla Duru'nun tokası ile ilgili konuşurken, saçından çıkartıp bana verdi tokasını. Bazı zamanlarda ağzım açık kalıyor nasıl anladı bu konuştuklarımızı diye. Artık sadece kötü kelimeler kullanmamaya değil, her konuşmanın içeriğine de çok dikkat etmeli.
Kaçma kovalama yakalama ve hatta yakalayamama oyununa bayılıyor.
Söylenen herşeyi anlıyor ve kendisinden istenileni yapıyor.
Tv yi açıp kapatıyor.
Çekmeceler hala ilgi alanımızda, ellerimizi kıstırıyor, evet canı acıyor ama vazgeçmiyor.
Pusetinin arkasından tutarak kendi sürüyor ve bunu büyük bir ciddiyetle yapıyor.
Mesele kavun, üzüm, kaşar peyniri ve zeytin vs ise kendi başına çatalını kullanarak pek güzel yiyor.
Yulaf ezmeli üzümle pişirilen sütü seviyor. Tat versin diye bisküvi veya bal veya pekmez katıyoruz. Şeker asla. Ama nadiren de olsa şekerele hazırlanmış sütlü tatlıların tadına baktırıyorum.
Uykuya hala memede dalıyoruz, bazen bizim yatakta bir o yana bir bu yana kıvrılarak, devrilerek, yuvarlanarak ama yine geç saatlerde.
Evde gezinirken mutfak masasının, özellikle tezhgahın üzerindekileri almaya başladı, artık maximum dikkat gerekiyor.
Söyleyebildiği kelimeler: Anne, baba, dede, anniannii (= anneanne), mer (= ver), mamma, memme ve daddaa (lamba oradaaa) lamba nerede sorusunun baş kaldırılıp lambaya bakarak cevabı :)
Telefonu eline alıp profesyonelce kulağına götürüp, anlatıyor da anlatıyor. Ünlem de var cümlelerinin sonunda, soru işareti de ama pek hararetli bir konuşma oluyor genelde.
Altını değiştirirken ve üzerini giydirirken hırçınlaşıyor.
Kuşlara ve kedilere pek ilgili, görünce koşturuyor o tarafa ama sonuç hüsran, söyleniyor bu durumda ama nafile.
Taklit ediyor her yapılanı. Elinde bez yerleri, koltukları siliyor. Babası ellerini siler mi diye sorduğunda koşa koşa gidip babasının ellerini de siliyor :).
İstenilen hemen herşeyi getiriyor, bulamazsa arıyor odanın içinde. Cep telefonunu kapatıyoruz, ışığının yanmadığını farkederse kesinlikle reddediyor ve elinden fırlatıyor. Kızıyor kapalı bu ben konuşamam diye.
Tarhana çorbasına bayılıyor. Bu nedenle pek değişik versiyonlarıyla pişiriyorum. Kimi zaman etle kimi zaman sütle vs. Balığı eskiden reddetmeden yerdi şimdilerde haftada bir kere zorlanarak yiyor.
Limonu bayıla bayıla yiyor, ekşi sevmeyen babası şaşkınlıkla, limon sever anne ne var bunda şaşıracak şeklinde izliyor.
Yatak osadında benim çekmecemden aldıklarını kendi çekmecesine götürüp yerleştiriyor. Her seferinde tek parça alıp iki çekmece arasında müthiş hırslı bir koşuşturmaca yaşıyor. Görmek lazım :).
Seyahate çıkarken biz yerleştiriyoruz valizi o boşaltıyor.

Bunlar dışında yeme-içme düzenimiz anne sütü dışında süt içmeye pek istekli olmaması dışında gayet iyi. Ben de süt ile hazırlamaya müsait olan herşeye katıyorum sütü ki o şekilde faydalansın. Doktor kontrolüne gitmedik son bir ay içinde. En son su çiçeği aşısı için gitmiştik. Hoş doktorumuz da sorun yaşamadığınız müddetçe getirmeyin hastaneye, buralar hastalık yuvasıdır dedi. Hele ki kış mevsiminde. Kalabalık günlerinde alışveriş merkezlerine de götürmeyeceğiz artık. Son iki haftadır genzi dolu doluydu ve burnu tıkandığından rahat uyuyamıyordu ama bugün dikkat ettim son bulmuş gibi.

İlk dişi 9. ayda göstermişti kendini, sonra yavaş yavaş 7 tane oldular ama birkaç aydır hiç belirti yok diğerlerinden. Doktora ilk gidişte sorulacaklara ekledim hemen kafamdaki bu diş gecikmesini.

Bana gelince gayet iyiyim çünkü kafamı yoran iki dosyadan biri ilerleme kaydederken diğeri sonuçlandı. Kocaman bir nefes aldı içim dışım, oh be!

Bahçeye ya da en azından kapının önüne kocaman kasımpatılarla dolu saksılar koymak için can atıyorum ama vakit bulamadım daha almak için. Komşu bahçelerdekilerle idare ediyorum şimdilik.

O kadar çok şey var ki kafamda ve o kadar çok yazasım var ki ama yazmak isteğim en üst seviyedeyken vakit bulamıyorum, vakit bulduğumda da uykusuzluktan ve yorgunluktan nasibini almış bedenim yalpalarken, gözkapaklarımın üstünde kocaman cüsseli adamlar oturuyorlar ki aralayıp da yazamayayım.

Hazır baba-kız uyuyorken gidip makineden çamaşırları çıkarıp asmalı.............

Mutfağın fendi... ( Top 5 )

2010-10-19T13:13:00.006+03:00

Ben ve sevgili(m) kocam New Orleans'ta yaşadığımız dönemlerde keşfetmiştim blogların varlığını. Ünlü Katrina kasırgasının yaşadığımız şehri vuracağı haberini almış, tıpkı filmlerdeki gibi uzunca bir kasırgadan kaçan araç konvoyunun içinde bulmuştuk kendimizi. Oldukça maceralı olan kasırga sonrası bu ilk günleri atlattıktan sonra kocam yüksek lisansına geçici olarak Indiana* Bloomington'da devam etti. Sakin ve muhteşem bir sonbahar arkasından da çetin bir kış geçirdiğimiz bu kuzey şehrinde bol olan boş vakitlerin bir kısmı tarafımdan internet başında harcanırken, karşıma çıkıvermişti bloglar. Kasım 2005 gibi bazı blogları düzenli takip etmeye başladım. Ocak ayında tekrar döndüğümüz yaralı ama hala renkli New Orleans'ta devam ettim. Mart 2006 benim blog günlüğüme başlangıç tarihimdir.

Daha çok kendi iç dünyamdan, günlük hayatımdan ve mutfağımdan paylaşımlarım vardı o zamanlar. Hayat oyunumuzun henüz başrol oyuncusu teşrif etmemişti aramıza. Kızımız gelmeden önceki dönemde bir süre ara vermişliğim de var ama yine buradayım bir süredir. Yalnız artık zamanımın çoğunu işime ve özellikle kızıma ayırdığımdan mutfak paylaşımlarım pek aza indi. İşte tam da bundandır hala bir zamanlar sevilerek ve merak edilerek okunduğunu düşündüğüm blogumda istatistiklerin ilk dördünde yemek veya pasta tariflerinin oluşu.

Beni mimleyen anne müdürü sağolsun yeniden eski günlere götürrdü beni.
Buyurun bunlar da benim blogumun ''En çok okunan 5'' i.

1- Muffin denemesi ... Evet evet ilk denememdi ve yorumlarda da deneyenlerin belirttiği gibi lokum gibi olmuşlardı.

2- Baharatlı marine edilmiş tavuk ... Yemek etkinliğine katıldığım tavuklu tarifim.

3- İmece usulü kıymalı pide ... Kocamla birlikte hazırladığımız nefis pidenin tarifi.

4- Peynirli tart ... Denediğim ve sonucundan çook memnun kaldığım tuzlu tariflerinden biri.

5- Nehir'e veda ... İçimi yaktın canım kızım, ışıklar içinde yat tatlı kuzum benim.

Varlığından büyük mutluluk duyduğum dostum, sırdaşım, aşçılığındaki acemiliği sadece sitesinin adında kalmış olan İpek'ciğim ve canım arkadaşım Nezaket ben de sizinn en çok okunanlarınzı merak ediyorum.

Yazacak ne çok şey varmış meğer...

2010-10-14T02:10:00.005+03:00

Hala önceki yazımdaki enerjiyle güne uyanıyorum, üzerimden dozer geçmişçesine güneşi batırıyorum. Moralim de motivasyonum da benimleler, yok bir arıza anlayacağınız. Geçtiğimiz hafta kızıl olan saçlarımı açık kumrala dönüştürmek için kuaförüme rotayı çevirmekle başladı bendeki rutini bozma eylemleri :). Öyle kolay bir işlem değil, açıyorlar saçın rengini sonra boyuyorlar. Emziren bir anne olarak azami dikkat göstermeye çalıştım ve kuaförüme açıcı maddeyi derime sürmeden işlemi yapması için rica ettim. O da beni kırmadı ve özenle yaptı işini. Ancak boyama kısmına gelince mecburen boyayı diplere de sürdü çünkü saçlarım genetik kodlamamdan kaynaklı beyazlarla dolu. Öyle idare edilir sayıda değiller ve kalın telli, dalgalı saçlarım boyatmayınca pek bir bakımsız hal alıyorlar. Mümkün olan en uzun aralıklarla yaptırdığım boyamalar emzirmem dolayısıyla içimi sızlatıyor ama artık bu bakımsız görüntü beni mutsuz ediyordu. Depresif ruh halimi ona yansıtmamak ne mümkün...

Neyse aynadaki halimden memnunum şimdi. Fazla kilolarımı kışkışlamaya da başladım. Ama yavaş yavaş terketsinler beni. Eğer şok diyetler uygularsam ki hiç bana göre değil ve sağlıksızlar, ışık hızıyla üşüşüverirler başıma yine.

Epey zaman olmuş Duru kuşumdan bahsetmeyeli. Anne müdürü yorumunda Duru'dan haberler beklediğini yazınca uyandım ve işte yazıyorum:

16. ayın içinde ve hızla büyüyor. Her gün yeni bir halini görüyor ve mümkün olduğunca bu durumun keyfini çıkarıyorum.
Bir önceki hafta su çiçeği aşısını da oldu. Hastane kapısından girer girmez dudağını sarkıttı ve yüzünü astı. Doktorunu pek severdi, bu sefer hiç hazzetmedi kendisinden ve her zaman çok takdir ettiğim nazik ve sabırlı muayene şeklinden.
Eylül başından beri desteksiz yürümeye başladı. Şimdilerde paytak paytak koşmakla meşgul.
Oyuncaklar da neymiş, bizim kuzucuğun derdi ıslak mendil poşetlerini açıp teker teker boşaltmak. Mendillerle kendi vücudu başta olmak üzere, sehpa, koltuk vs siliyor.
Çok esprili, göbeğini ve burnunu sorulduğunda rahatlıkla gösteriyor ancak kendi keyfi gelirse. Yoksa siz istediğiniz kadar sorun, başını yana çevirip muzip muzip gülüyor veya homurdanıyor.
Telefonu kulağına götürüp konuşmaya ki ne konuştuğunu anlayan varsa beri gelsin, bayılıyor. Zarar verir endişesiyle kapatmışsak telefonu çok kızıyor ve atıyor hışımla.
Yemesi yeniden düzene girdi gibi, boy-kilo bakımından yaşıtlarının önünde gitmesine rağmen birşey yemediğinde geriliyor insan. Ancak üstüne fazla düşmeyerek atlattım.
Meyve konusunda tam bir canavar. Kavun, karpuz, kivi, elma, armut ve özellikle üzüm... bayılıyor meyveye. Kimin elinde görürse meyve tabağını, sevinç nidalarıyla oraya yöneliyor. Meeer (r harfi varla yok arasında) diyor. Ver!
Koltuklara tırmanmaya ve evet en sonunda çıkmaya başladı ki dün arkamı döner dönmez koltuğa çıkmış neredeyse havada uçuş yapmak üzereyken yakaladım onu. Henüz güvenli inişi her seferinde başaramıyor.
Sesli çalışan her alete öyle sayıştırıyor ki, neler anlattığını çok merak ediyorum doğrusu.
Kıvırcık saçları kendim de oldukça dalgalı saçlara sahip olmama rağmen büyülüyor beni. İnsan kendi çocuğuna nasıl bir gözle bakıyorsa artık, pek bir etkileniyor onun hallerinden ve görünüşünden. Kuzguna yavrusu anka görünürmüş hesabı işte.

Fotoğrafını çekmek ve videoya almak uzun zamandır mesele oldu. Çünkü makineyi görür görmez heyecanla üzerime yürüyor almak için veya elleini kaldırıyor ki almak için fotoğrafını çekemeyeyim :). Aldığında da açıp açıp kapatıyor, makinenin mefta olması yakındır.
Bulaşık makinesini açmamla yanımda alıyor soluğu. Tabakları yerinden çıkarıp bana uzatıyor dolaba yerleştirmem için. Bizim evde imece var şekerler ya sizde? : P Bu hafta zaiyat var epeyce: 1 kupa, 1 kavanoz, 1 tabak. Kendileri için tehlike yaratmakta çok ustalar, azami dikkat gerekiyor zarar görmemeleri için.
Çekmeceler hergün defalarca onun tarafından boşaltılıp benim tarafımdan yerleştiriliyor.
Uyku düzenimiz değişiyor gibi. Zaten geç yatıyordu ama geç kalkmaya da başladı ve böylece öğleden önce uykularımız yerini tek öğleden sonra uykularına bırakacak gibi görünüyor. Böylelikle akşam da daha erken uyuyacak sanırım. Bu ara 10:30 da uykuya dalıyor. Evet hala memede uyuyor ve gece emmek için birkaç defa uyanıyor.
Tam bir dışarı kuşu olmuştu ki hava soğudu. Ne yaparız bundan sonra bilmem. Hemen evin yanındaki parka kısa turlar yapmaktan başka çare yok.

Ne çok şey varmış yazacak meğer. Daha devam edip sıkmayayım, ara ara yazarım artık. Son birşey var anlatacağım ki oldukça canımı sıktı geçtiğimiz hafta sonunda.

Pazar günü Ankara Barosu seçimleri dolayısıyla zaten dışarı çıkacaktım. Kocamla Cumartesi akşamı konuşup sabah birtakım ihtiyaçlarımızı almak için alışveriş merkezine uğrayıp sonra oyumu kullanmam için fakülteye gidecektik. Pazar sabahı erken çıktık evden ki alışveriş merkezi kalabalıklaşmadan işimizi bitirelim. Malum havalar soğudu ve kış mevsiminde doktorumuzun tavsiyesi üzerine, hastalık mikroplarının en yoğun olduğu yerlerden biri olan bu merkezlere pek gitmiyoruz biz . Pazar sabahı bizi AVM'ye bırakan kocam organik pazara gitti sebze-meyve almaya. Duru ile ben de alacaklarımızı aldık. Bu arada kuzucuğa ilgi çok, o da bize yapmadığı şekerlikleri yabancılara yapıyor. Derken genç bir kadın eliyle Duru'yu çenesinden seviyor. Eli kuzunun ağzına değdi değecek. Bir oldu, iki oldu yok dayanamadım. Elimizle yüzüne dokunmuyoruz lütfen dedim.

Nereden dedim, kadın sazı aldı eline. Yok efendim yanlış yapıyormuşum, çocuğumun bağışıklığı gelişmezmiş, çabucak hastalanırmış. Tüm bunları ben de biliyordum ve zaten bu sebepten gerekenden fazla hijyen uygulamıyordum kızımın yaşamında. Ama iş bir yabancının eliyle mıncıklanmaya gelince dur bakalım orada! Kadın söyledi söyledi, hiç sonu gelmeyecek sandım.

Ben tek bir soru sordum ona ve haklısınız deyip uzaklaştı yanımızdan. ''Sizin tuvaletten çıkınca ellerinizi yıkadığınızdan nasıl emin olabilirim?''

Nedir bu dokunarak sevme merakı anlamadım gitti. Kendi yeğenini bile 1 yaşından sonra öpmeye başlamış biri olarak anlayamıyorum bu uygunsuz tavrı.

Ha ikinci bir sinir harbi de bir mağazanın içinde yaşadım. Bir genç adam cep telefonunu bize doğru kaldırıp, Duru'nun fotoğrafını çekip çekemeyeceğini sordu kocama. Tabii ki cevabımız olumsuzdu. Belki tamamen iyiniyetle, kızımızı çok tatlı bulduğu içindi bu isteği ama ben çok katıyım bu konuda.

Nedir bu ne yaptığının farkında olmama durumu yahu? Bu kadar mı yitirdik farkındalık erdemini biz?

Hoooop!

2010-10-05T10:15:00.001+03:00

Günlerdir aradığım motivasyon, bu sabah aynaya baktığımda ne olduğunu anlayamadan hoooop diye atladı üstüme ve beynimdeki yerini aldı. Tuhaf bir ''Artık vakti geldi!'' kararlılığıyla uyandım. Tek bir şey değil tabi vakti gelen, liste kabarık ama bu kararlılık beni götürür sonuca, kendimi tanırım. Oh be sırtımda kocaman bir öküzü taşıyormuşum da haberim yokmuş, öküz öldü benim aslında tam da adını koyamadığım ama pekçok şeyi ertelememe sebep olan bu tembel ruh halimle ortaklığım da bozuldu.

Vay be dünyayı kucaklayasım var!

Son Durum

2010-09-30T02:13:00.001+03:00

Fazla söze gerek yok, son durum budur.

Benden söylemesi...

2010-09-25T00:46:00.001+03:00

Burada kısaca yazmıştım.

New York'ta izlediğim ilk ve tek Broadway müzikali ama çok başarılı, etkileyici ve de oyuncu performanslarıyla hayran bırakan bir müzikal. Müthiş keyif almış, bayıla bayıla izlemiştik. Eğer orjinal kadrosuyla buradalarsa gidecek olanlar çok şanslı.

Fazla söze hiç lüzum yok: Fırsatı ve imkanı olanlara ''Mutlaka izleyin!'' diyorum.

Sonbahara Hoşgeldin Partisi.

2010-09-21T12:07:00.004+03:00

Bahar insanı olarak ki iki bahar için de geçerli bu, mutluyum. Hoş Eylül'ün gelişini kutlayamadım daha. Nasıl mı kutlayacaktım? Serinliğin iyiden iyiye kendini hissettirdiği bu günlerde, yataktan kalkar kalkmaz en sevdiğim çoraplarımdan birini üşüyen ayaklarıma geçiriverecektim. Kokusu üstünde bir sütlü kahve hazırlayıp özenle sindire sindire içecek, perdelerimi bahçemdeki sonbahar yapraklarını görmek için daha bir merakla ve istekle açacaktım. Yapıyorum yine bunları ama pamuk tenli, mis kokulu, herdaim kıpır kıpır yerinde duramayan ev arkadaşım tarafından uyandırılıp, emzirme faslından sonra salona inerken onun için gerekli eşyaları yükleniyorum her güne başlarken. Çorabımı giymeyi bile unutuyorum çoğu zaman. Ya da elime geçene sarılıyorum.

Anlayacağınız bir başka kutluyorum artık baharın gelişini, üç kişilik ve de farklı bir keyifle. Şikayet eder gibi bir başlangıç oldu sanırım ama ilgisi yok aslında. Kızımız bizim hayatımız artık, her baharı birlikte karşılamanın hazzını yaşayacak olmanın heyecanı herşeyin üstünde. Sağlıkla!

Bu bahar da kuralı bozmadım, kışa hazırlık yaptım. Ama az az...

Bamya, enginar, barbunya ve kızımıza organiğinden domates püresi, bezelye, mürdüm eriği, yeşil fasulye. Hepsi usulünce dondurulup dolaptaki yerini aldı. Sarımsakları en son memleket-aile ziyaretimizde almış, saçlarını bir güzel örüp asmıştım bahçeye bakan penceremize. Ekim ayında bir ziyaret daha var kocamın kuzeninin evlilik töreni için.... o zaman da kayınpederimin arılarının bizim için hazırladığı :) baldan da aldık mı tamamdır.

Bir de annemin her sene hazırlayıp sonra bizlere de sürekli takviye yaptığı domates-biber karışımından bu sefer kendi hanemiz için yine organik pazardan aldıklarımızla hazırladık. Pek çok şekilde kullanılabiliyor bu karışım.

Bayramdan önceki hafta Ankara'nın organik sebze*meyve vs. pazarındaydık. Bu seneki tarhanamız unundan yoğurduna organik ürünerden anneannemizin sihirli elleriyle hazırlandı. Annemin doyulmaz bir el lezzeti vardır, yemeklerinin yanında hazırladıkları da öyledir. Sevgisini, ilgisini ve özenini esirgemez. Sonuç da hiç şaşmaz, hep çok güzel lezzetler çıkar ortaya. İşte kızımın çorbasını bayıla bayıla içtiği tarhanamız da böyle hazırlandı. Tertemiz ve öyle lezzetli ki...

***

Sevgili sonbahar bu yaz seni çook özledik, iyi ki geldin, hoşgeldin!

Şeytanın kırık bacağı!

2010-09-15T13:17:00.007+03:00

Henüz tam olarak yürüyemeyen bir bebekle tatil nasıl yapılırsa tam da öyle bir tatil oldu bizimki. Havayolu ile seyahat etmeyi tercih ettik ve bir kere daha gördük ki bebekle en makul olanı da buymuş. Giderken, ben nasıl etsem acaba, tam havalanırken emzireyim de sorun olmasın diye düşünürken.... pamuk kuzu vaktinden önce emip havalanırken çoktaaan uyumuştu bile. Bunda bir önceki gece geç yatmış olmasının katkısı var tabii. Gelirken ise uykusunu pek güzel almış ve enerjisinin doruğunda olan kuzucuğumuzu oyalamak zor olmadı. Ancak daha uzun bir yolculukta bu oyalama faslı bu kadar kolay atlatılabilir olmasa gerek.

Havaalanından teslim aldık kiraladığımız arabayı ve atıverdik içine kendimizi...Duru da kendisine tahsis edilen oto koltuğuna yerleşiverdi...

Fotoğraflardan da anlaşılacağı gibi tatilin en sefa içindeki şahsı pamuk kız olmakla beraber anne*baba da en azından mekan ve hava değişikliğinin tadını çıkarmaya çalıştı :).

Her günün sabahında kahvaltı keyfi ile açılış yaptık, sonrasında baba*kocam gazete eşliğinde güneşlenme ve deniz sefası yaptı... Aynı vakitlerde anne*kız en sevdiğimiz çay bahçesinde horoz-kaz-ördek-tavuk-cücük eşliğinde zamanı harcadık. Ben bol bol çay içtim, Duru da bol bol etrafındaki kendinden büyük çocuklara ve yukarıda adı geçen hayvanlara seslendi ''Gelin buraya!'' diye :)). Tabii o bunu kendince harflerle ve hecelerle ifade etti.

Gittiğimiz yer bir askeri kamp olunca herşey olabildiğince temiz ve düzenli idi. Kampın bilimum köşelerine yayılmış çoğu deniz manzaralı çay bahçeleri vardı. Hoş ben en çok deniz manzarası olmayanda vakit geçirdim. Hem çayı pek güzeldi hem de kızımın hayvanlar aleminden arkadaşları o bahçenin civarında yaşıyorlardı.Önceki senelerde rastgeldiğim tavşanları göremedik bu sefer. Uçamayanlarla arası iyi olan Duru kuşlara pek bir kızdı havadalar diye. Azarladı onları rastgeldikçe. Yeme-içmenin sadece içme kısmı tatminkar oldu. Yok yok biz gayet güzel yedik içtik de Duru sadece içti desem yeridir. Bunda dişlerin sırayla merhaba deyişleri, sıcak etkili oldu tabii. Ama emzirme konusunda yaşadığım tek sorun az yiyen kızımın çok emmek istemesiydi. Tüm kamp sakinleri annenin memeleri olduğunu biliyorlar artık! :P Tam gaz emdi hanımefendi.

Tatil boyunca yeme isteksizliği dışında hemen hiç sorun çıkarmadı. Çok beyaz oluşu korkuttu beni biraz ama kendisi için aldığımız kremini sürerken hiç olmadığı kadar keyifle kollarını, bacaklarını uzatışı mest etti beni. Arabasına oturmaya gelince her seferinde direnerek şansını denedi ama kuralları yıkmadık ve çoğu zaman her istediğinin her zaman olamayacağını yumuşak bir dille ve başka sözcüklerle anlattık ona. O yine de bıkmadan denedi. Uykusu da sorunsuz oldu. Gün içinde pusetinde uyudu, bazen odamıza gittik, duşumuzu alıp uyuduk ve dinlendik. Akşam da keyifli sohbetler arasında kestirdi pusetinde. Devamını da odamızda getirdi sorunsuz bir şekilde. Oksijen mi fazlaydı orada ne, buraya gelince yine geç yatmaya başladı cadı.

Kumla oynamak en büyük keyfi oldu, vücudumuzdaki ve yüzümüzdeki kumları temizlemek zor oldu ama gün içinde iki-üç defa duş alan kuzucuk kıvırcıklığı daha da bir belirginleşen saçlarıyla giyinip giyinip çıktı ortaya. Ter için aldığım havlu ve penye bezlerin çok faydasını gördüm. Bir de çokça kıyafet almanın zira günde birkaç kere üstünü değiştirmek gerekti.

Bir geceyi şehir merkezindeki büyük amcamı ziyaret, bir diğer günün sabahını da tarihi mekanları gezme ile geçirdik. Bir-iki alışveriş ve çevredeki en yakın şelaleyi de görerek, kampta yiyip içip Duru'yu taltif ederek geçirdik zamanımızı. Sevgilim çıkardı daha çok denizin tadını. Bense aşık olduğum adam, herşeyim pamuk kızım ve onlarla birlikte olmanın tarif edilemez hazzıyla geçirdim günlerimi. Kızıma daha bir hayran oldum ve ona sımsıkı sarıldım çokça.

Kağıt helva arası karadut ve limonlu dondurmanın tadını da unutamadım doğrusu. Gelirken bir kavanoz karadut reçeli getirmemim sebebi de budur.

Sonuç olarak şeytanın bacağını kırıp üç koca yıldan sonra dilediğimizce hem de üç kişilik bir tatil yapmayı başardık.

NOT: Tüm bunların yanında boğazımda ve yüreğimde öyle bir düğüm vardı ki.... anlatamıyorum.

Nehir'e veda...

2010-09-08T15:32:00.003+03:00

Tatildeyim, hiç tadım yok.

Boğazımda kocaman bir düğüm, nefes alamıyorum.

Her yalnız kaldığımda gözlerimden fışkırıyor yaşlar.

NEHİR, canım yavrum, ışıklar içinde yat!

Gece yarısı, uyku arası...

2010-08-28T01:31:00.005+03:00

Henüz pamuk kızıma gebeyken bir arkadaşım bana, artık blogunu anne- bebek bloguna çevirirsin demişti. O zamanlar bana pek de öyle olmayacakmış gibi gelmişti. Gerçi öyle de olmadı ama kızımızın hayatımızın başrolünü oynadığını düşünürsek blogumda bu kadar da yeri olması normaldir herhalde.

14. ay kontrolümüz yapıldı geçen hafta. Boyu 3 cm, kilosunda 500 gr artış olmuş kuzumun. Boyumuz uzunca :), hem boyumuz hem de kilomuz yaşıtlarımızın çook üstünde. Doktorumuz gelişiminden memnun. Son iki haftadır sanırım sıcak ve dişlerin etkisiyle sadece meyve yiyor, tarhana çorbası içiyordu. Bugün biraz kaşar peyniri yedi de çok mutlu oldum. Çok da güzel ana ve ara öğün düzenimiz vardı, et, balık, yumurta, peynir vs. pek de güzel yerdi. İki hafta aradan sonra yeniden düzene giriyoe muyuz nedir? Düşüncesi bile mutlu ediyor. Emzirmeye gelince yine son hız devam. Bundan hiç şikayetim yok, hassasiyetle özen gösterdiğim bir konudur ama geceleri en az iki kere uyanmak zorluyor. Uykunun bölünmesi hiç uyumamaktan daha çok sersemletiyor insanı bence.

Bugünden itibaren tatile gidecek olmanın tatlı keyfi sarmaya başladı bizi. Kocam izne ayrıldı bile. Birkaç gün sonra yolculuk var. Kızımın ilk deniz tatili olacak, ha bir de ilk uçak yolculuğu. 14 aylık bir çocukla beni neler bekliyor bu yolculukta bilmem ama belki kısa da olsa rahat bir yolculuk geçirmemiz için ufak tüyolarınız vardır beni mahrum etmeyeceğiniz.

Günler nasıl da hızla tükeniyor. Ben yine yazamıyorum, ancak birkaç blog arkadaşımı okuyorum. Haftasonları zaten ayrı bir film. Nasıl geçtiğini ne kocam ne de ben anlıyoruz. Geçtiğimiz hafta da her zamanki gibi geçti, ev için rutin alışveriş, Duru'yu gezdirme, ev içinde çalışma vs. Merdivenler artık kızımız için tehlikeli olmaya başladı ve geçen haftasonu alışverişinde yapı-marketten aldığımız bebek güvenliği için üretilmiş olan kapıyı bir türlü monte edemedik vakit bulup da. Tatile çıkmadan o işi de halledeceğiz. Daha aldığım iki raf (mutfaktaki boş sütun duvarı için) ve de yine mutfak penceresinin stor perdesi var sırada. Aynı güne sığdırıp hem gürültüyü hem de tozu toprağı bir anda başımızdan savmak lazım. Böyle yazınca sanki bizim evde pislikler kendiliğinden yokoluveriyormuş gibi bir anlam çıkıyor. Yok efendim neredeee, bizzat kendimiz temizleyeceğiz.

Valizleri de hazırlamak gerek ki seyahatlerin en hazzetmediğim yönüdür. Belki de bu sefer kızımın rengarenk kıyafetlerinin ve oyuncaklarının vereceği enerjiyle daha bir çekilir olur, ne dersiniz?...

İlla ki!

2010-08-24T12:42:00.006+03:00

Öyle sabah uyanır uyanmaz yataktan fırlama
Yarım saat erkene kurulsun saatin
Kedi gibi gerin, ohh ne güzel yine uyandım diye sevin...
Pencereni aç, yağmur da olsa, fırtına da olsa nefes al derin derin
Yüzüne su çarpma, adamakıllı yıka yüzünü serin serin
Geceden hazır olsun, yarın ne giyeceğin
Ona harcayacağın vakitte bir dilim ekmek kızart, kızarmış ekmek kokusunu içine çek
Bak güzelim kahvaltının keyfine...

Ayakkabıların boyalı olsun, kokun mis, sana güzel gelsin aynadaki siluetin,
Evinden neşeyle çık, karşına ilk çıkana gülümse, aydınlık gün dile

Sonra koş git işine, dünden, önceki günden,

Hattâ daha da eskiden yarım ne kadar işin varsa hepsini tamamla,

Ohhh şöyle bir hafifle

Bir güzel kahve ısmarla kendine, seni mutlu eden sesi duymak için alo de

Hiç işin olmasa da öğle üzeri dışarı çık

Yağmur varsa ıslan, güneş varsa ısın, hattâ üşü hava soğuksa

Yürü, yürürken sağa-sola bak, öylesine değil, görerek bak, çiçek görürsen kokla, köpek
görürsen okşa, çocuk görürsen yanağından makas al...

Sonra şöyle bir düşün, kimler sana yol açtı, sen çok darda iken kimler seni ferahlattı,
hani kapını kimsenin çalmadığı günlerde kimler kapını tıklattı?

Ne kadar uzun zamandır aramadın onları değil mi?

Hadi hemen uğrayabilirsen uğra, arayabilirsen ara

Hatırlarını sor, öyle lâf olsun diye değil, kucaklar gibi sor...

Bu sadece onların değil, senin de yüreğini ısıtacak, yüzünde güller açtıracak.

Günün güzeldi değil mi? Akşamın da güzel olsun.. Yemeğin ne olursa olsun, masanda

illâki kumaş örtü olsun...

Saklama tabakları bardakları misafire

Sizden âlâ misafir mi var bu dünyada

Ailecek kurulun sofraya, öyle acele acele değil, vazife yapar gibi hiç değil, keyife keyif

katar gibi, lezzete lezzet katar gibi,
eksik bıraktıklarını tamamlar gibi tadına var akşamının...

Gece evinde, dostların olsun

Sohbet mezen, kahkahan içkin olsun...

Arkadaşım, hayat bu daha ne olsun?

Ama en önce ve illâ ki sağlık!

Can Yücel

NOT: Arada bir hatırlatırdım kendime, uzun zaman olmuş okumayalı. Geçenlerde rastgelince paylaşmak istedim.

1. yaşı geride bırakırken ev halleri...

2010-08-06T02:03:00.005+03:00

Tatilin adı mı geçti buralardan?

2010-07-29T09:37:00.113+03:00

Üç senedir tatil ama hani şu deniz-kum-dinlence üçlüsü tatil yapamıyoruz biz kocamla. Hep haklı nedenlerimiz vardı. Ama bu sene artık ruhumuzun da sağlığı için mekan değişikliğinde fayda var diye düşünerek sonunda bir karar verip, Eylül'ün ilk günleri için uçak biletlerimizi aldık. Kendimden çok pamuk kızımızın denizi gördüğünde vereceği tepkiyi merak ediyorum. Aslında sırf onun bedensel sağlığı için geç bir tarihi tercih ettik. Hayatımıza renk katalım derken kızımıza rahatsızlık vermeden bunu nasıl yapabiliriz onu düşündük. Temmuz ve Ağustos çok sıcak ve kalabalık dönemler hepimizin bildiği üzere. Bakalım üç kişi çıkacağımız ilk tatilde ne filmler çevireceğiz bunu da hep beraber göreceğiz.

Önceki hafta Çarşamba günü Kırşehir'de duruşmam olması nedeniyle yakınlığını da fırsat bilip daha önceki duruşmada yaptığımız gibi kocamın memleketine ailesini ziyarete gittik. Turistik ve de şeker bir İç Anadolu ilçesi... Önce duruşma sonra Kırşehir'de yaşayan halamı ziyaret ve de sonunda kısa bir yolculuk sonrası kızımın babannesi ve dedesine kavuşması. Çok mutlu oldular tabii. Onlar torunlarını görünce biz pabuçlarımızı damdam topluyoruz ya neyse. Ben de kızımın çocuğunu görsem mest olurum herhalde.

Kocaman müstakil bir ev, babannesi halılarını bile yıkatmış torunu rahat rahat emeklesin, gezsin diye ki bizimki kaçırır mı; uzun bir keşfe çıktı evin içinde. Bahçeyi de ekmişler, kabak, patlıcan, domates, salatalık, biber ve günebakanlar arasında kaybettik kendimizi. Herşeyin doğalı nasıl da tatlı nasıl da tadılası. Bahçeden bulduğum ilk fırsatta fotoğrafını çektiğim birkaç detayı da aralara serpiştirdim. Kızımız da bol bol salatalık kemirdi. Balkonda her daim hazır bekleyen dede radyosundan yükselen müzikte dans etti pek bir isteyerek ve de kıvrak hareketlerle :). Sıcak hava bunalttı ama şişme havuzunda serinledi, rahatladı kuzucuk keyifle.

O hafta Pazar öğleden önce Ankara'daydık. Getirdiğim kabakları ertesi gün pişirdim, tadına doyum olmadı. Bol bol şöyle kocaman dişli sarımsaklar aldım. Tüketmeyi asla ihmal etmediğimiz birşeydir sarımsak. Hele ki patlıcanlar... Salatasını yaptım nefis oldular. Geçtiğimiz Pazar günü misafirimiz olan kocamın yakın arkadaşı ve ailesi ile bahçemizde yaptığımız mangal keyfinde közlendiler birkaçı da...Kalanlarla da imam bayıldı yapacağım kızım fırsat verirse.

Hala blog arkadaşlarımı ve de yeni keşfettiğim blogları okumaya bir türlü fırsat bulamıyorum. Gelip klavyeye yapışıyor minik parmaklar. Sanırsınız kırk yıllık on parmak yazar bu minik eller. Öyle güzel taklit ediyor ki her seferinde etkileniyorum. Kısacası kitap, gazete, blog yazıları vs. okumaya açım desem daha doğru olur. Kızıma okuduğum masallar ve de resimli kitapları saymıyorum tabii :). Kitap sayfalarını çevirişi ise bir başka alem. Çok büyüdü ve hızla büyümeye devam ediyor. Unutmadan yola çıkmadan önce 1 yaş kontrolümüz de yapıldı, boy yaşının üst sınırını aşmış, kilo da üst sınırda. Herşey yolundaymış, doktor izinliydi göz kontrolünü yaptıramadık. Kan alınırken gerildi tabii, iki tüp kan alınana kadar ağladı ama neyseki hemşire bir seferde damara girdi de kızımın daha fazla üzülüp canı yanmadı. Babası da ben de yanındaydık. O ağlayan ve de ne olduğunu anlamaz şekilde yardım uman minik gözlere bakmak... dayanmak çok zor oldu...

Dün Ulus'a vergi dairesine ve ardından da adliyeye gittim. Adliye koridorlarında koştururken bir ara ayaklarımı hissetmiyordum. Ne sıcak bir gündü, eve zor attım kendimi. Kızımı emzirdikten sonra annemin varlığından istifade sızıvermişim koltuğa....

...Durun bakayım, bu yazıya da son verme vakti geldi. Elimdeki görüntülü bebek telsizi gösteriyor ki; Duru uyandı ve hem bana ufak ufak sesleniyor hem de yatağının kenar bölmesinde ne varsa teker teker yere atıyor. Bana daha fazla iş çıkmadan yol alayım üst kata doğru. Maratona devam!

Kızımız 1 Yaşında!

2010-07-06T14:01:00.007+03:00

İyi ki doğdun Duru'cuğum, baban da ben de seni çook seviyoruz!

****

Pamuk kızımız artık 2. yaşından günler alırken 1. yaşgününden ufak bir not :

"Evde başlayıp bahçede çardak altında sonlanan tatlı bir kutlama oldu bizimki, bol bol fotoğraf çektirme, gülen yüzler, şen kahkahalar ve de kızımızın sağlıkla büyüyor olmasının verdiği keyif."

Havuçlu Kek ve 1. Yaşın Gelişi

2010-06-25T12:14:00.007+03:00

Fotoğrafı daha dumanı üzerindeyken çekmek zorunda kaldığımdan dilediğim sonucu alamadım. Dolayısıyla fotoğraf bu muhteşem keki yeterince yansıtmıyor diyebilirim. Benim fikrimce hemen hemen tüm kekler bir gün sonra tam da lezzetlerini bulmuş oluyorlar. Uzun zamandır yapmamıştım havuçlu kek. Bu tadına doyulmaz keki eski tarif defterimden buldum. Belli ki yeni evlendiğim sıralarda yani yaklaşık 9 sene önce not etmişim bu tarifi. Birkaç ufak değişiklik yaptım ama tarife ana hatlarıyla sadık kaldım. Havuçlu kek sevenler bu tarifi denedikten sonra daha bir seveceklerdir diye düşünüyorum. Islak kek gibi. Neden daha önce denememişim dedirtti bana.

Malzemeler:

3 yumurta
1.25 su bardağı toz şeker
1 su bardağı sıvıyağ
3 su bardağı rendelenmiş havuç
iri dövülmüş ceviz (ben 1 su bardağı koydum, siz kendi keyfinize göre miktarını ayarlayın)
1.5 su bardağı un
2 tatlı kaşığı tarçın
1 çay kaşığı karbonat
1 paket kabartma tozu
1 çay kaşığı tuz
1 paket vanilya

Yumurtaları ve şekeri çırpın. Sıvıyağı ekleyin tekrar çırpın.
Kuru malzemelerin hepsini bir başka kapta karıştırın.
Sıvı karışıma kuru karışımı ekledikten sonra fazla olmamak kaydıyla çırpın.
Havuç ve cevizi de ekledikten sonra tahta kaşıkla karıştırın.
Ben kilitli kek kalıbı kullandım. Kürdan deneyini herkes bilir. Benim fırınımda 180 derecede ve 45-50 dakikada pişti.

***************

Zaman akıp giderken kzıımız da 1 yaşını bitirmek üzere. Bize yaşattığı mutluluk tarif edilemez ama yaşgününe çok az kala yaptıklarını yazayım dedim.

* Işık hızıyla emekliyor ve eğer yolunun üzerinde oyuncakları varsa hiç pozisyonunu bozmadan bu engelleri sırayla ellerine alıp yanlara fırlata fırlata yolunda ilerliyor. Öyle komik oluyor ki bunu yaparken.

* Koltuk kenarlarına tutunup hızla ayağa kalkıyor ve yan yan adımlar atarak gideceği yere ulaşıyor. Ama hala kendi başına yani desteksiz ayakta dengede duramıyor ve yürüyemiyor.

* Birşeyler yerken kaşığı kendi eline alıp kaseden yemek alıyor ve ağzına götürüyor. Anlayamadığım hecelerle kaşığı bir kendi ağzına bir de benim ağzıma uzatıyor. Paylaşımcı kızım benim.

* Tüm yeni tatlara açık, yediğimiz her meyvenin tadına bakmak için çok hevesli. Karpuza ve salçasız ama domatesli, bulgurlu ve de tuzsuz :) kabak yemeğine bayılıyor.

* Gidilmemesi gereken bir yere doğru emeklerken seslendiğimizde kikirdeyerek daha bir hızlanıyor hedefe doğru.

* Annii ve bababa şeklinde kelimeler çıkıyor ağzından. Bir de dedede.. Geçtiğimiz haftalardan birinde bir sabah oturduğumuz odadaki babasının fotoğrafına bakıp ellerini uzattı ve gülümsedi. Birkaç gün sonra fotoğrafı gösterip babba dedi. Bir daha söylemedi ama ne zaman baba nerede diye sorsam o fotoğrafa bakıyor ve gülüyor.

* Ayakları çıplakken her ne kadar beceremese de çoraplarını ayağına giymeye çalışıyor.

* Birini uğurladığımızda el sallıyor, bye-bye yapıyor ve kapıyı kapatmama müsade etmiyor. Kapının kenarından tutunuyor ve bırakmak istemiyor. Dışarı çıkacağımız zaman heyecanlanıyor ve kahkaha atarak belli ediyor bu heyecanını ve mutluluğunu.

* Şapka düşmanı, kafasından atıveriyor hemen. Ayakları terlediğinde de ayakkabılarını çıkarıyor.

* En çok sesil-öğretici oyuncağı kurabiye kavanozu ile oynadı bugüne kadar. Oyuncaklara pek de ilgi göstermiyor ama balonlar onu heyecanlandırıyor. Bir de kitaplar...

* Uykuya hala kendi kendimize dalamıyoruz. Ancak emerken... Geceleri de en az iki defa kalkıyoruz ve ne mutlu ki hala son hız emiyoruz.

* Anneanneye ve tabii ki babaya çook düşkünüz. Onlar gelince hemen kollarını uzatıyor ve sarılmak istiyor. Bunu başkasına asla yapmıyor.

* Güleryüzlü ve neşeli bir çocuk benim pamuk kızım. Gözleri hep anlamlı bakan, hareketli ve akıllı.

Not: Doğumgününden notlar birdahaki yazıda...

Her Telden

2010-06-19T01:43:00.007+03:00

Önceki hafta tam da bahçemizde oturma ve de keyif yapma sezonunu açmıştık ki Ankara'da bir yağmur bir yağmur; nasıl emdi toprak o kadar suyu bilmem. Bahçede tohumdan yetiştirdiğim çiçekler bu yağmurlar sonrası iyice boy atıp tomurcuklandılar. Bakalım ne renk açacaklar. Eğreti çardağımızın çıplaklığını kapatan, annemin yapraklarından seçerek yaprak sarması pişirdiği asmamızın altında hem kahvaltı hem de akşam yemeği ve hatta en keyiflisi akşamüstü çayı içmek zorunlu hale gelir oldu. Zira sıcaklar pek bir bastıracak gibi. Ha bu arada 2007 yılındaki susuzluk hatırlanınca yağmurlardan hiç şikayetim olmadığını da bildirerek yanlış anlamalara mahal vermeyeyim.

Kocam Pazar akşamı yola çıktı, yine iş gezisi ve yine uzak. Endonezya! Hem evde yanlız kalmayayım diye hem de kızımla gece gündüz kendim ilgilenip yorgun düşeceğimden destek olmak için canım annem yanımdaydı kocamın olmadığı dört gün boyunca. Üç katlı evin birikmiş işlerinin ucundan da tuttu tabii. Birikmiş çamaşır, temizlik vs. ne varsa tükettik anne kız nöbetleşe. Salonun perdelerini yıkayıp astığımda farkettim aslında ne kadar da kirlenmiş olduğunu. Pazartesi, Salı böyle geçip gitti... Çarşamba babam geldi sarı kuşum (birtanecik yeğenim Yiğitalp) ile. Bu arada annem Yiğitalp'e bakıyor ve benim yanımda kalbilsin diye haftanın ilk iki günü izinli olan annesi Çarşamba günü de babam-dedesi ilgilendi onunla. Kahvaltı sonrası kuzenini görmek isteyen sarı kuş dedesini ikna edip (kendisi 26 aylık) düşürmüş yollara.

Pamuk kızım uyuduğundan önce hemen karşıdaki parkta oynadılar. Sonrasında boyunun bilmem kaç katı olan fırça ile bahçemi güzelce süpüren sarı kuş arada bir de gelip kuzenini kontrol etmeyi unutmadı görüntülü bebek telsizinden. Bu telsiz bizim kurtarıcımız oldu. Ev bahçeli ve de çok katlı olunca , kızımız da üst katta uyuduğundan o doğduktan hemen sonra Amerika'ya kısa süreli gitmiş olan bir arkadaşımıza sipariş etmiştik. Sağolsun istediğimizi almıştı hem de buradakilerin yarı fiyatına. Şu ana kadar o kadar faydasını gördüm ki, olmasa ne yapardım bilemiyorum. Kuzeni uyanınca yanaklarına öpücük kondurdu tatlı kuşum ve dedesi ile çardak altında kirazları hüpletip uyku saatinde evde olabilmek için gittiler. Fazla uzakta değil evleri. Dedesine şarkı-türkü söylettirip uyumuş yormadan.

Bu arada sabah kızımın kahvaltısı, yeğenimin gelişi falan derken haberlere göz atamayan ben sarı kuşun annesinin telefonuyla bir sarsıldım ki sormayın. Endonezya'da deprem olmuştu ve benim sevgili(koca)m hala oradaydı! Hızla kendime geldim, önce haberi teyit ettim sonra hemen telefon ettim. O da hemen açtı telefonu, iyiydi, deprem uzak bir bölgede olmuştu. İnsanın kafasından nasıl da saniyeler içinde akıp geçiyor olabilecekler hayret.

Akşamüstleri, kızım uyurken bahçede oturduk annemle. Anne-kız kikirdedik biraz :).

Kızım öyle şanslı ki anneannesinden ve de dedesinden yana...

Perşembe sabahı erkenden Yiğitalp'e bakmak üzere çıkmıştı annem. Ben uyanınca bir daha uyuyamadım ve hala içimde tuhaf bir endişe ile bekledim kocamın dönmesini. Neyse ki sağlıkla kavuştuk.

Kısa süreli bir çay keyfi yaptık üçümüz. Baba-kız kucaklaştılar, koklaştılar, aynı zamanlarda uyudular, dinlendiler. Yolculuğun haddinden fazla uzun olması, orada havanın sıcak ve de nemli oluşu , bir de üstüne durup durup yağan yağmur ki kocam hiç katlanamaz böyle havalara çok yormuştu kendisini. New Orleans'ta kaldığımız 2 yıl boyunca her gün havaya bilimum sayıştıran adam şimdi 4 günde havayla nasıl bir iletişim kurmuştur bilmem.... yok aslında bilirim de orası sansüre tabi.

Kızımda şeker gibi bir uykuda şimdi. Elimde onu uyuduğu her vakit takibe aldığım görüntülü telsizi, dizimde netbook'um, yanıbaşımdaki sehpada çayım amaaan rüyada mıyım ne, yok böyle bir şey kesinlikle hayal alemindeyim ben. Neden böyle yazdığımı çocukları 1 yaş civarında olan bir de üstüne emziren anneler anlayacaktır. Ya da o dönemlerden geçmiş olanlarınız... Pamuk kızımın 1. yaş partisi bir sonraki Pazar ve ben hem heyecanlıyım hem de ne yapmalıyım diye düşünüp duruyorum. Büyüyor hem de hızla, hiçbir gün bir diğerinin aynısı olmuyor, hemen hergün ufak da olsa farklı birşey yapıyor ve bizi daha da hayata bağlıyor . Bir forumda okumuştum henüz gebeyken; babalardan birisi : " Kızım doğduktan sonra kaldırımın taaa iç kısmından yürümeye başladım. " diye yazmıştı. Çok doğru! Bir zaman yolun kenarında dahi yürüme cesaretini gösterirken anne-baba olunca sadece kendimiz için değil onların geleceği için de yaşıyoruz ve yaşarken de her detaya dikkat ediyoruz. İşte bana yaşama sevinci aşılayan kızım da madalyonun bu yüzünü bir kenara bırakırsak, pek bir bana bağımlı olmaya başladı bu ara. Okuyorum tamam belli yaş dönemlerinde olağan gelişmeler var anne-bebek için ama annenin de yani benim de sabrım sınanıyor yahu... Eskiden gece uyandığında babası onu tekrar uyutabilirdi şimdi kesinlikle beni istiyor. Emiyor emiyor ama birtürlü sonu gelmiyor, bırakmıyor memeyi, öyle uyusa sabaha kadar bana mısın demeyecek. Bunda dişler de etkili galiba. Çünkü hala 10. ayın başında kendilerini göstermiş olan alt ön dişlerimiz dışında dişimiz çıkmadı. Sanırım hepsi artarda çıkmak üzere yoldalar. Gündüzleri de aynı odada bile onunla ilgilenmemi istiyor, bol aktivite, kucaklaşma, emzirme, peşinden koşturmaca.... az uyku ve dinlenme.

Cumartesi... en azından akşam kızımla ve kocamla doyasıya gezip dolaşmak istiyorum zira adliye ve dosyalar- ev işi- kızımın rutin bakımı- bıkkınlık zinciri boğdu beni.

Not: Bir de havuçlu kek yapmışım kii tarifi bir sonraki yazıda. Havuçlu kek sevenleri bu muhteşem tattan uzun süre mahrum bırakmak istemem.

Pancar Turşusu: Kırmızı pancarın bizim evdeki hali.

2010-06-03T13:03:00.123+03:00

Siz pancarı ne sıklıkla alırsınız? Bizim evimize pek girmez. Geçtiğimiz haftalarda kocam market alışverişi sırasında atıvermiş sepete. Kasada farkedince sordum nasıl tüketeceğimizi kendisine. Sen araştırır yaparsın dedi. Buyurun bakalım. Dolapta nerdeyse 1 haftayı geçkin bekleyen pancarlarla kısıtlı zamanda yaptığım araştırma sonucunda turşu yapmaya karar verdim. Oldukça kolay uygulanabilir bir yapılışı var. Yanlız dışında toprak kalıntıları bulunan pancarları kabuğunu soymadan haşladığımızdan ve bu haşlama suyunu tekrar kullanacağımızdan, dışını bir fırça yardımıyla çok güzel yıkamak gerekiyor. Bu işin en zevkli kısmına gelince. Ben en çok bu muhteşem renkteki sebzeyi fotoğraflamaktan keyif aldım. Doğanın, doğalın zenginliği ve güzelliği karşısında bir kere daha eğiliyorum.

Malzemeler:

5 pancar(orta büyüklükte)

1 çay bardağı sirke

4-5 diş sarımsak

1 çay kaşığı tuz

Pancarları yukarıda bahsettiğim gibi iyice yıkayıp düdüklü tencereye koydum ve üzerini geçecek kadar su ekledim. Yaklaşık 20 dakika kadar piştiler. Pişince düdüklüden çıkartıp kabuklarını soydum. Bu işlemi yaparken musluğu açık tutup akan suyun altında soymanızı öneririm, çok pratik oluyor.Pancarları dilimledim ve büyük boy, ağzı geniş bir cam kavanoza doldurdum. Haşladığım suyu da üzerine ekledikten sonra, sirkeyi, tuzu ve doğramış olduğum sarımsakları da ilave edip kavanozun kapağını kapattım. Kavanozu buzdolabına kaldırdım. Ertesi günden itibaren tüketilmeye hazır, rengiyle hayran bırakan bir turşumuz oldu.

NOT:Kocam emrivaki aldığı pancarların bu turşu halinden hergün akşam yemeklerinde 1 dilim yiyor, beğendi demek ki...

İçimden bildiriyorum...

2010-05-28T16:09:00.005+03:00

Uyuyor. Bir buçuk saattir dışarıdan gelen tüm gürültüye rağmen... Yaklaşık 2 aydır iki yan tarafımızdaki komşumuzun binadan bağımsız olmak için son çırpınışlarını yaşayan bahçeye çıkılan balkonunun yıkılıp yerine yenisinin, daha heybetli ve hatta devasa yenisinin yapılması çalışmaları sürüyor. Saati belli olmayan bu çalışmalar daha ne kadar sürer bilmem ama ben hatırlıyorum da bizim evi aldığımızda da tadilat 1.5 ay kadar sürmüştü ama ustaların sabah işe başlama ve akşam işi bırakma saatleri konusunda olabildiğimizce hassas davranmıştık. Yok bunlar sabah 8:00 dedin mi gürültünnaydın diyorlar. Komşumu da seviyorum, pek tatlıdır kendisi, neşeli, esprili... O da bayılmıyordur eminim bu tadilat işinin uzamasına.

Günler akıp gidiyor, hem de birbiri ardına aralarına kopya kağıdı konmuşcasına benzer ve de gittikçe daha da rutin bir biçimde. Son 1 haftadır havanın gel-gitleri de etkili oldu içinde bulunduğum ruh haline. Bir de pamuk kızımın artık evin bilimum köşelerine rahatlıkla ve emekleyerek ama ışık hızıyla ulaşabildiğini düşünürsek...son günlerde buna koltuk vs. kenarlarına yapışıp ayağa kalkmalar da eklenince tam da ona bağımlı yaşar hale geldim. Öyle odaklanmış ki hayata hızla ayak uydurmaya, hiç vazgeçmiyor, saniye durmuyor yerinde. Bulduğum fırsatlarda da işimle ilgili ve günlük yaşamın getirdiği ev düzeni vs. ile ilgili çalışıyorum. Yan komşum geçenlerde sitemini dile getirdi: Yüzünü göremiyorum diye... Bilmiyor ki ben kendi yüzümü görebiliyor muyum? Aynaya şöyle alıcı gözle bakıp, kendime vakit ayırmak epeydir uzaktı bana.

Geçmiş zaman eki kullanıyorum çünkü kızımın 1. yaşgünü ile bendeki dönüşüm de başlayacak artık. 1 ay sonra 1 yaşını dolduracak olan pamuk kuzum, annesini artık daha bakımlı ve daha renkli görsün istiyorum. Eskiden olduğu gibi. Fazla kilolardan da kurtulmak gerek ki renkler tam da yerini bulsun, yoksa birşeyler yerine oturmuyor, bir eksiklik varmış gibi geliyor bana. Herkesin mutlu olduğu bir hali var, benimki bu değil. Emziriyor olmam, kızımla kendim ilgileniyor olmam, evde fazla vakit geçiriyor olmam yeterince gevşetti beni... Ama özlüyorum, mutlu olduğum bedende yaşamayı. Kastettiğim aslında daha çok matematiksel-fiziksel tarafı, yoksa ben kendini pek bir seven ve kompleksleri neredeyse olmayan bir kadınım. Güzel miyim? Evet mutlu hissettiğim, moralimin iyi olduğu her an, hem de çok güzelim. Çirkin miyim? Hayır. Çünkü hiç fesat, içten pazarlıklı ve zarar veren bir ruha sahip olmadım. Tümevarım: Biraz da kendini beğenmiş miyim ne? Sanki mütevazilikten uzak bir yazı halini almaya başladı bu yazı.

NOT:Bu değişim konusundaki gelişmelerden bahsedeceğim arada bir haberola.

Bugün...

2010-05-20T00:33:00.008+03:00

Bazen en sıradan şey bile öyle keyif verir ki... Bahçedeki sardunyanın bana ona her bakışımda yaşattığı keyif gibi... Sardunya hemen her pencerede rastlayabileceğimiz türden bir çiçek ama benim en sevdiklerimdendir. İşte keşkül de öyle bir tatlı benim için. Çok kişi denemiştir ya da tatmıştır. Sütlü tatlıları daha bir sevmemden midir ne, bu sabah kahvaltıdan sonra yapıverdim.

Benim sıradan keşkül keyfimin tarifine gelince;

1kg. süt
5 yemek kaşığı buğday nişastası
2 yemek kaşığı hindistan cevizi
1 yumurta (katmadan çırpın)
1 su bardağı şeker
40 gr tuzsuz tereyağı (bu sefer katmadım)
2 minik parça damla sakızı (ezilecek)

Tüm malzemeleri tencereye koyup muhallebi kıvamına gelinceye kadar karıştırıyorsunuz. Dilediğiniz gibi süsleyin. Ben fındık ve tarçın kullandım ve de pek bir keyifle yedim.

NOT:Sıradan keyiflerimin tarifleri devam edecek...

Wanted!

2010-05-14T00:09:00.005+03:00

.............

Kızımıza mama sandalyesi, oto koltuğu ve hatta oyuncaklarını alırken hatırı sayılır araştırmalar yaptık ve hep memnun kaldık. Birşey hariç: bebek arabası. Dar zamanda çabuk karar verip, o uykusuzluğun haddini aştığı dönemlerde pek araştırmaya fırsat bulamadan alıverdik bir bebek arabası. Hantal olan modellerden biri. Bu nedenle baston pusetlere pek bir alıcı gözle bakar oldum bu sıralar. O kadar çok marka ve model var ki, şaşırdım kaldım. Bloguma yazmayalı takipçilerim oldukça azaldı ama belki aranızda bu yazıma rastgelip de tavsiyede veya önerilerde bulunanlar olur.
Aranıyor:
Hafif, tercihen tam yatabilen, kullanışlı, vs... bir baston puset.

NOT: Bizzat tecrübe etmiş olanlarınızdan ilgi bekliyorum.

Yulaflı Kurabiye ...

2010-05-08T10:29:00.013+03:00

...............

Bugün olmadı hadi yarın derken aylar girdi araya yine ama ben bloguma yazmak ve onu tekrar canlandırmak konusunda kararlıyım. Kızımın bana bahşettiği fırsatları ancak ve ancak evim ve işlerim için kullanabiliyorum, kendime vakit ayıramıyorum. Bundan şikayet edemem çünkü bu durumu ben seçtim, işimi ve de kızıma bakmayı bir arada yürütmeyi kendim istedim. Pişman değilim ama kendim için birşeyler yapmak ancak uykumdan feragat etmekle mümkün oluyor. O da göz kapaklarının kapanmakta ısrar etmesi üzerine suya düşüyor. Algı da zayıflıyor haliyle :).

Önceki gün denediğim kurabiye tarifini vermekle atıyorum bu seferki adımımı. Yulaf ezmesi eşimin ısrarıyla evimizden eksik olmaz. Paketin dibinde kalan son 100 gr yulaf ezmesi bu hali aldı ve bir kısmı evimizi tatlı tatlı kokutmaya devam ederken, bir kısmı çok sevdiğim komşumun üniversite sınavına hazırlanan kızlarına verildi, strese karşı atıştırmalık olsun diye. Tarifine gelince;

90.gr yulaf ezmesi
150 gr. un
200 gr. şeker
45 gr. fındık içi (irice öğütülmüş)
20 gr. hindistan cevizi rendesi
125 gr. tereyağ
1/2 paket kabartma tozu
isteğe göre damla çikolata

Yulaf ezmesini, unu, şekeri, fındık içini ve hindistan cevizini bir kapta karıştırın. Oda sıcaklığındaki tereyağını unlu karışıma ekleyin ve iyice yoğurun.. Yağlı kağıt serdiğiniz fırın tepsisine hamurdan kaşık yardımıyla küçük parçalar alıp yerleştirin. Fırında 20 dakika pişirip servis yapın.
NOT: Bulduğum fırsatta aceleyle yaptığımdan bardak ve kaşık ölçüsü şeklinde yazamadım. Bir dahaki denememde mutfak tartısında tarttıktan sonra eşleştirip yazmaya çalışacağım. Ben yağ miktarını göz kararı azaltıp, hamur toparlansın diye yine göz kararı süt ekledim. Bu şekilde yoğudum. Bir de fırında biraz daha fazla pişirdim , daha kıtır kıtır sevdiğim için. Kurabiye kavanozunda bekledikçe hoşlaşıyor gibi tadı.

Şimdi kaçıyorum, bahçeli evde yapacak iş bitmiyor, kış boyunca daha önce de ne kadar pişkin huylu olduklarından dem verdiğim güvercin arkadaşlarla başımız beladaydı. Hemen giriş kapımızın yan üstünde konuçlandılar. Pamuk kızımı babasına teslim ettim, temizlik yapacağım anlayacağınız. Haydi bana kolay gelsin!

Heves...

2009-12-29T15:07:00.016+02:00

Yazmaya başladım tekrar. Bir nevi kesin dönüş denemesi olacak bu yazı ancak sonrasında gelecek yazıların yazılması için duyacağım istek ve kararlılık gösterecek devam edip edemeyeceğimi. Kısacası büyük bir blog-günlüğüme dönüş isteği var bende şu aralar. Ve de uzun zamandır takip edemediğim blog arkadaşlarımı okumak isteği.

Dupduru bi hayatın içinde kaybolmuştum. Hem muhteşem bir yanı var bu hayatın hem de depresif bir yan kişiliği. Bebeğimle ki artık 6 aylık oldu, bizzat kendim ilgilenmenin müthiş hazzını yaşarken eskisine göre oldukça kısıtlı bir sosyal hayat yaşamanın getirdiği sıkıntılar var içimde. Buna bir de şimdilerde yaşanan H1N1 endişesi eklenince kapalı mekan kuşları gibiyiz). Sadece işim (adliye vs...) ve aile ziyaretleri.

Onun bir hareketi, bakışı utandırıveriyor sizi böylesi (kötümser)düşünmekten ve her gün yeniden, tazelenerek başlıyorsunuz güne.

Not: Şimdi klavyede dolaşan minik parmaklar var benimkilerin yanında.

Anneciğim poz vermekten bıktım ben!

2009-09-24T15:27:00.005+03:00

...............

[Caption.iT - Face in Hole]

Bu şeker ne zaman izin verirse kendime daha fazla vakit ayırmama, o zaman kesin dönüş yapacağım :). Hepinize sevgiler!

27 Haziran 2009 Cumartesi...

2009-07-16T15:38:00.002+03:00

.................

Bekleyiş...

2009-03-05T10:48:00.018+02:00

...................

Çoook tatlı bir kadının bana hediyesi bu melek. O gün bugündür evimin gözümün hergün görebileceği bir yerinde duruyor ki verdiği pozitif duyguları hep hissedebileyim. Bir de gelişini keyifle beklediğimiz başka bir melek var ki, bu bekleyiş aynı zamanda heyecanlandırıyor bizi.

Kızımız olacağını doktorumuz söylediğinden bu yana, etrafımdaki kız çocuklarına ve kız bebeklere daha bir dikkatle bakar oldum. Davranışları, giyimleri... her bir detayı gözlemlemeye başladım. Normaldir herhalde bu durum :). Canım arkadaşım Gülay bana takıldı geçen gün, artık sen de blogunu anne-bebek bloguna çevirirsin diye. İçimden geçen bu değil ama bebeğimizin gelişiyle hayat düzenimiz de farklılaşacağından tabii ki yaşadığımız herşeyin içinde bir yeri olacak onun da. Edindiğim izlenimlere göre, bebeklik dönemini atlattıktan sonra daha çok babasının hayatına burnunu sokacak bu minik. Sadece şunu kestiremiyorum; ben bu kadar çok pembe renk görmeye kendimi alıştırabilecek miyim? :D Şu an itibariyle aldığım pembe bebek eşyası-giysisi bir ya da iki parçadır. Onlar da pembeyi sadece içlerindeki renklerden biri olarak barınıdırıyorlar. Bu pembe hastalığı kızlarda kaçınılmaz bir durum mu acaba?

Bunların şimdilik bir önemi yok tabii. Testlerimizin asıl önem arz edenlerini atlattık. Bundan sonra da sağlıkla devam etmesi ve sağlıkla kavuşmak en büyük dileğimiz. Kocamın bana verdiği pozitif enerjiyi, yardımlarını, sevecenliğini ve kendini babalığa hazırlayışını ne kadar keyifle izlediğimi de anmadan geçemem. Annem, babam, kardeşim, eşi ve tatlı yeğenim de beni yalnız bırakmıyorlar bu bekleyişte. Umarım hayat herkese dilediğince, gönlünce yaşatır herşeyi.

Bahçemize dedesinin tam da haberi aldıktan sonra diktiği ve bizim karı koca bebeğimize adadığımız kiraz ağacı da tuttu sanırım. Bahçe demişken o da ayrı bir konu, çok istiyordum bu sene bahçeme sebze ekmeyi, ancak görünen o ki, tohum ekme kısmı ile uğraşamayacağım. Ama yine de sebze fideleri alıp, istediğim birkaç sebzeyi kendim yetiştirmek ve kahvaltı soframda taze taze dalından koparıp yemeyi bekliyorum. Ha bir de, evimize tam da havaların soğudu bir zamanda taşınmış olmaktan dolayı henüz gerçekleştiremediğim, şezlonguma uzanıp bahar güneşinde kitap vs. okumak var tabii planlarım arasında.

NOT: Pratik de olsa mutlaka bir tarifle geleceğimin sözünü vermiş olsam da gebeliğin bende mutfakla gerekenden fazla samimi olmamak yönünde bir etkisi oldu. Söz vermemekle beraber :), bir dahaki sefere ben de bir tarif bekliyorum kendimden.

Paylaş(t)ım :)

2009-01-17T17:38:00.004+02:00

Hayatın ta kendisi...

2008-11-05T12:05:00.009+02:00

******
Ailemin üzerindeki kara bulutlar ne zaman kendilerine başka yer bulacaklar bilemiyorum ama son zamanlarda öyle üstüste üzüntüler yaşadık ki zorlanıyoruz üstesinden gelmekte. Ama hayat buymuş, başka başka sebepler için ve sevdiğin diğer insanlar ve de en başta kendin için ayakta dimdik durman gerekiyormuş. Gidenler herne kadar zamansız ve de pek ani çıksalar da yolculuklarına hayat gerçekten devam ediyormuş. Geçtiğimiz Pazartesi akşamı amcamı kaybettik. Son bir yıl içinde anneannem, teyzem ve arkasından amcam bırakıp gittiler, dönmemek üzere. Işıklar içinde yatsınlar.

******

İçinde bulunduğumuz kasvetli havaları dağıtan biri var ki ailede, tam bir şeker, her daim gülücükler saçan bir melek. Canım kardeşimin, doğum müjdesini de sizinle paylaştığım oğlu, Yiğitalp. 6 aylık. Öyle güzel bir çocuk ki, öyle pozitif ki pamuk şekerim; hiç ayrılmak istemiyorum yanından. Umarım hep şansı bol, sağlıklı ve mutlu olur.

Bu arada rutin devam ediyor. İş-ev-evde de iş :)...vs. Gelecek yazıma ek bir de tarif olsun istiyorum. Ama şimdiden uyarırım ancak ve ancak pek pratik bir tarif olabilir bu. Ne olacağını inanın ben de bilmiyorum :).

Kesin Dönüş

2008-10-16T10:29:00.017+03:00

Bu sefer kesin dönüş yaptım :). Bunca ayrılığın, uzak kalışın sebebi neydi diye sorarsanız; biraz üzüntü, yas, biraz yorgunluk, biraz da mutluluk... Hayat her türlüsünü gösteriyor insana ama bazen dozu kaçıyor işte.

Mayıs ayında büro değişikliği kararı verdim ve üniversite yıllarından bu yana arkadaşım olan şimdiki ortağımın da o sıralarda yurtdışından dönmesiyle yeni bir ortaklığa merhaba dedim. İyi ki dedirten bu değişikliği uygulamaya koyarken daha önceki aylarda öğrendiğim teyzemin hastalığının ağırlaştığını duymak çok canımı acıttı. Zaten oldukça farklı, hüzünlü bir hayat hikayesi olan sevgili teyzemi Temmuz ayında kaybettik.

Yine Mayıs ayında almış olduğumuz ve size bir önceki yazımda müjdesini verdiğim evimizin tadilatı başladı sonra ki, bu aşama hakikaten çok yorucuydu. Hala taşınma sonrası ufak tefeklerle başım dertte diyebilirim. Yeni bir düzen kurmak hem çok keyifli hem de çok zormuş. Tabii bu yoğun dönemde anlamış bulunuyorum ki artık 20'li yaşların zindeliği ve enerjisinden eser kalmamış vücutta :). Bilimum ağrılar, rahatsızlıklar ile başbaşayım şimdi. Neyse zamanla onlar da rahat bırakırlar beni umarım.

Bu arada ilgisiyle bana kendimi iyi hissettiren arkadaşlarım (İpek, Deniz, Zeynep, Canan, Görkem, Jale) oldu ki, sağolsunlar ve hep yakınımda olsunlar :). Egosu fazla bir temenni oldu galiba ama içimden gelen budur! Yine buradayım ve sizlerle paylaşacaklarım bitmediğinden ne kadar olacağını kestiremediğim bir süre daha burada olacağım.

Son olarak;

Fotoğrafa gelince, aslında henüz giyilmek için sıra bekleyen bir çorabımın deseni olmakla beraber, tam da içinde bulunduğum durumun özetidir. Aşık olduğum adamla kendi evimizde ve düzenimizde, yorgun argın ama mutlu ve keyifli bir aşkı yaşıyorum.

Mutluluk

2008-08-25T23:28:00.012+03:00

Muhteşem mum çiçeğim merhaba diyeli epeyce zaman oldu, hatta dördüncü çiçeği de açtı ama ben yine geciktim yazmakta. Sebeplerim var hem de haklı sebeplerim :). Neden bu kadar uzun ara verdiğimi daha sonraki yazımda anlatacağım ama bu son gecikme tamamen mutlu bir olayın etkisi. Mayıs ayında kocam ve ben tam da sevdiğimiz ve istediğimiz gibi bahçeli şirin bir dubleks ev satın aldık. İki hafta önce tadilatına başladık ve o zamandan bu yana tam bir hengamenin içindeyiz . Tadilat sürüyor ama sonunda yorgunluğumuza değecek gibi görünüyor. Ustalar çalışıyor biz yoruluyoruz :P. Şaka bir yana hakikaten zor ve yorucuymuş bu tadilat işleri. Neyse ki ev boş da bir de eşyaları ne yapacağız sorunu yaşamıyoruz. Tüm işler bitsin taşınacağız evimize. Yakında evimizden karelerle karşınızda olacağımdan emin olabilirsiniz.

Yeniden Merhaba!

2008-08-02T10:21:00.007+03:00

Tıpkı merhaba demeye hazırlanan mum çiçeğim gibi, ben de yeniden merhaba demeye hazırım.

"Hala" oldum!

2008-05-05T11:57:00.006+03:00

[Caption.iT - Picture Captions]

1 Mayıs Perşembe günü minik meleğimiz doğdu. Pamuk ellerinden öptüm, kokladım. Canım benim, dilerim hep sağlıklı ve mutlu ol, yüzünden gülücükler eksik olmasın...

Işıklar içinde yat...

2008-04-30T13:53:00.003+03:00

Sabahtan beri, yakamda o pırıl pırıl gençliğinin simgesi resmin ile - boğazımda kocaman bir düğüm - adımladım adliye koridorlarını. Seni tanımıyordum ama önce meslektaşın sonra bir "insan" olarak diliyorum ki bu cahillik, bilinçsizlik, bu duyarsızlık son bulsun. Avukat sadece "avukat"tır.

Sayıklama

2008-04-21T10:37:00.010+03:00

Bu sene çok erken başladım "Tatil istiyorum!" sayıklamalarına. Daha Nisan ayının ortalarında bunu yaparsam, vay benim halime. Anlaşılacağı gibi hem zihin hem beden yorgunluğu hakkımdan geldi. Özellikle geçen hafta sonu başlayan işle ilgili stresli günler uykusuz bıraktı beni. İşle ilgili dediysem tamamen işle ilgili yani bir müvekkilimizin hakkındaki şikayet sonrasında açılan ceza davasının ilk duruşmada beraat kararı aldık ama biz de dinginlikten, huzurdan, rahattan hüküm giydik o hafta. Deniz ve İpek beni aradıklarında ikisine de aynı cümleyi kullandım. "Kafama balyoz yemiş gibiyim!" :P.

Hakikaten tatil istiyorum ben. Şu durumda tek seçeneğimiz bir hafta sonu kaçamağı. Kaçamak kelimesi sanki olumsuz bir izlenim veriyor değil mi insana :D. Oysa "haftasonu tatil kaçamağı" deyince nasıl da güzellikler barındırıyor içinde ve de ne hoş geliyor kulağa. Ama orada da duruyorum çünkü koca yok. Askerlikten sonra bir başladı iş gezileri, dur durak bilmiyor. Öyle ki, yaz tatilini bile birlikte yapamamıştık onun Yunanistan gezisi yüzünden. Ben Akdeniz sularındayken, o Ege sularında hem iş hem tatil yaptı. Yine yok adam. Bul ki bir haftasonu tatile gidesin. Neredeee! Dün yolcu ettim yine. Bu sefer yurtiçi ama bir yorgunluk işte insana. Sonra tabii ki adam haftasonları evinde dinlenmek ister. Karısı da havadar bir faaliyet. İkisi de haklıdır ama çıkar yol bulunamaz. Mayıs ayında şeytanın bacağını kırmaya niyetlidir kadın. Yani "Ben"!

O da olmazsa kendimi mutfak faaliyetlerine verir sizin için çalışır çalışır, yeni tariflerle dönerim. Şimdi koca yok, yine annem ve babamlayım. Pek bir rahatım, sıkıntım yok -sevdiğim adamı özlemek dışında- yemek derdi yok, evişi derdi yok, annemin babamın yanıbaşında...

...
lüküs hayat
lüküs hayat
bak keyfine yan gel de yat
ne guzel sey
oh ne rahat
lüküs hayaaaat!
...

Benim de

2008-04-10T14:59:00.012+03:00

hayallerim,
düşüncelerim,
sevinçlerim,
dargınlıklarım,
hayalkırıklıklarım,
çılgınlıklarım,
beklentilerim,
kahkahalarım,
kızgınlıklarım,
keşkelerim,
gözyaşlarım,
mutluluklarım...

var.

NOT: Fotoğraf mutfak penceremin önünden.

Dünyayı Güzellik Kurtaracak!

2008-04-09T14:08:00.009+03:00

Bloglar arası oyunlara katılmakta hep gecikiyorum. Yine öyle oldu ama Acemi Aşçı İpek ve Nym'in davetiyle, üzerinde hassasiyetle durulması gereken bu konu için birkaç cümle de ben yazayım. Mim'i Doctus forum sitesi başlatmış. Bir avukat olarak bu konuda pekçok şey duyuyor ve okuyorum ama karşılaştığım veya okuduğum herbir olay beni her seferinde derinden sarsıyor ve prensip sahibi olmamda yol gösteriyor. İşin mesleki kısmını bir yana bırakırsam, gittikçe kirlenen dünyayı güzelliğin kurtaracağına inanıyorum ben de.

Çocukluğumdan hatırladığım bir detay, birkaç arkadaşımla öğretmenlerimizden birinden aldığım mandolin dersleridir. Mandolinimle çalmış mıydım bu şarkıyı bilmem ama nedense ilk aklıma gelen bu oldu:

Ilgaz Anadolu'nun
Sen yüce bir dağısın
Baharla yeryüzünde
Güzellerin bağısın

Yalçın kayalıkların
Göklere yükseliyor
Senin dumanlı başın
Bulutları deliyor

...

Beni, ruhumu okşayan harika sözcüklerle sobeleyen İpek'ciğimin yazdığı gibi zinciri koparmıyorum ve yazdıklarını severek okuduğum Nihan'ı zincirin bir halkası olmaya davet ediyorum.

Renkli

2008-04-01T10:24:00.016+03:00

Havanın kapalı olmasının sıkıcılığı bir yana, yağmurdan hiç şikayetim yok. Geçtiğimiz yaz başkent olarak çektiğimiz susuzluk problemi hiç aklımdan çıkmıyor. Sadece bizim yaşadığımız şehir değil tüm dünya kuraklık sinyalleri veriyor ki yağmur yağdıkça benim mutluluğum büyüyor. Bu çok derin ve hassas bir çevre konusu, herkesin kendi üzerine düşeni yapacağından da şüphe duymak istemiyorum. Bu arada iki sürekli takip ettiğim arkadaşım tarafından sobelendim, hem de oldukça hassas ve mutlaka üzerinde durulması gereken başka bir konuda. Bir sonraki yazımda değineceğim.

Gelelim yukarıdaki güzellere. Geçtiğimiz sene de bir bahar yazısında yazmıştım, bahçemiz yok bizim ama kocaman bir balkonumuz var diye. Şimdilik balkon havası gelmediğinden, odalarımızdan birinde , odanın çeşitli köşelerinde, pencere önlerinde yaşatıyorum bu güzelleri ben. Her akşam uykuya dalıp, her sabah gün ışığı ile uyanışlarını görmek keyif veriyor bana. Geçen sene sitemizin çok sevdiğim bahçesinden aşırıp :P evet yanlış okumadınız, aşırıp evde saksılarımdan birine diktiğim ve sonradan adının kedi tırnağı olduğunu öğrendiğim azgın çiçeğin tohumlarını saksısında bırakmıştım. İki hafta önce sulamaya başladım ve hafta sonu sürpriz merhabalarıyla uyandım minik filizlerin. Biraz daha serpilsinler, paylaşacağım sizinle. Menekşelerim hala çiçek açmadılar. Araştırdım ve uygulamaya geçtim, sizin yorumlarınızdaki tavsiyelerinizi de gözardı etmiyorum tabii. İki menekşeden birini kocam birini ben olmak üzere paylaştık ve ikimiz de kendi uygulamalarımızla bakıyoruz kendi menekşelerimize. Bakalım hangisi daha önce çiçeklenecek. Umarım ikisini de ziyan etmeyiz :D.
Soğanlı çiçekleri yani sümbül ve laleyi ilk defa aldım bu sene. Becerebilirsem soğanlarını muhafaza edip gelecek sene de kendileriyle baharı karşılamak istiyorum. Tüm bu renkler beni gündelik telaşların, iş koşturmacasının stresinden biraz olsun uzaklaştırıyor. Evde çiçek olup olmaması farketmez diye düşünen kocamın bile bir menekşeyi sahiplenmesi, bakımını üstlenmesi çok hoşuma gitti açıkçası.

Mayhoş *** Hediyeler

2008-03-18T13:51:00.005+02:00

Koşu bandımız geldi, kuruldu, üzerinde yürünmeye başlandı ama forma girmenin asıl önemli ayağı olan yemek kısmı henüz tam istenildiği düzene sokulamadı. Yavaş yavaş abur cuburlar kesilip zeytinyağlılara, sebzelere, salatalara ağırlık vermeye başladım. Evimizde zeytinyağlı sebze yemekleri mutlaka ve sıklıkla yapılır ama bu sıra biraz daha ihtiyaç var kendilerine.

Son zamanlarda mutfak faaliyetlerini artıran ben yaptıklarımı sizinle zaten paylaşıyorum. Yine bir tane var sırada. Bildiğiniz sıradan zeytinyağlılardan bir tarifi paylaşarak canınızı sıkmayacağım tabii. Şu da var ki, belki bu zeytinyağlı sizin evinizde sıradanlaşmış olabilir ama bizimkinde henüz değil :). O nedenle eşimin baş malzemesi nedeniyle önyargıyla baktığı ama yerken sorun çıkarmadığı :D bu lezzetli zeytinyağlı yer elması tarifini sizinle paylaşmak istedim. Tarif, yaptıklarını güvenle ve severek denediğim Nezaket'ciğimden. Açık Büfe'sinde sunduğu tarifleri hep çok beğenerek denemişimdir. Ve denediğim hiçbir tarif beni yanıltmadı. Tarifi aynen kopyalıyorum ama siz bir de onun farklı ve güzel sunumu nu görün.

1 kg yer elması
2 adet havuç
2 adet patates
1 tepeleme yemek kaşığı un
1 tane limon
½ çay bardağı zeytinyağı
2 adet kesme şeker
1 çay kaşığı tuz

* Yer elmalarını iyiyice yıkayalım ve soymaya başlayalım. Büyükse ikiye bölerek yarım limon sıktığımız suya atalım ki kararmasınlar. Patates ve havucu da soyup istediğimiz büyüklükte doğrayalım.

* Tencereye zeytinyağını, un, tuz, kesme şeker, yarım limonun suyu ve 2 çay fincanı kadar sıcak suyu koyarak iyice karıştırıp bir sos yapalım.

* Limonlu suda bekleyen sebzelerin suyunu süzerek tencereye sosun içine alalım. Tenceredeki su miktarı sebzelerin üzerini örtecek miktarda olmalıdır, gerekirse biraz daha sıcak su ilave edelim.

* Orta ateşte havuçlar yumuşayıncaya kadar yer elmalarını pişirelim. Kapağı kapalı soğumaya bırakalım. Bir kaç saat dinlendikten sonra kurutulmuş dereotu veya taze dereotu / maydanoz ile tabağı süsleyip servis yapalım.

NOT: Ben taze dereotu tercih ettim ve bu hafif mayhoş zeytinyağlıya da bayıldım.

Moskova'dan döndükten bir hafta sonra Mersin'e giden(yine iş nedeniyle) kocam fotoğraftakilerle döndü. Bir kavanoz turunç reçeli ki bayılırım turunç reçeline, bir paket kerebiç ve bir paket de cezerye. Turunç reçeli ve cezerye olması gerektiği gibi tüketilirken annemim yokluğunda çaya davet ettiğimiz babamın da gönüllü :) katkılarıyla kerebiçlerimiz tükendi. Geçen hafta Deniz ile telefonda konuşurken konu kerebiçe gelince, cevizli mi diye sordu. Genelde cevizli olurmuş çünkü, öyle dedi. Bizimkinin içinde enteresan bir şekilde hurma vardı ve ben tadını çok beğendim. Hani cevizlisi olsa o da çok makbule geçerdi ya neyse, bir dahaki sefere artık. Şimdi buyurun bakalım; koşu bandıyla ve zeytinyağlı sebze yemeğiyle açılmış bir mevzu, kalorisinin fazlalığı konusunda hiç şüphe götürmeyecek olan kerebiç ile kapatılır mı ? Yaptım bile...:))

Kurabiye Serisi - I

2008-03-12T10:35:00.014+02:00

Akşam çayının yanında hep tatlı birşeyler olsun isteyen kocam sayesinde, kurabiyeler konusunda uzman olma yolunda ilerliyorum. İşte tam da bu vesile ile şu sıralar hep kurabiye denediğimden, bir kurabiye serisi hazırlayabilecek kadar malzemem var elimde. Şimdilik iki tanesiyle başlıyorum.

Lorlu-damla sakızlı kurabiyeler... Muhteşem bir tat bana göre. Uzun zamandır denemek istediklerim listesinde bekleyen, canım İpek'in de tavsiyesiyle, bulduğum ilk fırsatta denediğim, eşimin bayıla bayıla yediği, vs vs böyle uzar gider kendimi durdurmazsam :). Kısacası mutlaka deneyin. Tarifi iki versiyonlu uygulayabilirsiniz. Dilerseniz benim yaptığım gibi asıl tarife sadık kalıp, sıvıyağ kullanabilirsiniz, dierseniz onun yerine yumuşamış 2 yemek kaşığı katı yağ(tereyağ) kullanabilirsiniz. Denedim, ikincisi de güzel oluyor. Tarifini tekrar yazmak yerine, Sibel'in Kahvesi'ndeki tarife yönlendiriyorum sizi. Pişerken yayılan kokuya bayılacaksınız.

Not: Siz fırında biraz daha tutup daha fazla kızarmalarını sağlayabilirsiniz.

Bir diğeri de, başucu :) kurabiye tariflerinden diyebileceğim çok beğendiğim bir tarif. Ev Cini'nin sitesinde görüp denedim ilk kez ve sonrası geldi. Ev Cini tarifin kaynağına kendi sitesinde yer vermiş. Bu fotoğraftakiler ikinci sefer yaptıklarımdı. İkinci seferde kendimce ama orjinal tadını bozmayan değişiklikler yaptım.

Malzemeleri kendi kullandığım şekliyle, yapılışını ise orjinal haliyle yazıyorum.

100 gr. tuzsuz tereyağı, oda sıcaklığında iyice yumuşamış
1 su bardağı (200 gr.)toz şeker
1 adet iri yumurta
1 tatlı kaşığı vanilya
2 su bardağı un
1/2 tatlı kaşığı kabartma tozu
1/2 tatlı kaşığı karbonat
1/2 tatlı kaşığı tuz
1.5 tatlı kaşığı instant kahve (nescafe)
1 su bardağı damla çikolata(bu sefer çok az kattım)
1/2 su bardağı kuru üzüm
1 yemek kaşığı kakao(hamurun yarısı için)

1. Fırını 170 dereceye (turbo-fanlı fırınlarda 150 derece) getirin.
2. Derince bir karıştırma kabına yağı, kahverengi şekeri ve toz şekeri koyun. Mikseri orta hızda çalıştırın ve 30 saniye boyunca malzemeleri çırpın.
3. Yumurtayı ve vanilyayı ekleyin. Mikserle 15 saniye boyunca tekrar çırpın.
4. Ardından karıştırma kabının içine unu, kabartma tozunu, karbonatı ve tuzu eleyin. Elinizle hamuru yoğurun.
5. En son olarak çikolatayı, üzümü ve kahveyi ekleyin. Tekrar yoğurun.
6. Elinize ikişer yemek kaşığı bu malzemeden alın. Avuç içinizde yuvarlayın ve fırın kağıdı serilmiş tepsiye aralıklı olarak dizin. Hamurdan topların üzerine, 4 cm. çapında genişleyene kadar, bir kaşığın tersiyle hafifçe bastırın.
7. Tepsiyi fırına koyun ve 18-20 dakika pişirin. Fırından çıkınca hala yumuşak olan kurabiyeleri, soğuyana kadar bir tel ızgaranın üzerinde bekletin. Kurabiyeleriniz soğuyunca onları hava almayan bir kapta saklayın.

Not: Ben 5 dakika kadar fazla tutmuşum fırında, daha kıtır kıtır oldular. Tercih sizin :).
Sırada tahinli ve nişastalı kurabiyeler var ama kimbilir ne vakit gelir serinin ikinci bölümü :). Tembel bir blog sahibi olarak zamanını yazmam mümkün değil :).

İtiraf

2008-03-04T13:13:00.009+02:00

"Görkemli senfonilerin ortasında birdenbire beliriveren yumuşacık bir flüt sesini beklemek gibi bir eğilimim vardır."

Romain Gary

Ortaya karışık...

2008-02-20T11:50:00.030+02:00

Küçük şeylerle mutlu olabilir insan. Market alışverişi sırasında, çocukluğumuzdan tatlı detaylar hatırlatan, bu gülümseyen balık krakerlerden atıverdik sepete. Hayatı fazla ciddiye almayın der gibiydiler. Her ağzıma atışımda, kıkırdayışlarını hissedip kendi kendime gülümsüyorum ben de :).

Rutinimden haberler vermeme alışıksınızdır. Mesela şu anda, haftasonunda siparişini verdiğimiz koşu bandının gelmesini bekliyorum evde. Gecikti. Ortağım sağolsun, birbirimize çok yardımcıyız bu konuda, bakın büroya gidemedim hala. Gelsin koşu bandımız, haftasonu servis gelip kullanıma hazır hale getirinceye kadar, kutusunun üzerinden seveceğim onu :).

Beklediğim bir başka şey... Menekşelerimin çiçek açacağı zamanı merakla bekler oldum. Pek de sağlıklılar görüldüğü üzere. Araştırdım, Afrika menekşeleri uygun ortamlarda, yılın her vaktinde çiçek açabilirlermiş. Tüm gerekli şartları hazırladım kendileri için ama tık yok. Ne renk çiçek açıyorlardı, onu bile unuttum.

Gelelim sonuncusuna... Kocam önümüzdeki hafta Moskova'ya gidiyor. İş gezisi. Son günlerde özellikle arkadaşlarla birlikteyken, bu gezinin konusu açılıyor ve Rus ırkın ne kadar güzel olduğundan, bu Moskova gezisinin de nereden çıktığından dem vurulan sohbetlerle renkleniyor hayatımız :P. Kocam mı? Üstüne uğramıyor hiç, arada bir _Ne getireyim sana oralardan?_ diye soruyor. Ne dersiniz, tehlikeli iş gezileri kategorisine girer mi koca tarafından Moskova'ya yapılan bir gezi? :)) Hahahhaaa!!!

Canım ve de birtanecik kardeşim...

2008-02-19T10:37:00.005+02:00

...İyi ki varsın ve iyi ki "sen" benim kardeşimsin. Aramızdaki bağ öyle kuvvetli ki; engel tanımaz. Birlikte daha nice yaşlarını sağlık ve mutlulukla kutlamak dileğiyle... Seni çok seviyorum!

İki bahardan biri... ilk veya son... hiç farketmez

2008-02-06T12:38:00.003+02:00

Bir sürü sobem oldu! Birden bu kadar sobe ile karşı karşıya kalmak şaşkın ördeğe çevirdi beni. Bir sobeyi bile cevaplamakta hep geç kalan ben üç ayrı sobe için nasıl bir performans gösteririm bilemem ama ilki ile başlıyorum. Sevgili Burçin, "Hain ben,hi hi hi!" yorumuyla beni sobelediği müjdesini vermişti. Pek öyle hemen akla gelecek türden değildi yazılması istenenler ama benim de fazla vaktim olmadı kafa yoracak, itiraf ediyorum. Aklıma ilk gelen, hakkımda bilinmesini artık :) istediğim 7 şeyi yazıyorum.

* Tanımadığım insanlarla asansöre binmekten hiç hazzetmem ve zorunlu kalmadıkça da binmem.

* Negatif-depresif hissettiğim zamanlarda kimseleri (özellikle sevdiğim insanları) arayıp konuşmak istemem. Paylaşmak başka şey de, onlara da bu negatif enerjiyi yansıtmak istemem.

* Dondurma söz konusu olduğunda, midemin ne kadar büyük bir hazneye sahip olabildiğine ben bile şaşırıyorum :).

* Balık yemeyi severim ama olur ya kendim temizlemem gerekirse (hamside olduğu gibi), balıkları yemekte zorlanırım.

* Ev içinde bir komedi kahramanı gibi olduğumu iddia edenler var. Benimle yaşamak eğlenceli olsa gerek! :)

* Üniversite yıllarında ud çalmaya heveslendim, aldım ve de kursuna da gittim. Ama devamını getirmediğimden, maymun iştahımın bir göstergesi olan udum evin bir köşesinde uyuyor.

* Aklımın bir köşesinde, San Francisco'da (üç gün kadar gezme fırsatı bulduğum şehir) yaşamak hayalleri oynaşır durur bazen.

******

Bundan başka bir de "... olsam" oyunu var ki, o da şöyle:

Yiyecek olsam: Elma
Müzik aleti olsam: Yan Flüt
Mevsim olsam: İki bahardan biri
Kıyafet olsam: Beyaz body/t-shirt ya da tatlı mı tatlı :P el örgüsü bir hırka
Ayakkabı olsam: Şık bir spor ayakkabı ya da yine şık ve rahat bir babet

Diğer iki sobe biraz daha bekleyecekler :). Ama bu sobelerin ebesi artık bensem :), Kıymet ve de İpek "Sobeee!" :))

Çorbadan şapkaya...

2008-01-30T12:20:00.004+02:00

Ancak böyle bir çorba ısıtabilirdi içimi...

Geçtiğimiz hafta Salı gününü tüm gün evde geçirdim. Hani yazmıştım ya vücudum kırgın diye; hemen onun ertesi günüydü, evde dinlenmeyi tercih ettim. İyi de etmişim, kendime geldim, toparladım biraz sızlayan kemiklerimi :). İşte o gün, akşamüstü battaniyem ve kitabımdan ani bir manevrayla ayrılıp biryerlerde not edilmiş olan bu oldukça besleyici ve de soğuk kış günlerinde höpürdetmek :P için birebir olan çorbayı yaptım. Çorbayı, sevgili Münevver'den tarifini alıp üstüne kendi tarzını ve malzemelerini de katan canım İpek'ciğimin usulüyle denedim. Tarif buradan olduğu gibi alındı ve uygulandı. Yok yok, ufak ve DE zorunlu bir değişiklik oldu, unutmadan yazayım. Patates kalmamıştı evde, havuç kullanıldı onun yerine :). Sonuçta tattığım, malzemesiyle, görüntüsüyle, besleyiciliğiyle ve de lezzetiyle çooook zengin bir çorbaydı. Annelerin çocuklarına yapmaları için muhteşem bir tarif daha! Münevver'e ve İpek'e teşekkür ederim. Şimdi bunları yazarken bile içim ısındı :).

Şu sıralar eski kitap okuma düzenime yeniden dönüyor gibiyim. Bir dönem ucu ucuna okuduğum kitaplar kütüphanede dizili dururken...bir dönem de hiç kitap okumadan geçirdiğim günle(eee)r vardır... Ancak mesleğim gereği okuduklarımı saymıyorum tabii, isteseniz de istemeseniz de okumadan yapamayacağınız bir mesleğe sahipseniz, kitaplar bazen sizin üstünüze üstünüze gelebilir :). Şimdilerde işte tam da bu mesleki olarak okuma zorunluluğunun getirdiği baskı yanıda polisiye okuyarak dinlendiriyorum kafamı. Metroda-trende, bir doktor randevusu öncesi beklerken veya akşam uyku öncesi yarım saat kadar (dayanabildiğim süre bu-uyku saati öncesi kitap okumak bana uykuya dalmak açısından çok iyi geliyor galiba)... Geçenlerde İpek ile konuşurken okumak istediğimiz bikaç kitaptan bahsettik. Alınacak ve okunacak kitaplar listem de uzamakta, bir hale yola koymalı bu listeyi de.

Blog dünyasının sobeleri meşhurdur. Ben de iki arkadaşım tarafından herbiri içinde birçok konuyu barındıran sobelerle görevlendirildim :)). Üzerinde bir miktar mesai harcanması gereken bu sobeleri haftasonuna bırakıyorum. Denenecekler listesine bir-iki tik atabilmek için rutinim dışında mutfağa girerek sobelerin yanına yeni tarifler de ekleyebilirim. Bu da sobelerle birlikte yeni tarifler anlamına gelebilir. Tamamı ile denemelerden alacağım sonuca bağlı bu :).

Bir de hernekadar kolumdaki sinir sıkışması henüz iyileşmemiş ve kendini sıkça bana acı vererek hatırlatıyor ise de, şapka örmek istiyorum kendime bu aralar. Öncelikle rengine karar vermeliyim sonra modeline sonra da uygulamaya geçmeliyim. Dışarıda tonla güzel hazır şapka satılıyorken neyse bendeki bu örme hevesi? Daha önce de yazmıştım ya iki ilmek dürtmek :) bazen rahatlatır insanı. Vakit buldukça. Gelecek kışa yetişir belki...
Resim, http://www.etsy.com/ sitesinden alıntıdır.

Olan biten...

2008-01-21T11:48:00.003+02:00

Yok yok, Pazartesi sendromu değil, aslında ruh halim gayet iyi ama bedenen bir tuhaf başladım haftaya.

Cuma akşamı bir arkadaşıma davetliydik, haftanın yorgunluğunun da etkisiyle erken kalktık, evde battaniye-kitap-gazete-tv... vs kombinasyonları içinde geçirdik uykuya teslim olana kadarki vakti. Cumartesi gün içinde bir iki işimiz vardı halletmemiz gereken, halledildiler. Üstüne bir de yolda bacaklarını havaya dikmiş halde yatan, belli ki geçirdiği bir kaza nedeniyle oldukça zor anlar geçiren bir serçeye ilkyardım yaptık, sıcak bir yere yerleştirdikten sonra eve attık kendimizi. Kocam arkadaşıyla felekten bir akşamüstü çalmaya giderken ben evin derlenip toplanmasıyla haşirneşir oldum istemeyerek de olsa :P. Eh, dağıtırken de isteyerek olmuyor ama bedensel ve psikolojik ağırlığı böylesine etkili olmuyor :)).

Kocanın yokluğunda ev derlenip toplandı. Ertesi gün öğleden sonra geleceklerini haber vermiş olan teyzeleri ve onların aileleri için çayın yanında tadılsın diye düşündüğüm ağlayan pasta, çikolatalı sosu ertesi gün servis edilmeden birkaç saat önce eklenmek üzere yapılıp, hazır edildi. Bu arada anneciğimden aldığım tarifle yaptım ve sonuç mükemmeldi diyebilirim. Bu pastanın öyle cezbeden bir görüntüsü ve öyle karşı konulmaz bir lezzeti var ki... Bir dahaki ağlayan pasta maceram pek uzak olmayacak, tadını damağımda hissetmek için şimdiden gönüllüyüm :) . Bu durumda sizinle bu pastanın güzelliklerini fotoğraflarıyla beraber paylaşmak da pek yakında mümkün olacak!

Misafirlerimiz memnun ayrıldılar, bize de aileyle yapılan hoş sohbetler iyi geldi. Üstüne bir de aynı günün akşamı, yani dün akşam, teklifsiz bir araya gelmekten mutlu olduğumuz, oğullarını çok sevdiğimiz arkadaşlarımız çaya geldiler. Gerçi gündüz misafirlerimiz için yapmış olduğum tatlı ve tuzludan eser kalmamıştı ama zaten önemi de yoktu hiçbirimiz için. Ne olsa yapar yerdik. Öyle de yaptık zaten. Ertesi gün yola çıkacak olan aile babasının da isteğiyle normalde gecenin geç saatlerine kadar oturup sohbet ettiğimiz buluşmalardan birisi olmadı ve erken ayrıldılar.. Ertesi günün işgünü olması da cabası.

Bu sabah yazımın başında yazdığım gibi kırgın bir vücutla uyandım ve dürüst olmak gerekirse, büroma gelmeyi istemedi canım. Ama büromdayım. Yataktan çıkmak ve hazırlanmak öyle zor geldi ki. Sanırım erken çıkacağım, umarım hasta olmadan önce gelip insan vücuduna yapışan kırgınlıklardan değildir bu benimki. Soğuk ve yorgunluk bana savaş mı ilan etti nedir? Daha önce çok üşüdüğümü yazmıştım ya, kansızlık olabilir mi yorumu gelmişti. Yokmuş öyle birşey, geçtiğimiz ay detaylı bir kontrolden geçtim, doktorum sonuçlardan çok memnun. Belki de lahana trendine ayak uydurmalıyım ve kat kat giyinmeliyim. Bunaltır beni, yok yapamam :). Evin beyi de pekmez gibi enerji ve dolayısıyla ısı veren yiyeceklerden uzak durmama bağlıyor bu durumu. Sevmiyorum ama bir pekmez kürü uygulamasına geçsem mi acaba diye içimden geçirmiyor da değilim. Çözüm olacaksa neden olmasın?

Bu aralar fotoğraf çekme isteğim kabardı ama malzeme kıtlığı devam ediyor. Mutfağa girme isteğim de yavaş yavaş geliyor gibi, bu haftasonu yaptıklarım ısınma çalışması gibi oldular. Denemek istediklerim listesi de öyle kabarık ki... arkadaşlarımın hamaratlığını görünce utanıyorum tembelliğimden. Bu hafta listeden bir şıkkın daha üstüne çizik atabilirim. Ne olacağını ben de bilmiyorum şimdilik, bekleyip hep birlikte göreceğiz :)).

Aklımdan geçenler...

2008-01-11T15:19:00.002+02:00

Mutlu başlangıçlar dileyerek başladığım yeni yıla mutlu başladım. Anne-babamın ve canım kardeşimin sevgi dolu seslerini duyarak ve sevgili(eşi)mle şarabımızı karşılıklı yudumlayarak...yani keyifle karşıladım 2008'i. Umarım herkesin dilediğince geçireceği bir yıl olur.

Bugün Cuma ya, pek severim ya ben cuma günlerini, keyifliyim... Sakin bir işgünüydü aslında. Telefonum da her zamanki rutin yoğunluğundan uzak, çok az kere çaldı bugün. Sabah yazmam gerekenleri bitirip, öğleden sonra büromun penceresinden üzerime doğru yayılan güneş ışıklarının verdiği miskinlikle şöyle bir blog turu yaptım, okuyamadıklarımı okudum. Beni tanıyan tanımıştır. Yorum yazılma ve yazma kaygısı olmadan yürütüyorum ben bu blog macerasını. Linkler konusunda da aynı. Kimse kimseyi rahatsız etmemeli bu konuda. "Aman tanrım! Ben onu linklerime ekledim ama o beni eklememiş!" gibi olgunluk dışı, yapay anlayışlar hiç bana göre değil. Böylesi kaygılardan uzak olunca daha bir içten olabiliyor insan. Bunun için aslında somut bir örneğim de var ama kendisini ve etrafında yarattığı izlenimden dolayı onu sevenleri rencide etmek istemediğimden örneklendirmeyeceğim bu konuyu. Blog blog dolaşıp link verme sohbeti yapmadan da aynı ilgiye ulaşabilir insan. Neyse, şimdilik burada kesiyorum bu konuyu yoksa gerisi gelecek :). Ben, beni isteyerek tıklayan(karşılık gözetmeden) ve okuyan insanların varlığını bilmenin hazzını değişmem bu tür yapay ilişkilere.

Bu akşam için anneciğimi ve babacığımı çaya davet ettim. Kocam ve annem-babam-kardeşim çok iyi anlaşırlar. Herbiri birbirine saygı ve sevgi ile yaklaşır ve bu beni öylesine mutlu ediyor ki. Birbirini gerçek anlamda anlamak, sevmek, değer vermek, paylaşmak, nerede nasıl davranacağını bilmek, açık ve de içten olmak... Sahip olduğum tüm bu güzelliklerin mutluluğunu doyasıya yaşıyorum. Yalnız akşam çayın yanına ne yapsam bir türlü karar veremedim. Vaktim yok, tek çeşit. Tatlı olsun istiyorum. Evdeki pastabanı değerlendireyim en iyisi, sade bir pasta olabilir mesela. Kulağa fena gelmedi, pasta! Evet evet en iyisi bu :).

Mutlu yıllar ... Mutlu başlangıçlar...

2007-12-31T11:18:00.003+02:00

*Yanılgı...Rutin ve de Mim

2007-12-25T12:07:00.003+02:00

"Öncelikle yazmam gereken bir husus var ki, iki gündür çok şaşkınım. Birkaç ay önce yazdığım bir postta, çevremden birine sitemimi dile getirmiştim. Şaşkınım çünkü, yazdıklarımı aslında kendisiyle uzaktan yakından hiçbir ilgisi olmayan birisi üzerine alınmış. Oysa yazdıklarım bambaşka bir adrese idi. Üzüldüm, yanlış kişi büyük bir yanılgıyla kendisini ve beni yok yere yıpratıp üzmüş. Ben kendisini kardeş gibi gördüğümden böyle şeyler aklımdan bile geçmez, zaten üzerine alınması da çok tuhaf ve ayrı bir soru işareti. Bana karşı haksızlık etmesini ve kendisini daha fazla üzmesini istemediğimden bu hatırlatmayı yapmak istedim."

Gelelim rutine...
Başından uzattığımız bayram tatilimiz, eşimin ailesini ziyaret şeklinde devam edip, Cumartesi dönüşümüzle son buldu. Pazar gününe ne oldu diye sormayın, anlatıyorum :). Pazar tüm gün, son anda gelen çok sayıda dosyanın tamamlanması için bürodaydık Sabah 11:00'den akşam 19:00'a kadar çalışan vücudumuz ve de beynimiz, tatilde dinlenmiş olduğu gerçeğini çoktaaan unutmuştu işlerimizi bitirdiğimizde. Aynı akşam kardeşim ve eşini görmenin keyfini yaşarken (baharda hala olacağımdan çok heyecanlıyım zaten), annemin tansiyonunun yükselmiş olması beni çok üzdü. Annem son zamanlarda yani anneannemin ölümünden sonra oldukça yıprandı ve henüz toparlanamadı. Daha bir hassas ve kırılgan oldu. Annesini kaybeden birisi için bu durumun doğal olduğunu düşünüyorum. Zaman...

Pazartesi sabahı adliye koşturmacası başladı ve bir icra memuruyla tartışmamın verdiği enerji :P ile işlerimi bitirip döndüm büroya. Bloguma ilk fırsatta yazarım diye düşünürken o fırsatı, yurtdışında olup yakında dönecek olan bir arkadaşımla sohbet ederek kullandım. Bugün de İdare Mahkemesi'nde başlayan günlük maraton, sizinle paylaşarak devam ediyor.

Bugünlerde çok üşüyorum ben. Hastalıklar da peşimi bırakmıyor. Bayram öncesi ve sırasında sesim çıkmıyordu mesela. Canım arkadaşım İpek ile telefonda konuşurken sesim tam bir telefon sapığı kıvamındaydı :)). Belirtmeden geçemeyeceğim; İpekciğim, her zamanki gibi fotoğrafların ve tariflerinle beni mest ediyorsun. Son yapılan birkaç kızlar toplantısına da katılamadım ya, kıracağım şeytanın bacağını artık. Çünkü çok özledim.

Papatyacığım, Bir Porsiyon Öykü kitabının yazarı (gurur ve de keyifle takdim ederim!) sobelemiş beni. Ben de onun tarzından kopya çekip :), sobe cevaplarıma bayram öncesi yapmış olduğum tahinli kurabiyelerin fotoğrafını ekliyorum.

1-) Blog yazmaya ilk defa nasıl başladım?
Mart 2006. Kasırga nedeniyle geçici olarak yerleştiğimiz İndiana Bloomington'da boş vaktimin çok olduğu sıralarda 5-6 ay kadar diğer blogların varlığını keşfedip okumaya başlamıştım. Sonra "Bugune kadar yazdiklarinizi paylastim, bugunden sonra yazdiklarimi da paylassam nasil olur diyerek basliyorum ben de!.." cümlesiyle başladım blog macerama.

2-) Blog yazılarımın konusu belli bir çizgide olması için çaba gösteriyor muyum? Yoksa içimden geldiği gibi mi yazıyorum?

Belli bir çizgide olması için çaba sarfediyorum, benim için içtenlik ve de mesafe aynı anda varolabilir.

3-) Blog yazmak için gün içinde bazı şeylerden feragat ediyor muyum?
Özellikle fotoğraf çekmek konusunda vakit lüksüm yok. Eskisi gibi vakit ayırmakta zorlandığımdan, ışık sorunundan tutun da malzeme bulma :)sorunu bile yaşıyorum. Çünkü mutfağa da daha sınırlı girebiliyorum son zamanlarda.

4-) Blog yazmak benim için eğlenceli bir uğraşken şimdi artan bekleyiş yüzünden zorunlu bir hal almaya başladı mı?
Hayır. Çünkü benim blogum tam bir günlük ayarında. Benim yazılarımı okumak isteyen ve özleyenlerin varolduğunu biliyorum ama ne zaman içimden geliyorsa o zaman yazmayı tercih ediyorum.Zorunluluk keyfi sonlandırıverir sonra, istemem o duyguyu yaşamak.

5-) Blog yazmayı daha ne kadar sürdüreceğim?
Paylaşmak istediğim sürece...

Özet

2007-12-04T16:13:00.003+02:00

Öğle civarı geldim büroma. Sabah koşuşturması İdare mahkemesi'nde başlayıp, adliyede devam etti, büroda son buldu. Adliyeden çıkınca, göz kırpan güneşe de güvenerek yürüdüm büroya. Kalabalığın verdiği tuhaf sıkıntıyı saymazsak, yaptığım ufak bir mağaza ziyareti keyiflendirdi beni. Biz kadınların alışveriş yapmasa bile arasıra böyle ziyaretler yapması gerekiyor galiba, daha mutlu olmak için :)).

Uzun zamandan beri ilk defa geçtiğimiz haftasonu karnımızı doyurmak için yaptığım rutin dışında mutfağa girdim ve bir çeşit oto-terapi yaptım kendime. Hamur yoğururken rahatladım galiba :). Cuma akşamı hem geçmiş olsun hem de başsağlığı için ziyarete gelen çok sevdiğim arkadaşım ve eşine peynirli tart ve üzümlü, damla çikolatalı, kakaolu muffinlerden yaptım. İş çıkışı olduğundan pratik bulduğum bu iki tarifi tercih ettim. Aceleyle yapınca daha mı güzel oluyor nedir :), arkadaşım çok beğendi.

Pazar sabahı, yine her haftasonu olduğu gibi, hafta içinden kalma alışkanlığı ile vücut saatimin alarmı :) erkenden çaldı. Eh, ne yapayım, kalktım ve mutfağa yöneldim. Mayalı bir hamur yoğurup, dolapta tüketilmeyi bekleyen zeytin ezmesini de kullanarak, bu zeytinli çörekleri yaptım. Özlemişim mutfak terapilerini...

Başlıksız...

2007-11-28T13:49:00.001+02:00

Bu kadar zaman benden ses çıkmayışının haklı sebepleri var. Bu hafta başından beri hergün yazmak isteyip bir türlü yazamadım. Bugün yeniden başlamak için kuvvet buldum.

Geçtiğimiz haftalarda canım anneannem düşmüş ve kalçasında kırık tespit edilmişti. Yaşının oldukça ileri olması nedeniyle zor bir durumdu. Ameliyattan bir hafta kadar sonra durumu iyi olduğundan hastaneden evine geçirildi. Ancak birkaç gün sonra kaybettik onu. Ameliyat sonrası eve çıkarıldığında onu ziyaret planları (İzmir'de yaşıyordu) yapıyordum ama malesef ben pamuk saçlarına bir kere daha dokunamadan gitti. Üstüne bir de gencecik Esra'nın ölümü, çok acıttı.

Anneannemin ölüm haberini aldığımız an evden çıkmış hastaneye gidiyorduk eşim ve babamla. Eşimin ameliyatı için. Septoplasti yani burun deviasyonu, rahat nefes alamama problemi... Şimdi iyi, herşey yolunda.

Geçtiğimiz günlerin ağırlığını hala yaşıyorum. Bedenim yorgun, kafamın içi karmakarışık ve... üzgünüm.
Pamuk anneannem dilerim ışıklar içinde yatsın. Hep o tatlı kahkahası kalsın kulaklarımda...

2007-11-10T11:52:00.000+02:00

"Söylediklerimin hakikat olduğu gün, sizden ve bütün medeni beşeriyetten dileğim şudur: Beni hatırlayınız."

MİM... 187. sayfa

2007-10-30T13:48:00.003+02:00

Yıllardır yaşadıklarımız az şey değil ki hemen toparlayalım kendimizi, hiçbirşey olmamış gibi eski halimize dönelim. Acıyı paylaşmak, üstüne paylaşmanın sizi taa içinizden acıtması, ne zor. Ben bu ateşin acısını daha önce bizzat yaşayanlardanım. Neyi bekledik ve neyi bekliyoruz?

******

Yine ve de yeni bir sobe...ama benim tarafımdan geciktirilmiş olanından. Ancak yazacak kuvveti buldum kendimde. Bu sefer kural; en yakınımızdaki bir kitabın 187. sayfasındaki ilk cümleyi yazmak. Bu kitabın, çok okunanlardan olması gerekmiyor. Elimize geçen ilk kitap olması önemli. Ben böylesi tesadüfleri daha önce de yaşadım ama bu beni oldukça etkiledi. Beni sobeleyen Münevver'e olan saygımdan dolayı daha fazla geciktirmek istemediğim sobe oyununun gereklerini yerine getirmek için yaklaştım kitaplığımıza. Şöyle bir bakındım yalanım yok, ama karar veremedim. En iyisi gözlerimi kapatır rastgele birini seçerim diyerek, küçük bir oyun oynadım kendi kendime. Aşağılara doğru elimi uzatıp seçtim birini gözüm kapalı. Attila İlhan (şiirlerinde kaybolduğum zamanlar olmuştur)'ın "GAZİ PAŞA" adlı kitabıydı elime gelen. Fazla düşünmeden 187. sayfasını açtım ve karşıma tırnak içinde vurgulanmış olan şu söz çıktı:

"...Ümitsiz vaziyet yoktur, ümitsiz insanlar vardır..."
Söylenecek söz var mı üstüne? Benim yok!

...

2007-10-22T11:45:00.001+03:00

Yeniden...

2007-10-02T12:34:00.003+03:00

Artık havaların serinliğini, daha çok evlerin içinde, iyiden iyiye hissettirdiği şu günlerde çorba içmek tam bir keyif. Yıllardır, eşimin de isteği ile çorbalarımızı kendim yapıyorum. Evimize kesinlikle hazır çorba girmiyor. Yanlız şu var ki; benim favori çorbalarımla eşiminkiler tamamen farklı :). O, şehriye, mercimek, tarhana çorbalarını daha çok severken, ben domates, mantar, yayla çorbalarını seviyorum. Hele ki mantar ile arası hiç de iyi olmayan bir eşe mantar çorbası içirmek büyük başarı.

Haftasonu, hazırladığım mantar çorbasına da hayır diyemedi. Belki başka çorba alternatifi olmadığından, belki de çorbamın muhteşem lezzetinden :P.

Nasıl yaptım?

1 baş soğanı minik minik doğrayın. Tencerede 1 yemek kaşığı ayçiçek ve 1 yemek kaşığı tereyağ karışımında biraz kavurun. 2 yemek kaşığı kepekli un ekleyin ve un ile de biraz kavurun. 4 bardak ılık suyu ilave edip pürüz kalmayacak şekilde karıştırın(bu aşamada blender kullanabilirsiniz) ve bir taşım kaynatın. Bir tarafta yıkayıp, minik küpler halinde doğradığınız mantarları (1/2 kg kadar) ekleyin. Tuzunu da ilave edip 15 dakika kadar pişirin. Sonra 1 bardak ılık süt ve 1/2 paket kremayı karıştırıp ilave edin. Bir müddet daha kaynasın, karabiberini ekleyip ocağı kapatın.

Çorbamda mantar taneleri olmasın, pürüzsüz görüntüsü olsun diyorsanız yine blender yardımıyla veya kevgirden geçirmek suretiyle bunu yapabilirsiniz. Ben orjinal, pütürlü haliyle seviyorum :).

Mutfağa girince hızımı alamadım tabii.Uzun zamandır şöyle lezzeti damakta kalan türden bir kek yapmak istiyordum. Aslında keklerin büyük çoğunluğunun ana malzemeleri ve de yapılış aşamaları aynı. Ancak keki zenginleştirmek ve de evde kalanları değerlendirmek adına katılan her şey farklı bir tat verebiliyor.

Benim katıksız bir elma aşığı olduğumu içinizden birkaç arkadaşım farketmiştir :). Evimizde elma olmaması durumu pek de ihtimal dahilinde değildir. Haftasonu aldığım yeni elmaları yerleştirirken, eskilerden kalan iki buruşuk elmayı kek yaparak değerlendirmek istedim. Aslında kek yapmak için bir bahane arayışındaydım da denebilir :). Sonuçta bayıla bayıla yediğimiz nefis bir kekimiz oldu.

Malzemeler:

3 yumurta
2 su bardağı toz şeker
75 gr. eritilmiş tereyağı
1/2 su bardağı sıvıyağ
1 su bardağı süt
1 paket vanilya

3.5-4 su bardağı un
1.5 paket kabartma tozu
1 tatlı kaşığı tarçın
1 su bardağı kuru üzüm
2 elma

Yapılışı:

Yumurtaları ve toz şekeri mikserle iyice çırpın. Sütü ekleyerek çırpmaya devam edin. Eritilmiş tereyağı ile sıvıyağı ekleyin ve biraz daha çırpın.
Unu ve kabartma tozunu ve vanilyayı ekleyin, çok fazla olmamak kaydıyla tekrar çırpın. Tarçını ve kuru üzümü de ilave ederek biraz daha çırptıktan sonra küp şeklinde kesilmiş olan elmaları(yıkayıp, kabuklarını soymuştuk tabii :) una bulayarak karışıma ekleyin, bir spatula veya kaşık yardımıyla karıştırın.
Katı yağ ile güzelce yağladığınız bir kek kalıbına(fazla küçük olmasın), biraz un serpin ve karışımı dökün. Önceden ısıtılmış 180 dereceli fırında 60 dk. kadar pişirin. (Pişirme süresi kalıbınızın şekline göre değişebilir.)

**********

Bu sıralar bir de karar aldım ben, kendimi daha bir sevme kararı. Çevremde, hatta yakın çevremde, kendine "masum ve de güzel" bir olayı bahane edinip, etrafına dengesiz, sahte ve de komik gelen davranışlarını sergilemeye devam eden kişiyi gördükçe kendimi, bilgimi ve de görgümü daha bir takdir eder oldum. Sağolsun! Aslında kendisi kaybediyor ve de kendi huzurundan çalıyor farkında değil. Umarım aklını başına alır da bize karşı aynen hakettiğimiz ve de beklediğimiz gibi içten olmayı becerebilir.

**********

İyi geldi burası yine bana. Bir hızla başladım, devamı gelir diye düşünüyorum.

Severim...

2007-09-26T12:12:00.004+03:00

Papatya beni "severek" sobelemiş ya pek mutlu oldum ben bu işe :).
İpek'in yaptığı gibi, ailemi ve eşimi bu sobenin dışında tutarak yazmak istiyorum. Onların bu listenin başını çektiği tartışılmaz değil midir?

Severim...

İnsan olmayı, iyi, doğal ve de içten olmayı...
Zamana yayılan kahvaltı sofralarında sohbetlerle keyfe takılı kalmayı...
Yanından geçip gidenlere inat, ufak detayları fotoğraflarla ölümsüzleştirmeyi...

...ve de tüm bunları paylaşmayı.

2007-09-21T11:59:00.000+03:00

Sevgili Gün bugün ne yazmış bakalım diyerek uğradım ki, karşıma bu muhteşem şey çıktı. Bir hilesi var mı bilmem ama yine de çok güzel!

Sabırla izlemenizi tavsiye ederim, pişman olmayacaksınız. Tıklayın, mahrum kalmayın :).

Bundan İbaret...

2007-09-18T15:56:00.003+03:00

Tam anlamıyla dinlendiren bir tatildi benimki. Hem kafamı hem de bedenimi dinlendirdim. Sabahları erkenden yapılan yürüyüş sonrası, spor salonunda yarım saatlik çalışma, arkasından dalga sesleri eşliğinde kahvaltı ve çay keyfi. Nasıl oldu da böyle ye-iç-yat bir tatile bu kadar rahat adapte oldum bilmem...belki çok yorulmuş olmamdır nedeni...yoksa durur muydum hiç yerimde, gezmek, görmek ve de bol bol fotoğraf çekmek için can atardım. Bu sefer öyle olmadı; kendimi, denizle doğa arasında, elimi sadece kitap sayfalarını çevirirken kıpırdattığım bir 10 güne teslim ediverdim.

İyi de etmişim. Ruhum dinlendi, bedenim ise ondan fazla.

"Sonbahara Merhaba!" Tatili :)

2007-09-04T13:01:00.002+03:00

Ye - 25...Kahvaltı...Peynirli Çiçekler

2007-08-20T11:42:00.004+03:00

En tembel etkinlik katılımcısı ünvanımı yine kimseye kaptırmıyor, çok pratik ve zamanınızdan fazla çalmayan bu tarifin arkasına sığınıp, etkinliğe kendimi de dahil ediyorum :)). Milföy hamurunu çok sık kullanmasam da buzluğumda acil durumlar için bulundururum. Kullanacağınız malzemelerin miktarını kendi keyfinize ve ihtiyacınıza göre ayarlaryabilirsiniz.

milföy hamuru (Ben çiçek desenli kalıp ile kesmeyi tercih ettim, siz bir kareyi dörde bölerek bu küçük kareleri de kullanabilirsiniz.)
beyaz peynir
labne peyniri(az miktarda)
taze dereotu
taze sivri biber(ince doğranmış)
pul biber

Milföy çiçeklerini üzerine yumurta sarısı sürüp, çörekotu veya susam serperek pişirin. Soğuduktan sonra ortadan ikiye ayırıp, tüm malzemeleri karıştırarak elde ettiğiniz karışımdan sürün ve tekrar üstüste kapatın.

Kahvaltı tabağınızda şık ve de farklı bir lezzet olacak diye düşünüyor, etkinliği düzenleyen Lezize'ye kolaylıklar diliyorum.

Yokluğumda...

2007-08-06T11:32:00.002+03:00

Aynen bu durumdayım. Pestilim çıktı derler ya öyle işte. Önceki haftalarda sayıklayıp duruyordum, herkes bilir :), dişlerimin tedavisi ile uğraştım. Sıcaklarla boğuşurken geçen haftanın başında beni esir alan bir burun tıkanıklığı, boğaz ağrısı, halsizlik ve tüm bunların üstüne yine o ünlü sıcak havanın da katkısıyla geceleri uyuyamama. Şimdi biraz daha toparladım ama küçük çocuklar gibi burnum akıyor :) ve hala ses tonum kendi sesimin tonundan çok uzak. Hafta ortasında, babacığımın uzun zamandan beri ertelediği ameliyatı doktorumuz tarafından yapıldı, safra kesesi ve dolayısıyla safra taşları babamın vücuduna artık rahatsızlık veremeyecekler. Babacığımın iyi olması beni öylesine rahatlattı ki. Ben de iki yıl önce kurtulmuştum bu safra kesesi ve taşları çetesinden :).

Bu arada tatilin sadece hayali var, kendisi uğramadı henüz bizim buralara. Eylül'de var bir planımız ama o zamana kadar iş-ev-balkon-karpuz dörtlüsü favorim :). Anlayacağınız ben döndüm. Dinlenemedim ama özledim...

...

2007-07-03T11:38:00.002+03:00

Vakti geldi... Kısa bir mola... Ama ne tatil ne başka bir neden... Kaç gündür aklımın bir ucunda. Biraz tazelenmek gerek, belki biraz özleyip, özlenmek. İçimden gelen bu...

Bir Veda Hikayesi ve Tatlı Denemeler

2007-06-25T15:11:00.003+03:00

Yine toplandık. Bağımlılık yapıyor bu tatlı insanlar bende. Birlikteyken zaman akıp geçiyor, hem de keyifle, gülüşmeler ve hoş sohbetlerle. Bir sonraki toplantının zamanını ve yerini bile önceden kararlaştırır olduk. Fotoğrafın bununla ne ilgisi var dediğinizi duyar gibiyim. Ne kadar güzeller değil mi? Bunlar benim de ilk defa gördüğüm, enginar çiçekleri. Hikayenin orjinali burada ve burada...

İlk defa reçel yaptım, bir kavanoz çilek reçelimiz oldu. Bol Bol Ye sitesinin sahibi Derya'nin pratik tarifinden faydalandım. Cumartesi sabahı kahvaltıda reçeli tadan eşimden tam puan ( :P ) aldım. Sırada kayısı reçeli var.

Bu nefis cheesecake Behiye'ciğimin tarifinden. Ben, her ne kadar malzeme oranlarında oynama (yağ ve peyniri azaltmak gibi) yaptıysam da, sonucu çok beğendim. Behiye'nin usta ve özenli ellerinden çıkan kadar şekli düzgün olmasa da lezzetine doyum olmadı. Yani ben doyamadım :). Ama tabii ki kalorisi nedeniyle sık yapılmamalı kanısındayım. Çünkü insan kendini yemekten alamıyor.

Böylelikle denenecekler listesinden iki tanesi eksiltildi. Sonuç gayet güzel olduğundan tekrar yapılabilir (yapılmalı) işareti de konuldu :). Denemelerim devam edecek, farklı renk ve tatlarda...

Yalnızlık...Yorgunluk...Ekmekler... ve Listeler...

2007-06-11T10:26:00.004+03:00

Perşembe akşamından Cumartesi akşamına kadar eşimin iş nedeniyle şehir dışında olmasından dolayı, yalnızdım. Uzun zamandır evimiz ile ilgilenememiştim. Bilirsiniz ev düzeni öyle elinizi çekmeye gelmiyor, hemen altüst oluveriyor. Madem yalnızım, en iyisi Cuma akşamını ve Cumartesi gününü eve çeki-düzen vermekle geçireyim dedim. Dedim ama şunu da yapayım, bu dolabı da düzenleyeyim derken epeyce hırpalamışım kendimi anlaşılan. Pazar bütün gün dinlendim ama ayaklarım hala zonkluyor :).

Bu arada mutfakla da ilişkimi kesmedim. Evde bekleyen un karışımlarımız vardı. Köy ekmeği, yulaflı vs...Hem yulaflı karışımdan hem de köy ekmeği karışımından iki ekmek yaptım. Geçenlerde ilk defa aldığım zeytin ezmesi ile zeytin ezmeli-cevizli çavdar ekmeği yapıp, diger ekmeklerin yanına postaladım. Ekmek yapma furyası böylece bir süreliğine son buldu.

Bugün de eve dönerken market alışverişi yapmalıyım. Liste hazırlamadım ama daha. Ben bu liste hazırlama işini pek severim :). Tatile gideceğiz, liste...Markete gideceğiz, liste...Eşim iş gezisine gidecek, liste...Yapılacaklar, alınacaklar, ödenecekler, vs... Benim işime çok yarıyor, herşey daha bir düzen içinde oluyor ve birşeyler eksik kalmıyor, unutulmuyor.

Herneyse, en iyisi ben gidip alışveriş listemi hazırlayayım :).

Paylaşımlar

2007-06-05T14:24:00.003+03:00

Mutlaka birkaç cümle yazmak istediğim bir konu var. Devletşah, Gezicini ve İpek, bu konuda daha önce yazdılar. Geçtiğimiz hafta Cuma günü öğleden sonra vaktin nasıl geçtiğini anlayamadım. İpek'ciğim dışında daha önce hiç görmediğim blog arkadaşlarımla tanışacağım için tatlı, ufak bir heyecan içindeydim. Toplantının yapıldığı mekana girip, bahçeye doğru yöneldim (anlaşıldığı üzere bürodaki son dakika işleri nedeniyle gecikmiştim). Hepsi öyle yapmacıksız ve sıcaktı ki, Cuma öğleden sonramı daha güzel geçiremezdim diye düşünüyorum. Başka kimler mi vardı? Deniz, Bembi, Yıldız, Kıymet, Çekirdeksiz Üzüm, Pino ve Devletşah'ın arkadaşı(artık benim de) sevgili Melike. O güzel günü paylaştığım herkese teşekkür ediyorum. Devamını dilemeyi unutmadan tabii :)...

Bu nefis kurabiyelerle, Papatya'cığımın o insanı alıp çook farklı boyutlara taşıyan yazılarına arkadaş ettiği tariflerden birini deneyerek tanıştım. Tarif çok pratik ve de orjinal. Yağ oranı biraz fazla ama hiç mi kaçamak yapmıyoruz, işte öyle bir zamanda kahve-kurabiye keyfi için ideal. Ben, kakaolu puding tükendiğinden muzlu puding ile denedim, pişman değilim. Evin içine yayılan muz kokusuna ne demeli... Sizi hiç yormayacak ve de hayalkırıklığına uğratmayacak tarif burada. Tarifi alayım derken tıkladığınız o güzel blogdan kolay kolay ayrılamayacağınız konusunda sizi uyarmalıyım. Sonra demedi demeyin! :)

Huzurunuzdaaa...

2007-06-02T14:49:00.005+03:00

Anneciğim ve babacığım ile kaldığım dönemde, canım annemin de çabalarıyla büyüyüp serpildiler. Hatta ve hatta ilk mahsulü biçtim ve o tazecik yeşilleri, peynirli birgözlemenin iç harcına katıp, gözlemenin lezzetine doyamadım. Biraz ukalaca oldu herhalde ama uzun zamandır bu anı bekledim , keyfini çıkarmalıyım değil mi? Yerken ayrı keyif, anlatırken ayrı :)).

Alttakiler mi? Onlar da çileklerim. Çiçeği o kadar narindi ki, şimdi bir fidede 5 tane görünüyor. Diğerinde çıkmadılar nedense. Bekliyorum. Bakalım, ömrünü olması gerektiği gibi tamamlayabilecek mi çileklerim... Korkudan balkona bile çıkarmıyorum, güvercinler ya tadına bakmak isterlerse ya da yine üzerine tünemek...

Biz her baharda...

2007-05-28T13:29:00.003+03:00

Eşimin ailesini ziyaretimizden döneli günler oldu ama ben bu tatille ilgili yazamadım bir türlü. Baharın gelişiyle peşimi bırakmayan alerjim başta olmak üzere, üzerine eklenen diş ağrısı, işler, telaşlar bugüne kadar sarkıttı yazma planımı. Kayınpederim ve kayınvalidemin yukarıda gördüğünüz manzaraya bakan kocaman balkonlu, müstakil evlerinde güzel birkaç gün geçirdik. Ankara'da sıcaklar bastırmıştı o günlerde ama bulunduğumuz ilçeye hergün az da olsa yağmur yağdı ve hava genelde kapalıydı. O nedenle bahsettiğim kuş cıvıltılı kahvaltı ancak bir sabah yapılabildi balkonda. Diğer günler serin hava, kuşların cıvıldamasına ve bizim açık havada keyif yapmamıza müsade etmedi...

Evin çevresinde kendiliğinden çıkıvermiş papatyaları, yeniden doğan taze yeşil asma yapraklarını yakından doya doya sevdim.

Eşim özlemişti ailesini, memleketini ve de özellikle memleketinin yemeklerini. Annesine bir çırpıda sayıverdi neler istediğini :). Çömlek fasülyesi, çömlek dolması (biber dolması)...Evet tam da düşündüğünüz gibi, bunlar topraktan yapılma çömleklerde pişiyor. Bu çömlekler dışarıda, bahçede bulunan fırınlara konuluyor ve yemek toprak kabın içinde ağır ağır pişiyor. Eh lezzetini de tahmin edersiniz. Fotoğraflanamadan yenilip tüketilmesi de, yemeği tatmak için acele edilmesindendir :).

Bu yemekler fırına konmadan fırının ilk ateşinden faydalanmak için ev ekmekleri yapıldı, yanında gevrekler pişirildi. Kayınvalidemin beni çok seven komşusu sağolsun ki bahçesindeki fırını hazırlayıverdi bizim için. İki deneyimli kadının hamarat elleri hamurları ev ekmeğine dönüştürüverdi. Bu ekmekler hem doyurucu hem katkısız. İşte huzurunuzda sıra sıra ev ekmekleri :)

Kayınpederimin arılarından bahsetmeden yazımı bitirmek istemem. Onları sever, ilgilenir, yanıbaşlarında bir sandalyesi vardır sıkça üzerinde oturur gördüğüm kendisini. Elimde fotoğraf makinesi, arılara sokturmadan kendimi fotoğraf çekmeye çalışırken, bir tanesi kayınpederimin parmağından sokuverdi . Öyle alışık ki bu duruma, pek etkilenmedi. Buyurun, arının ardına bakmadan giderken bıraktığı, can acıtan iğnesi.

...Geçmiş bir sakarlık hikayesi...

2007-05-22T14:40:00.004+03:00

Uzun bir ara oldu değil mi? Eşim döndükten sonra, birkaç gün burada, birkaç gün eşimin ailesi yanında derken, tatil iyi geldi. Bu tatil, oradan fotoğraflarla birlikte başka bir yazının konusu olacak tabii. Ben yakın geçmişten dem vurarak bir merhaba demek istedim. Dün yazmak istedim ama iki gün ve gecedir hayatımı felç eden bir diş ağrısı ile savaştığımdan başaramadım. Bugün, diş hekiminin verdiği ilacın etkisini göstermesiyle gözüm açıldı ve buradayım işte!...

********

Geçtiğimiz yıl bu vakitlerde, New York'u görüp gezmeden Türkiye'ye dönmeyelim diye düşünerek birkaç gün New York tatili yapmıştık. Bu tatilden, daha o zamanlarda yani döner dönmez bahsetmiştim. Dün akşam çilek yıkarken aklıma geldi, lychee isimli meyveyi ilk defa New York'taki China Town'da küçük bir tezgah üzerinde satılırken yakından gördüm. İlginç bir meyve, içi itibariyle değişik. Öyle geçtik gittik sonra yanından.

Biraz daha dolaştıktan sonra, bizi New York'ta misafir eden Malezyalı arkadaşımız ki kendisi damak zevkine ve yemeye çok düşkündür :), sevdiği küçük bir Hint restoranı olduğunu, oraya gidebileceğimizi söyledi. Yeni tatlar denemeye meraklı ben hemen olur derken, geleneksel memleket tarzını seven eşim biraz duraksadı. Tabii ben ona, New York gibi bir yerde Türk restoranı dışında (ona da bir evvelki gün gitmiştik) gidebileceğimiz en geleneksel yerin bir Hint mutfağı olacağını anlatarak ikna ettim. Haklı değil miyim? "Amerika'nın geleneksel mutfağı" tanımı size de tuhaf, gerçek dışı ve komik gelmiyor mu?

Gerçekten de arkadaşımızın bahsettiği gibi, sıcak, sevimli, özenli ve de küçük bir yerdi. Kapıdan gezi yorgunları halinde girdik, güzel karşılandık ve bir masaya yerleştik. O masum halimizden biraz sonra olacakları kestiremediler tabii çalışanlar :). Arkadaşımızın da tavsiyesi ile siparişler verildi, masa donatıldı. Eşim ve ben damak zevkimize uygun olacağını düşündüğümüz alternatifler tercih ettik. O arada ben içecek olarak Lychee suyu istedim. Hani önceden görmüştüm ya deneyecektim ve tadını alacaktım. Güzel bir servisle geldi meyve suyum. Açlık, yorgunluk, sohbet, kahkahalar, mekan dar, ben uzun, kollar uzun derken nasıl oldu anlamadım, henüz bir yudum almadan lychee suyu dolu bardağın istem dışı bir el-kol darbesiyle havada uçması, meyve suyunun benim üzerime, masaya, yerlere dökülmesi, bardağın yerle teması ile darmadağın olması, buzların heryere saçılması ...herşey saniyeler içinde oldu. Çalışanlar şoku çabuk atlattılar ve sağolsunlar temizlediler, ortalığı hemen düzelttiler. Yeni meyve suyu servisimi yaptılar. Ne yapayım, üzgün olduğumu belirtip, yemeğe devam ettim ben de. Hiçbirşey o an için keyfimizi bozamazdı. Lychee suyuna gelince, tadı hiç de fena değildi :).

Lychee suyunun yanında gördüğünüz ise Hintlilerin ünlü "Paratha"sı. Bizim elde açma gözlemelere benziyor.. Takip ettiğim yabancı yemek bloglarından, Saffron Hut güzel bir tarifini vermiş parathanın. Deneyeceğim bir ara, tabii ki sizinle paylaşırım sonucunu :)...

Yeniden yazmak, paylaşmak çok güzel. Fazla uzatmadan burada olacağım :).

Kavuşma

2007-05-07T12:01:00.001+03:00

Doğruymuş...
Küçük özlemler daha bir kuvvetlendirirmiş aşkı, sevgiyi. Bu bahar benim de gönlümün dalları çiçek açtı. Eşim, sevgilim, suç ortağım yanıbaşımda...

Yine gel...

2007-05-01T11:31:00.001+03:00

Geçtiğimiz günlerde sevgili İpek ile tanışmamızdan ve bundan duyduğum mutluluktan bahsetmiştim. Bugün, oldukça gecikmiş ama içimde hep dışarı vurulmayı bekleyen bir başka tanışma hikayesinde sıra.

Amerika'da yaşadığımız iki yılın son bir yılında keşfettim ben blog dünyasının ne kadar zengin olduğunu. Mart 2006'da ben de nacizane bir blog sahibi oldum. Bir süre sonra herkesin yazılarını okuyan, tariflerini paylaşan belli bir arkadaş grubu oluyor, bu hepimizin farkında olduğu bir gerçek. Daha yakın hissettiğimiz, daha çok paylaştığımız...

Behiye'ciğimi blogundan tanıdım ve sevdim ben. O sıralar ikimizin de Amerika'da oluşu nedeniyle saat farkının ortadan kalkması, birbirimizin yazılarını ilk keşfetmemizi sağladı ve ilk yorumlarda buluşturdu bizi. Bu da tabii ki hoş bir ayrıcalık verdi. Bunu özel yazışmalar izledi :).

"Behiye" Türkiye'ye geldi geçtiğimiz aylarda. Ailesi ile hasret giderdi, memleketinin havasını içine çekti ve Ankara'da olduğu o kısacık süre içinde beni de ihmal etmedi, aradı. Onun o ince, sakin ve naif sesini duymak çok sevindirdi beni. O haftasonu eşimin izne çıkacak olması nedeniyle önce bir bocalama yaşamış olsam da, onunla buluşmayı ve sohbet etmeyi çok istedim. Sonunda kararlaştırdığımız gibi biraraya geldik. O çıtıpıtı, güzel kadının içinde kocaman, sevgi dolu bir yürek var. İstanbul'a döndüğünde, verdiği sözü yerine getirdi ve buluştukları zaman bir başka tatlı insanın beni mutlu eden sesini duymamı sağladı.

Sonra...
Birgün bir bakıyorsunuz, birşeyleri paylaşmaktan keyif aldığınız, nasıl olduğunu, neler yaptığını gerçekten merak ettiğiniz bir arkadaş kazanmışsınız. Behiye'ciğim, belki kısıtlıydı vakit ama seninle hoş bir sohbeti paylaşmak çok güzeldi. Geniş zamanlarda keyifle biraraya geleceğimiz günleri sabırsızlıkla bekliyorum canım arkadaşım.

Vakti geldi!

2007-04-25T11:47:00.003+03:00

Yaklaşık iki hafta kadar sonra evim ve de gönlüm şenlenecek, evimin beyi :) askerlik görevini bitirmiş olarak evine dönecek. Onu uğurladıktan sonra yazdığım yazımda, zaman bizim için hızla akıyor demiştim...Öyle de oldu, zaman akıp, geçti, kavuşma vakti geldi. Gelsin, aile boyu heyecan, mutluluk ve daha keyifli zamanlar bekliyor bizi önümüzdeki günlerde. Birkaç gün Ankara'da kalıp, sonra eşimin ailesini ziyarete gideceğiz ki, baharda pek bir hoştur oralar. Müstakil, bahçeli evlerinin balkonunda, kuş cıvıltıları eşliğinde kahvaltı sohbetleri yapılacak ve bu bizi her zaman olduğu gibi dinlendirecek. Aynı balkonda sabah kimse uyanmamışken o sessizlikte kitap okumak, hiçbirşey yapmadan manzaraya karşı çay içmek....

Kahvaltı keyfi demişken... Sabahları kahvaltınıza salatayı dahil edip, tazecik kıyılmış maydanoz, minik minik doğranmış kıpkırmızı bir domates, kokusu üstünde salatalık dilimleri ve tüm bunların üzerine gezdirilmiş saf sızma zeytinyağının bu kahvaltıya kattığı zevki bilir misiniz? Özellikle gerçek mevsimini yaşayan sebzelerle yapılmış bir salata bizim yaz kahvaltılarımızın vazgeçilmezidir.

Ye - 21 ... Baharatlı (Marine Edilmis) Tavuk

2007-04-21T18:12:00.002+03:00

Etkinliklere şöyle orjinal bir tarif ile katılmak istiyorum. Ama ben bulduğum o tarifi önceden deneyip güvenilirliğini ve lezzetini test etmeliyim ki size gönül rahatlığı ile sunabileyim. Dar zamanda yapılabilecek birsey değil bu. Eh, benim de zamanım gerçekten dar bu sıralar, birçok şeye yetişmeye çalışıyorum. Birçoğunuzun bildiği, belki de tattığı bir tarifle katılıyorum Emel'in, Yemek Aşkı isimli blogunda düzenlediği bu etkinliğe. Ama baharatlı tavuk sevenlerin bayılacağı bir tarif olduğunu düşünüyorum.

Tavuk etini marine edeceğimiz sos için gerekli malzemeler:

1 yemek kaşığı yoğurt
1 tatlı kaşığı domates salçası
1 dolu çay kaşığı köri
isteğiniz miktarda karabiber ve pul biber
1 yemek kaşığı zeytinyağı
iki büyük diş sarımsak(rendelenmiş)

2 parça tavuk göğüs etini küçük parçalar halinde doğrayın. Diğer tarafta çukur bir kap içinde marine için gereken tüm malzemeleri iyice karıştırın. Tavukları bu kaba aktarıp hazırladığınız sosa bulayın. Ben, tuzunu bu aşamada ilave etmiyorum. Kabın ağzını kapatarak buzdolabında isteğinize göre 1 gece veya benim yaptığım gibi 2-3 saat bekletin. Sosu iyice içine almış olan tavukları, yanmaz bir tavada, bir miktar sıvıyağ ile pisirin. Ocaktan almadan tuzunu da ilave edin ve karıştırın. Büyük bir servis tabağına önce kıvırcık marul yapraklarını, sonra sırasıyla tere yapraklarını, salatalık dilimlerini ve havuç rendesini koyun. Üzerine hazırladığınız baharatlı tavukları koyup servis edebilirsiniz.

Beklenen Merhaba ve Kahveli Kek

2007-04-17T00:00:00.002+03:00

Bir buçuk ay kadar önce "paylaşmıştım" sizinle. Keyfin hayalini kurmuştum, tohum alıp balkonumda saksılara ekerek, merhaba demelerini bekleyeceğim diye yazmıştım. O yazımdan hemen sonra tohumları aldım ben, ama ekme işlemi gecikti biraz. Hem vakit bulamadım hem de havalar tekrar soğuyuverdi o hafta.

Neler mi ektim? Maydanoz, nane, dereotu, fesleğen ve renkli karanfiller. Yazında sardunyalar istiyordun en çok, bahsetmemişsin derseniz, cevabım sanırım onları hazır alacağım olacak. Yakında bir "sardunya operasyonu" var anlayacağınız :).

Bu arada güvercinler yüzünden badireler atlatan iki tane tarh var ama bir tanesi eski sağlığına kavuştu. Diğerine tekrar ekim yaptım. Geç merhaba diyecek onlar malesef. Ne pişkin kuşlar bu güvercinler yahu(!), hala ısrarla dolanıyorlar balkonumun civarında. Ama güvercinlerle savaşı, balkonda çeşitli önlemler alarak ben kazandım sanırım. Ben bu kuşları, "büromun penceresinin önünde", güneşe kendilerini verip sohbet ederken daha çok seviyormuşum meğer :).

Paylaşmak istediğim;
bir buçuk ay önce keyfin hayalini kurarken sanırım bir o kadar zaman sonra, hayalin keyfini sürmeye başlayacağım.

Gectiğimiz günlerde yaptığım (Türk) kahveli kekin tarifini de eklemek istedim. Türk kahvesi aromasını sevenler için güzel bir tarif diyebilirim. Örneğin, babam severek yerken, annem birkaç çataldan sonra ancak alışabildi :) . Tercih sizin.

Malzemeler:

2 adet yumurta
1 su bardağı toz şeker
3/4 su bardağı süt
50 gr margarin(eritilmiş)
1/2 paket kabartma tozu
1 tatlı kasığı Türk kahvesi
1 tatlı kasığı kakao
2 su bardağı un
vanilya

Kremasi:

2 su bardağı süt
2 yemek kaşığı toz şeker
2 tatlı kaşığı buğday nişastası
1 tatlı kaşığı pirinç unu
vanilya

Üzerine:

fındık kırıkları

1- Yumurta ve şekeri mikser yardımıyla çırptım. Süt ve margarini ekleyip çırpmaya devam ettim. En son un, kabartma tozu, kahve ve kakaoyu ekledim ve iyice karıştırdım. Hazırladığım karışımı, 22 cm'lik kilitli kalıba boşalttım ve önceden ısıtılmış, 150 dereceye ayarlanmış fırında 35-40 dakika pişirdim. Keki fırından çıkarıp soğumaya bıraktım.

2- Kremasına gelince, bildiğimiz gibi yani tüm malzemeleri birleştirip, muhallebi kıvamına gelinceye kadar karıştırdım. Aman siz dikkat edin de benim gibi pirinç unu ve buğday nişastası miktarlarını birbirine karıştırmayın :P.

3- Hazırladığım kremayı, soğumuş olan kekin üzerine yaydım ve fındık kırıkları ile süsledim.

Nacizane Duygular

2007-04-15T15:16:00.000+03:00

Hani insanlar vardır, onları, önce düşüncelerinden, yazdıklarından, sanal dünyadan yansıttıklarından tanımışsınızdır. Görünüşleri davranışları hakkında hiçbir fikriniz yoktur, aslında bunun sizin için yansıttığı o soyut ama olumlu ipuçlarının yanında hiç önemi yoktur.

"İpek" böyle birisi benim için :). Siz onu, "Acemi Asçı" olarak biliyorsunuz zaten. Yüzyüze görüşmeden, telefonda sesini duyup da katıksız pozitif enerji aldığım, komplekssiz, sade, özgüveni gelişmiş, ağzını açtığında karşısındakine kendini dinletmeyi bilen, hoş sohbet, tatlı mı tatlı ve de güzel bir kadın. Öyle ki, onunla zaman nasil geçti anlamadım. Geçtiğimiz günlerde, tam da onun yeni atlattığı ve canını çok sıkan bir trafik kazasının sonrasında, büromda beni ziyareti sayesinde görüştük İpek ile.

Beni mutlu eden hediyesine ne demeli? "Mimi"'nin tabiriyle, "pitipiti" lerden hazırlanmış bir hediye ki benim o çoook sevimli hukuk kitaplarıma daha bir sevimlilik kattığı kesin :)). İpekciğim, ben de tatlı bir tesdüfle, tam da hediyeni fotoğraflayacağım gün karşıma çıkan bu pitipiti ile teşekkür etmek istedim. Daha once blogunda ilettiğim sözlerle bitirmek istiyorum, birlikte nice keyifli zamanlar gecirmeyi dileyerek...

"Zihnimde ve kulaklarımda kalan hoş bir sohbet, yüzümde tatlı bir gülümseme, gözümün önünde uçuşan pitipitilerle...çoook keyifliyim ben..."

Sıra bende! :)

2007-04-12T13:06:00.001+03:00

Bu kadar çok sayıda arkadaşım tarafından sobeleneceğim aklıma gelmemişti ama öyle oldu. Tuba, Nükhet, Calimero, Canan, Kübra, Kamile, Ceylan, Nilufer ve İpek'ciğim tarafından sobelendim. Bu sobeden kaçış yok :).

"Bembi"ciğim ilk kez etkinliklere katılıyor olmanın heyecanıyla hazırlamış olduğum makarna senin için. Sen de çizimlerinle sobelersin diye düşündüm :). Ben de bir çizim isterim ama...sobeleyen olarak :P.

"Seda" için...

"Pınar" için...

********

1.1. Daha once yasadiginiz 3 sehir?

Kırşehir, Ankara, New Orleans

1.2. Tatil icin gittiginiz, gördüğünüz ve önermek istediginiz 3 yer?

San Francisco, Monterey ve İstanbul (tabii ki tatil için)

1.3. Yasamak istediginiz (görmediginiz de olur) 3 şehir?

Yaşadığım şehirden memnunum :) Ama emekli olduktan sonra en azından sonbaharlarda, Bloomington-İndiana benzeri, küçük bir yerleşim yeri fena olmazdı. Orada beni mest eden, öyle bir sonbahar geçirdim ki...Ama görmek istediklerim derseniz, Mısır ve Japonya şehirleri diye saymaya başlayabilirim :)

2.1. Şu andaki mesleginiz nedir?

Avukatım

2.2. Dünyaya yeniden gelseydiniz, hangi mesleği yapmak isterdiniz?

Güzel Sanatlar ile ilgili bir meslek olabilir...

2.3. "Kesinlikle ben yapamazdim" dediginiz meslek nedir?

Diş Hekimliği

3.1. Yaşam felsefenizi oluşturan sözlerden biri?

Yaşam felsefem tek bir cümle ile kısıtlanamaz, yazacak çok şey var.

3.2. Bir kitapdan alınma, çok sevdiginiz bir cümle veya paragraf veya bölüm?

.....Geçmişle bugün hep birlikteydi o günlerde, olasılıklar, özlemler, yenilgiler, yenilenmeler hep birbirine geçiyordu. Geçmişle ilgili o tehlikeli sorgulamalar, yaşanan, bir şekilde de olsa yaşanabilecek olan o günlere bir giriş anlamındaydı da biraz. Sessiz, sarsılmayacakmış gibi görünen bir dayanışma. Bir kaçışın bir başka biçimiydi bu elbette. Ama insanın uzun, çok uzun bir hikayeyi gücünün son kertesine kadar yaşayabilmesi olabildiğince tanımak, solumak, istediği bir dünyaya tutunabilmesi için kendisini tüm umarsızlığına karşın araması, bu arayış adına zaman zaman büyük bir savaşımı, içindeki hayalleri hep taşıyarak göze alması gerekiyor....

En Güzel Aşk Hikayemiz / Mario Levi

3.3. Cok sevdiginiz bir siirin bir parcası?

Onun güzelliğini herkes görüyorsa o bence az güzeldir.
Herkes biliyorsa o bence hiç güzel değildir.
Onun güzelliğini yalnız ben görüyorsam bu sevgidir.
Yalnız ben biliyorsam bu aşktır.
Hiç kimse görmüyorsa bu yalnızlıktır.

Özdemir Asaf

Kolay börekten vazgeçilmezlerime...

2007-04-09T13:00:00.002+03:00

Bu börek, benim kurtarıcılarımdan. Canımız "derhal" börek istediğinde veya ani bir arkadaş baskınına uğradığımızda başvurabileceğiniz lezzetli bir börek. Ben sevgili Sibel'in, benim uyguladığım tarifi kendi günlüğünde vermiş olması nedeniyle işin kolayına kaçıp tarif için sizi şuraya yönlendireceğim. Her zaman tarifler üzerinde ufak da olsa oynamalar yapan ben yine rahat durmadım. Bu oynamaların bir kısmı malzeme sıkıntısından, bir kısmı da daha küçük bir kalıp kullanmamdan oldu. Küçük kalıp kullandığım böreğin kalınlığından :)) da belli oluyordur. Daha ince yapılmasını tavsiye ederim. Benim böreğimde evde o anda olmadığından, yoğurt ve kaşar peyniri yok malesef...Ama lezzetinden yine de birşey kaybetmedi diyebilirim. Siz de kalıbınıza, elinizdeki yufka miktarına göre malzemelerde rahatlıkla oynama yapabilirsiniz. Deneyin, pişman olmayacaksınız.

************

Sevgili "Bembi" sobelemişti beni bundan bir ay kadar önce...Geciktim kabul ama ben zorunlu olduğum için değil, içimden geldiği zaman ve biçimde yazmayı sevdiğimden ve tabii ki içinde yuvarlandığım koşuşturmacanın da etkisiyle, şimdi paylaşıyorum birkaç vazgeçilmezimi. Vazgeçilmez denince insanın aklına direkt olarak, anne-baba-kardeş, eş gibi manevi boyutu olan kavramlar geliyor ama ben de Bengiciğimin yolundan gidip, dünyevi şeylerden bahsetmek istiyorum.

Düz, beyaz, bisiklet yaka, kısa kollu body/t-shirt... Bu arada sıradan bir t-shirte bile ne kadar sıfat ekledim değil mi? :)) Vazgeçmem , çünkü pek severim pantolon veya etek üzerine süeter ve hırka giymeyi, içine beyaz body ile bu kıyafeti tamamlamayı. Benim klasiğim de budur :).

Ben de zeytinyağı severim pekçoğunuz gibi...Açalya'nın dediği gibi rakipsiz, Bembi'nin dediği gibi doğa harikası. Bembiciğim, senin gibi öyle canım bir bardak içmek isteyecek kadar kul-köle değilim belki ama ekmeğimin ucuyla banabilirim zevkle :) Mutfağımda zeytinyağından asla vazgeçmem!

Fotoğraf makinem ve de fotoğraf çekmek (her ne kadar daha iyi bir modele ihtiyacım varsa da)...Hobi diyebilirsiniz hatta bazen hayatın ta kendisinden kaçış ve bir çeşit terapi diyebilirsiniz. Fotoğraf çekmekten vazgeçmem :).

Papatya'yı ve Canan'ı sobeliyorum ben de :).

İçimden Gelenler...

2007-04-04T10:26:00.001+03:00

Son zamanlarda takip ettiğim blog arkadaşlarıma birkaç tane daha eklendi ki gerçekten keyifle izliyorum yazdıklarını, çizdiklerini ve de pişirdiklerini. Bunlardan ilki daha çok yeni keşfettiğim, "Bir Porsiyon Öykü". Papatya, öyle sade, akıcı ve samimi yazıyor ki ben hergün tıklamaktan kendimi alamıyorum. Öykülerine yakıştırdığı o çok beğendiğim tarifleri de kaçırılmamalı bence.

Bengi'den ve "bengidiyorum" dan bahsetmeden olmaz. O da tatlı bir çizer ve de çok tatlı çizer :). Aynı şehirde bulunduğumuza göre bir gün mutlaka biraraya geleceğimizi düşündüğüm kişilerden biri. Çizimlerine bir göz atmanızı isterim. Bengiciğim, sobelendiğimi unutmadım :), benim vazgeçilmezlerim de çok yakında.

Bir diğeri ise sevgili İpek yani kendi deyimiyle "Acemi Aşçı", bana göre usta bir aşçı ve de duyarlı bir birey. O da yaratıcı, üretici olanlardan :). Bir vesile ile telefonda sesini duymuş olmam bile, bana onun ne kadar pozitif ve içten bir insan olduğunu anlatmaya yetti. Yoksa siz hala kabaklı buğday salatasını görmediniz mi?. İpekciğim yüreğini ferah tut, herşey yoluna girecek:)...

Yukarıdaki üzerlik otundan yapılmış nazarlık da benim şaheserlerimden :). Nazara inanır mıyım? Evet, insanların negatif bakışının karşısındakini olumsuz etkilediğini düşünüyorum ben. Evlenmeden önce, daha yeşilken topladığım üzerlik tohumlarından ve de evdeki artık kumaş parçalarından kendimce hazılamıştım. Öyle kocaman olanlarından değil, kibar birşey bu. Hepimizi kem gözlerden korusun! :).

Damla Çikolata Fukarası Kek ve Kırmızı Vazonun Fısıldadıkları

2007-03-28T14:13:00.002+03:00

Dün eve gittiğimde hergünkü kadar halsiz ve de tembel :) hissetmediğimi farkettim. Anneciğim odasında uzanmıştı, fırsattan istifade annem ve babama akşam çayın yanına hoşlarına gidecek sürpriz bir kek yapmak istedim. Yaptım da! Annemin epeydir kullanmadığı büyük kalıbını çıkarttım dolaptan. Kekin parçalanmadan çıkıp çıkmayacağı konusunda şüphelerim vardı ama esaslı bir yağlama ve de unlama ile, kalıptan beni üzmeden, tam bir tekerlek görünümünde çıktı. Yoksa can simidi mi demeliyim? :)

Ben yukarıda gördüğünüz keki yaparken bir buçuk ölçü kullandım. Verdiğim malzemeler ise bir ölçü miktarları. Kalıbınızın büyüklüğüne göre ayarlayabilirsiniz.

Malzemeler:

3 yumurta
1 su bardağı toz şeker
1/2 su bardağı süt
1/2 su bardağı sıvıyağ
1/2 su bardağı hindistan cevizi
2 su bardağı un
1/2 su bardağı damla çikolata (bir baktım ki kutuda çok az kalmış, çikolata fukarası oldu kekimiz, bu nedenle)
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya
1/2 su bardağı ceviz kiriklari

Hazırlanması:

Kek kalıbını güzel bir şekilde katı yağ ile yağlayın, az miktarda unu eşit şekilde kalıba serpiştirin. Fırını 175 C'ye ısıtın. Yumurtaları mikserle çırpın, toz şekeri ekleyip çırpmaya devam edin. Sütü, sıvıyağı, hindistan cevizini, unu , kabartma tozunu ve vanilyayı ilave edin. Çok fazla olmamak kaydıyla karıştırın. Damla çikolataları unlayarak, ceviz kırıklarıyla birlikte, hazırladığınız karışıma ekleyin. Spatula yardımı ile şöyle bir karışmasını sağlayın. Kek karışımını kalıba döküp, ısınmış fırında 45 dakika kadar pişirin.

Bir arkadaşınız var, gerçekten arkadaş ama hani şu iyi gün dostlarından değil...Oysa yurtdışına gitmeden bir süre önce yani 3.5 yıl kadar önce tanımışsınızdır kendisini. Bunun zaten iki yılını o uzak diyarda geçirmişsinizdir. O sürede bile, pek çok yakın hissedip öyle adlandırdığınızdan daha yakın olmuştur size, e-mailleriyle yanlız bırakmamış, çok şaşırtan aynı zamanda mutlu eden, sürpriz haberler bile vermiştir size...Yani paylaşmaya her daim açık olmuştur...

İyi veya kötü günümde, yanlız bırakmamıştır beni. Şu koşuşturmalı dönemde ben istediğim kadar yanında olamıyorum onun ama telafi ederiz biz kendisiyle bu durumu. Şimdi tüm bunların yukarıdaki vazoyla ne ilgisi olabilir diye düşünmeyin. Senenin başında doğmuş olan fındık burunlu oğlunun mevlüdüne katıldığımda, nereden bilebilirdim elimde böyle güzel bir armağanla eve döneceğimi. Üzerinden zaman geçti, içimden geldiği gibi yazmak istedim, bugünmüş zamanı. Gülay'cığım, canım arkadaşım, iyi ki varsın!

Üzümlü Fındıklı Kakaolu..... Paskalya

2007-03-23T13:41:00.002+02:00

Son üç buçuk aydır, yani eşimin askerliği süresince annem ve babamla yaşıyorum ya, mutfakla ilgili çok az faaliyetim var. Anneciğimin elinden çıkan o her daim lezzetli yemekler yetiyor bana. Pasta, börek veya tatlı konusunda ise, onlar zaten eskisi kadar yemiyorlar sağlıkları için, ben de yaparsam yerim diye düşünüp uzak durmaya çalışıyoruym. Ama eşim döndüğünde durum değişecek tabii :). Hem zaten denemek istediklerim listesi öyle uzadı ki. Bu arada bu paskalya da, hani işte son zamanlarda ayda yılda bir sıklığında yaptığım şeylerden biri. Biraz uydurma oldu ama sonuç güzeldi.

Hamur Malzemesi:

1 su bardağı ılık süt
1/2 su bardağı ılık su
1 paket kuru maya
4 yemek kaşığı şeker
1 tutam tuz
1/2 çay bardagi sıvıyağ
1 yumurta (beyazi icine, sarisi ustune)
1 çay kasigi mahlep
aldığı kadar un

İç malzemesi:

1.5 yemek kaşığı kakao
1 yemek kaşığı tereyağı
2 yemek kaşığı toz şeker
1/2 çay bardağı çekirdeksiz üzüm
fındık kırıkları

Üzerini süslemek için: Susam ve fındık kırıkları

Bir kapta, mayayı ılık su ve toz şsekerle mayalanmaya bırakın. 10 dakika sonra sütü unu, sıvıyağı, yumurta akını, tuzu ve mahlebi ilave edin. Yumuşak bir hamur yoğurun ve hamuru üzerini örterek, ılık bir ortamda, 30 dakika kadar dinlenmeye bırakın ki kabarsın. Dinlenen hamuru tezgah üzerine büyük bir dikdörtgen şeklinde açın. Diğer bir tarafta küçük bir tavada tereyağını eritin, kakaoyu ve 2 yemek kasigi sekeri yağ ile karıştırın. Açtığınız hamurun üzerine bu kakaolu karışımı yayın, üzerine fındık kırıkları ve kuru üzümleri eşit şekilde serpin. Açtığınız ve iç malzemesini üzerine yaydığınız dikdörtgen şeklindeki hamuru uzun kenarından başlayarak rulo yapınız. Daha sonra ruloya, bir ucundan içeri kıvırarak, spiral şeklini verin. 15 dakika da bu sekilde kabarmasını bekledikten sonra, üzerine yumurta sarısını sürüp, susam ve fındık kırıklarını serpin. Önceden ısıtılmış fırında, 180 C'de pişirin.

Güneşli... Pazarda...Güvercinlerle...Yağmur Duası.....

2007-03-21T14:40:00.001+02:00

Bugün duruşmamızın olmaması ve de adliyedeki işlerimizi önceden halletmiş olmanın da etkisiyle bürodaki işlerle uğraştım. Saat 13:00 gibi, Yenişehir pazarının Çarşamba günleri kurulduğunu hatırlayıp, büroyu sevgili ortağıma devredip, dışarı attım kendimi. Dışarısı" günlük güneşlik" tabirini tam anlamıyla yaşatıyorken insana, iki görüşmemizin de saat 16:00'dan sonra oluşu bana rahat rahat bu güneşin keyfini çıkartarak, pazara yürüme fırsatını verdi. Ne zamandır zeytinyağlı enginar yapmak istiyorum annemle babama. Aslında şu sıralar kuşkonmaz arıyorum, bilmem zamanı mı değil ama bulamadım henüz pazarlarda. Konserve değil, tazesini istiyorum kuşkonmazın ama pazarcıların çoğu ne olduğunu bile bilmiyorlar. Belki bu konuda Ankara'lı olup da, "Şurada rahatlıkla bulabilirsin, şu zamanda." diyen çıkabilir, bekliyorum :). Pazarı keyifle dolaştım, son etkinliğin etkisiyle (ki malesef katılamadım bu etkinliğe), özellikle teyzelerin getirdiği çeşit çeşit otların bulunduğu bölümde oyalandım. Sonra büroya döneceğim için, sadece enginar, yemeğini ıspanaktan daha çok sevdiğim pazılardan iki demet aldım ve kitapçıma da uğrayıp döndüm işimin başına. Şimdi penceremin önünde kendilerini güneşe vermiş iki güzel güvercinin arkadaşlığı eşliğinde yazıyorum yazımı. Nasıl da mutlular! Bu güneşli günün kendince tadını çıkarmış biri olarak, beklenmedik bir şey dileyeceğim. Yağmur istiyorum, hem de esaslı bir yağmur.

Aldım - Kullandım - Sevdim

2007-03-12T11:01:00.001+02:00

Açalyacığım sobelemiş beni... Yeni bir sobe; alıp severek kullandıklarımız hakkında. Ben de aklıma geliveren birkaç ürünü sıraladım.

Görünce hiç düşünmeden aldığım kitap altlığı... Tabii ki daha çok mutfakta işime yarıyor. Yemek veya pasta-börek yaparken, kitaplarımı ve dergilerimi, daha düzenli ve kirletmeden kullanabiliyorum bu altlık sayesinde.

Saat... En sevdiğim aksesuar. Takmayı unutmuşsam canım sıkılır bu işe :). Yandaki de sevdiğim iki saatimden biri, bir Chicago gezisi esnasında çok beğenerek almıştım. Nedir ki özelliği, bu kadar çok beğendin derseniz; sadeliği.

Takı kutusu... Yine Amerika'dayken sıkça yaptığım alışveriş merkezi gezilerinden bir hatıra :). Aslında sadece bileklik ve küpelerimi koyabiliyorum içine ama kolyeler için de bir çözüm bulmak üzereyim.

Gelelim sonuncu ama en değerlisine :)... Beni yakından tanıyanlar bilirler ki fotoğraf çekmeyi çoook severim. Hatta Açalya, bu konuda kendimi daha çok geliştirmem için birşeyler yapmamı ister ve bekler benden :). Ben şimdilik, vakit yok bahanesinin arkasında gizlendim ama daha iyi bir makine alıp daha iyi fotoğraflar çekmek istiyorum, hem de çok. Ne malum, gizli yeteneklerden biriyimdir belki de :)).

Bir başkasını sobelemeden olmaz. Sevgili Münevver, Butterfly Aslı, Acemi Aşçı İpek, Neverland ve Jale sobeledim sizi!

Keyfin Hayali... Hayalin Keyfi

2007-03-06T11:46:00.002+02:00

Mart, baharın müjdeci ayı... Hoş, bu sene biz kışı da pek hissetmedik. Hem de Ankara gibi, her sene birkaç ayı kar ve soğuk ile içiçe geçiren bir şehirde :). Uzun zamandır aklımda saksı, toprak, tohum vs fikirleri uçuşup duruyor. Geçen yaz Amerika'dan dönüşümüz, arkasından birbiri ardına yerleşme, iş telaşları derken hayata geçirilemeyen balkon keyifleri kalıvermiş zihnimin bir köşesinde. Bu yaz öyle olmamalı, oturduğumuz evin balkonu nasıl da uygun hayalimdeki keyifleri yaşatmaya bir bilseniz. Kararlıyım, küçük bir bahçeye sahip olacağım bu geniş mekanda ve sardunyalarıma bakarak çayımı yudumlayacağım. En çok sardunyalarım olsun istiyorum, ha bir de kocaman bir saksı fesleğen mutfağımın penceresinde. Tohumdan yetiştirmeyi seviyorum ben, hani o her sabah merak ve heyecan içinde saksılara yönelirsiniz ama hep sizin telaş içinde olduğunuz, unuttuğunuz bir zamanda şaşkınlık verici şekilde merhaba derler. Gerçekten sürpriz olur size bu merhaba. Gururla karışık çocuksu bir mutluluk yayılıverir içinize.

Bahçesi olup da sebze, yetiştiren arkadaşlarımıza imreniyorum. Evet hobi bahçeleri var kiralanıp da bu zevki yaşayabileceğimiz ama ben o kadar vakit bulabilir miyim?... Hiç sanmıyorum. Bahçeden sebze toplama keyfini, en azından bu duyguyu eşimin ailesini görmeye gittiğimiz zaman yaşıyorum. Bu durumda balkonumla yetinmek zorundayım. Hafta sonlarında eşimle yapacağımız karşılıklı kahvaltı keyfine, arkadaşlarımız veya ailelerimizle biraraya geldiğimizde yapacağımız neşeli sohbetlerimize renk katacak bir balkon hazırlamak istiyorum kendimce. Şimdi sıra gerekli hazırlığı yapmaya geldi. Bir yerden başlamak lazım, zamanını geçirmeden...

Pancake... Fuar... Temenni

2007-02-26T13:07:00.002+02:00

Son aylarda mutfakla pek haşir neşir değilim, farkedilmiştir muhakkak :). Sebebi var tabii. Annem ve babamla kalıyorum bir süredir. Eşimin askerde olduğunu günlüğümü okuyanlar bilir. Ailemin aynı semtte oturuyor olması öyle iyi geldi ki bana, evime istediğimde uğrayabiliyorum hem de yanlız kalmıyorum. Bu durumda hafta sonları kahvaltılarını da ailemle yapıyorum. Geçenlerde erken uyandım her zamanki gibi ve pancake (krep) hazırlamak istedim onlara. Dolapta kalmış bir bardak kadar çavdar ununu değerlendirmiş oldum böylece.

1 bardak süt
1 su bardağı un (çavdar unu kullandım)
1 yumurta
1 yemek kaşığı toz şeker
1 tutam tuz
1/2 paket kabartma tozu
az miktarda yağ (pişirirken tavayı yağlamak için)

Şeker ile yumurtayı çırptım. 1 bardak unu ve tuzu ekledim. Sütü de ilave edip, malzemeyi topaklık kalmayacak şekilde karıştırdım. Kızgın tavayı çok az yağladım, bir kepçe yardımıyla hamurdan koyarak, her iki tarafını da pişirdim. Vaktiniz varsa, pişirmeden önce karışımı bir süre dinlendirmek daha iyi sonuç veriyor. Sıcak olarak servis yapmakta fayda var. Üzerine bal, reçel veya nutella sürebilirsiniz.

8-14 Şubat günlerii arasında hediyelik eşya fuarı vardı AKM (Atatürk Kültür Merkezi)'nde. Oldukça sıkışık bir zamanda ama yine de anneciğimi de yanıma almayı ihmal etmeden gittim fuara. Bundan birkaç yıl önce, daha bir heyecanla ve alışveriş tutkusuyla gezdiğimi farkettim bu tür fuarları. Bu sefer sakin ve daha bilinçli dolaştım. Anneciğime bir, bana da birkaç :)(bir tanesi yukarıda) kolye alarak noktaladık fuar turumuzu. Aklım bakır işlemeli ürünlerin satıldığı bölümde kaldı. Bir dahaki fuarda (ki yanılmıyorsam Mayıs ayının ikinci haftası aynı yerde olacak), evimiz için o çok hoş, işlemeli bakırlardan alacağım galiba.

Yazmadan geçemeyeceğim son birşey daha:
Behiye'ciğim, umarım çok özletmezsin kendini canım arkadaşım.

Özel bir Ye-19 *** Yulaf Ezmeli & Damla Çikolatalı Top Kekler

2007-02-19T11:27:00.004+02:00

Etkinlikleri severek takip ediyorum. Özenle hazırlanmış o orjinal tariflere keyifle bakıyorum. Bu ayki etkinlik denk geldiği gün sebebiyle daha bir özel benim için.gi "Kekevi" gibi güzel bir siteyi bize sunan Ayşenur'a evsahipliği için teşekkürler. Dolapta bir süredir bekleyen yulaf ezmelerini görünce aklıma böyle bir kek yapmak geldi. Eşim, bazı kahvaltılarını sadece yulaf ezmesi ve süt ile yaptığından evimizde mutlaka bulunur. Eh, askerde olunca kendisi, yulaf ezmeleri de kek oluverdiler :). Damla çikolatalar da benim keyfi katkımdır.

2 yumurta
1 su bardagi süt
2 su bardagi un
1 su bardagi toz seker
1/3 su bardağı sıvıyağ
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya
3/4 su bardağı yulaf ezmesi
1/2 su bardagi damla çikolata

,
Fırını 180 derecede ısıtın. Unu, şekeri, yulaf ezmesini, kabartma tozunu, vanilyayi bir kapta karıştırın. Diger bir kapta yaği, yumurtalari, sütü iyice çırpın. Sıvı karışımı, unlu karışıma ilave edin. Son olarak damla çikolatalarını ekleyin. Çok fazla olmamak kaydıyla karıstırıp muffin kalıplarına dökün, fırına verin. Keyfinize göre, beğendiğiniz bir çikolata çeşidini benmari usulü eriterek hazırlayacağınız çikolata sosu ile servis yapmanızı öneririm.

***************

Yazacaklarım fotoğraftaki çerçevede yer alan tomurcukla ilgili :). Ben 7 yaşındaydım ilk karşılaştığımızda. O emziğini fırlatarak, ben ise uzaktan uzaktan, 7 yıllık hakimiyetimi sona erdirmesinin verdiği şaşkınlık ve hayal kırıklığı ile gözucuyla bakarak merhaba demiştik birbirimize. O günden beri didişmelerimiz son buldu sanan yanılmaktadır, peşinen söyleyeyim. Ankara'da doğdu, doğumundan sonra, o zamanlar yaşadığımız şehre giderken, otobüste, annemi ve babamı, kendimi otobüsten atmak ile tehdit etmeye varan kıskançlık şovları yapmış ama sonra kabullenmişim varlığını. Şimdilerde 26 yaşında bir ev reisi olan canım kardeşimden bahsediyorum . Onun doğumgünü, 19 Şubat.

Dilerim hep mutlu ve bizimle ol, gönlünce yaşa birtanem, seni seviyorum.

Çiçek Ekmek ve Ruhumun Hali

2007-02-05T15:50:00.002+02:00

1 su bardağı süt
1/2 su bardağı su
1 paket kuru maya
2 tatli kasığı şeker
1 tatli kasığı tuz
1/2 çay bardağı zeytinyağı
3.5 - 4 su bardağı un
1 yumurta

Süt ve suyu bir kapta ılıtın (ılık ve sıcak arasında olması gerek). Mayayı bir bardak ılık süt ve su karışımında şekeri de ekleyerek 5-6 dakika mayalandırın. Bu arada unu bir kaba koyup, tuzu ekleyin ve sonra ortasını açın. Mayalanmış karışımı, kalan su ve sütü, yumurtanın akını, zeytinyağını koyup(yani tüm sıvı malzemeyi) yoğurun. Ele yapışmayan, ama oldukca yumusak bir hamur olmalı. Hamurun üzerini kapatıp, ılık bir yerde kabarıncaya kadar, yaklasik 45 dakika bekletin. Kabarınca toplar yapip, çiçek ekmek şeklinde tepsiye dizin. Üzerine yumurta sarısını sürün. Önceden ısıtılmış, 200 derece fırında pişirin.

Ankara eskiden de böyle miydi? Bu kadar kalabalık, bu kadar soğuk ve bana uzak?...Kalabalık içinde sıkışmışlık duygusu beni bunalttı. Oysa ben bu şehri seviyorum.

Ben...

2007-01-31T12:31:00.001+02:00

Blogumda yansıtmadığım yönlerimle kendimi tanıtmam için Pınar, Nükhet ve Kübra tarafından sobelendim.

*** 32 yaşındayım ve sanırım hem duygu hem mantık açısından en güzel yaşlardan birini yaşıyorum. Duygularımı daha fazla kontrol edebiliyor, olması gereken yerde mantığımı devreye sokabiliyorum. İstisnaları var tabii ki :).

*** Aynı fakültede okurken tanıştığım ve aşık olduğum adamla evlendim. Aşkımı ve sevgimi katıksız yaşayabiliyorum, çok mutluyum.

***Avukatım, mesleğimi seviyor ve gerektiği gibi icra ediyorum.

*** En yakın arkadaşımla bile saygıya dayalı bir mesafeyle yaşarım arkadaşlığımı ama sanılmasın ki ben soğuk bir yapıya sahibim.

*** Küçük şeylerden mutlu olmayı bilirim ama hırslarım da var.

*** İnsanın kendini övmesi erdem değildir, iyi bilirim ama yazmadan geçemeyeceğim. Hem iyi hem kötü gün dostuyumdur. İşte bu ve benzeri birkaç konuda samimiyetine inandığım ve inanmadığım insanları ayırır oldum son yıllarda.

*** Her ne kadar burçlarla pek fazla alakadar olmasam da burcumun (Aslan) bahsedilen belirgin özelliklerini taşıyorum. Ancak çok daha sade ve mütevaziyim. Bazen hayatımda asla yeri olamayacak, haketmediği halde büyüklenen insanların bu durumlarına bakıp gereksiz mütevazilik yaptığımı düşünüyorum.

*** Sigara hiç içmedim, düşünmedim de.

*** Prensiplerim vardır, detaycıyımdır. Bunun bir örneği; blog yazılarımda bile imla ve yazım kurallarına dikkat ederim. Aile fertlerinden ikisinin Edebiyat öğretmeni olması bir baskı oluşturuyor olabilir mi sizce? :P

*** Ev işlerini rutine oturttum, kendime göre bir programım var. Ütü de bunlara dahil ama ütü yapmayı sevmiyorum ben. Birçoğunuza yabancı gelmiyordur bu his sanırım. Bir dönem yurtdışında çalışmadım ama çalıştığım dönemlerde daha düzenli ve programlı olduğumun farkına vardım. Düzeni ve temiz olmayı seviyorum ama asla kendimi ve eşimi yıpratacak ve rahatımızı kaçıracak dozda değil.

*** Mutfakta pratik bir insanım ama en kötü huyum ölçüye bağlı kalmıyorum, kendimce bir tutam ondan bir bardak bundan şeklinde üretimler yapıyorum. Tuhaf olan, sonunda hüsrana da uğramıyorum. Bu özelliğimle annemi hep şaşırtmışımdır. Blog sahibi olduğumdan beri daha bir ölçülüyüm :)) bu konuda, paylaşabilmek açısından.

Mutfak Robotum Zeynepciğim ve Yeşimciğim, sobe!!

Hayal

2007-01-23T14:17:00.001+02:00

Son günlerde tek yapmak istediğim...

Paspas

2007-01-16T12:30:00.002+02:00

Şu sıralar örerek dinleniyorum. Evimde eskiden kalmış bir ipten şal-atkı :) arasında birşeyler çıkarıyorum ortaya. Fotoğrafını çekeyim, eklerim. Evet, seviyorum örmeyi aynı zamanda beceriyorum da :)). Hiç mütevazi olmayacağım bu konuda. 5-6 yaşlarındayken, örgü konusunda profesyonel olduğunu her daim düşündüğüm rahmetli babaannem tarafından, sıkıldığım zamanlarda içinde rengarenk, çeşit çeşit artık iplerin olduğu kocaman bir çanta önüme boşaltılırdı. Ben ise mest olurdum bu görüntü karşısında. İpler hep az miktarda artmış yumaklardan oluştuğundan, rengarenk bir paspas yapmıştım da canım babaannem evinin en güzel köşesine sermişti o paspası. Ben çocuğuma veya torunuma aynı hoşgörüyü ve sabrı gösterebilecek miyim hep merak ederim.
Yıllarca hep bu ipler varoldu babaannemin evinde. Onlar varoldukça ben çok şey öğrendim.

Bayram günü eşimi görmeye giderken yanımda bulunan yiyeceklerden biri de bu çavdar unlu-sosisli poğaçalardı. Tarif sıradan poğaça hamuru ile aynı ise de çavdar ununun verdiği lezzet çok hoşuma gitti. Zaten oldum olası çavdar unundan yapılmış ekmeği de sevmişimdir.

Patlıcan'ın Yol Maceraları :)

2007-01-08T12:39:00.001+02:00

Ekim ayı sonunda, tatilden dönerken, eşimin ailesinin bahçesindeki, artık son demlerini yaşayan patlıcanları toplamıştım. Ne büyük zevkti benim gibi sebzeyi dalından koparmayı sevenler için. Bu patlıcan özel bir tür, yetiştiği köyün adıyla anılıyor. İçi beyaz ve etli.

Bahçeden dondurucuya, patlıcanın yolculuğu gördüğünüz gibi :). Ben topladım, yıkadım, soydum, zeytinyağı sürüp fırınladım ve dondurucuya yerleştirdim. Bu patlıcanlar tabii ki soframızda birçok şekilde yerini almaya devam ediyor ama buzluktan çıkarıldıktan sonra patlıcanın girdiği kılıkları sizin hayal gücünüze bırakıyorum, nasıl olsa herkesin sevdiği patlıcanlı tarifleri vardır. Bu yol macerasında, son durak sizde saklı :))...

Suç Ortağı

2007-01-04T11:11:00.004+02:00

...
tek başına özgürlük ne işe yarayacak
bir türlü çözemedikleri bu
ölü bir gezegenin
soğuk tenhalığına
benzemesin diye
özgürlük mutlaka paylaşılacak
suç ortağı bir sevgiliyle

Ayrılık Sevdaya Dahil-4/ATTİLA İLHAN

Eşim, sevgilim, dostum ve de suç ortağım :)... askerlik görevini yapıyor şu sıra. Yakın bir yerde olmasının verdiği teselli gözardı edilemez olsa da o yokken hersey daha zor. Zaman hızla akıp gidiyor...en çok da bizim için...

Temenni

2006-12-28T11:33:00.002+02:00

Herkese, sevdikleriyle birlikte, iyi bayramlar ve mutlu başlangıçlar...

Aniden Mahlepli Çörekler !

2006-12-17T13:23:00.002+02:00

Önceki hafta eşimin ailesi birkaç günlüğüne misafirimiz oldular. Güzel zaman geçirdik şüphesiz ama koşuşturmamız da eksik olmadı :). Annem ve babam, dünürlerine hoşgeldiniz ziyareti için gelecekleri akşam, işten eve gelince, çayın yanında değişik bir tat olsun istedim. Mahlepli çörekler yapmaya karar verdim aniden. Değişik bir tat diyorum çünkü ben mahlebi daha önce hiç kullanmadım. Elimdeki tarifi sevdim. Nedeni hem katı yağ oranının az olması hem de pratik olması. Sıradan bir tariften, mahlep ile böyle bir tadın ortaya çıkması beklemediğim birşeydi açıkçası. Çay-sohbet-çörek üçlüsü birbirine çok yakıştı o akşam.

1 çay bardağı yoğurt
1 çay bardağı sıvıyağ
2 yemek kasığı toz şeker
50-60 gr oda sıcaklığında tereyağı
1 yumurta
1 tatlı kaşığı mahlep
1 tatlı kaşığı karbonat
1 tatlı kaşığı tuz
2,5-3 su bardağı un

Üzerine: 1 yumurtanın sarısı, çörekotu veya susam

1- Sıvıyağı, şekeri, yoğurdu ve yumurtayı bir çatal yardımıyla çırpın. Mahlebi, karbonatı ve tuzu ekleyin. Yumuşamış tereyağı ve unu da ilave ettikten sonra, elinize yapışmayan ama yumuşak bir hamur yoğurun.

2- Hamurdan parçalar koparıp, şeritler yapın ve herbir şeridi bir ucunun etrafında çevirerek spiraller elde edin. Spiral şeklini verdiğiniz çörekler, yağlanmış veya yağlı kağıt serilmiş tepsiye dizin. Üzerlerine yumurta sarısını sürüp çörekotu serpin ve 180 derecede ısıtılmış fırına verin. Yaklaşık yarım saatte pişecektir.

Not I : Ben şeritleri biraz kalın ve aceleden dolayı özensiz yapmışım, şişman ve de şekilsiz oldular.

Not II: Fotoğrafların acele ile çekildiği belli oluyor mu? :))

Ye-17... Kabak Dolması

2006-12-15T10:43:00.003+02:00

Sevgili Vildan'ın evsahipliğinde yapılan kabak ye etkinliğine kabak dolması :) ile katılıyorum. Pişirdiğim gün çekemedim fotoğrafını ama ikinci gün, dolmalar bitmeden fotoğraf çekme işlemini de tamamladım. İç malzemesi nane ve dereotu yönünden çok zengin olmasına rağmen, fotoğraftaki dolmada bu pek anlaşılmıyor ama ne yapalım, artık dönüşü yok.

1 kg kabak
1 çay bardağı pirinç
1 parça tavuk ğöğüs eti
1 domates
1 dis sarımsak
1 adet kuru soğan
1 yemek kasığı domates salçası
1/2 bağ dereotu
1 yemek kasığı nane
1 çay kasığı kimyon
1 çay kasığı kırmızı pul biber
1 çay kasığı karabiber
zeytinyağı
tuz

Kabakları yıkayıp baş kısımlarını kapak şeklinde kesin. İçlerini kabak oyacağı ile çıkarın. Kuru soğanı ince ince kıyın (veya rendeleyin), domatesi ve tavuk etini küçük parçalar halinde doğrayın. Dereotunu kıyın (kabağa çok yakıştığından ve de sevdiğimden, çok miktarda taze dereotu kullanıyorum). Sarımsağı da rendeleyin. Malzemelerin hepsini karıştırın. İç malzemeyi kabaklara doldurun, kabakların kapaklarını kapatın ve tencereye yerlestirin. Kabakların üzerine zeytinyağını gezdirin ve sıcak suyunu da ekledikten sonra kabaklar yumuşayıncaya kadar pişirin. Zeytinyağı miktarını herkes istediğince ayarlayabilir.